Przestrzeń lokalnie jednostajnie wypukła - przestrzeń Banacha
o tej własności, że dla każdej dodaniej liczby
i każdego takiego elementu
przestrzeni
o normie równej 1, istnieje taka liczba
(zależna od
i
), że jeżeli
jest elementem przestrzeni
o normie równej 1 oraz
,to
.Pojęcie przestrzeni lokalnie jednostajnie wypukłej uogólnia pojęcie przestrzeni jednostajnie wypukłej i zostało wprowadzone w roku 1955 przez A.R. Lovaglię[1] - udowodnił on, m.in., że
-suma przestrzeni lokalnie jednostajnie wypukłych nadal jest przestrzenią lokalnie jednostajnie wypukłą.
Dowodzi się, że przestrzeń Banacha jest lokalnie jednostajnie wypukła wtedy i tylko wtedy, gdy każdy ciąg jej punktów
o wyrazach mających normę równą 1 oraz dla którego istnieje granica
,przy pewnym elemencie
przestrzeni
mającym normę 1, jest zbieżny do punktu
.
W literaturze używane bywa także pojęcie słabo lokalnie jednostajnie wypukłej przestrzeni Banacha, które definiuje się zastępując warunek zbieżności ciągu
do
powyżej słabą zbieżnością.
, tj. przestrzeni funkcji ciągłych na odcinku jednostkowym (a więc, w szczególności, w każdej każdej ośrodkowej przestrzeni Banacha), istnieje norma równoważna, która jest lokalnie jednostajnie wypukła[2].
jest słabo lokalnie jednostajnie wypukła, to
jest refleksywna.