Punkty złota to granice określające minimalne wahania kursowe w systemie waluty złotej.
Punkt złota jest równy sumie parytetu i kosztów przesłania złota (transportu, ubezpieczenia i utraconego oprocentowania, związanego z faktem, iż kapitał reprezentowany przez przesyłane złoto nie dostarcza dochodu w czasie, gdy jest transportowany). Powyżej wartości punktu złota zamiast kupować walutę obcą na rynku walutowym, korzystniej jest wymieniać walutę krajową na złoto, wysyłać je za granicę i tam wymienić je na pożądaną walutę obcą. I odwrotnie, gdy kurs walutowy spadnie poniżej punktu złota, korzystniejszym rozwiązaniem jest akceptacja płatności z zagranicy w walucie zagranicznej. Ponieważ koszty przesłania złota są zwykle małe w porównaniu z wartością przesyłanych dóbr, system waluty złotej był w gruncie rzeczy systemem stałych kursów walutowych.
Zrozumienie mechanizmu ustalania granic wahań waluty złotej ułatwia przykład:
Przypuśćmy, upraszczając nieco, że parytet dolara wynosi 20 dolarów za uncję, a parytet funta - 4 funty za uncję złota. Obliczony na podstawie parytetu złota kurs obu walut wynosi wówczas 1 GBP = 5 USD. Przyjmijmy dodatkowo, że koszt transportu i ubezpieczenia złota między USA i Wielką Brytanią wynosi 5% jego ceny. Dolny i górny punkt złota wynoszą wówczas 4,75 USD za funta i 5,25 USD za funta. Transakcje zakupu i sprzedaży walut po kursie nie znajdującym się w tym przedziale nie są do zaakceptowania przez partnerów. Gdyby bowiem w Nowym Jorku żądano za 1 funta 5,30 USD, to importer amerykański, chcący zapłacić swemu brytyjskiemu partnerowi za zakupione towary 1000 GBP, zdecydowałby się na zamianę w banku amerykańskim 5000 USD na 250 uncji złota i zamieniłby je w banku londyńskim na funty. Zgodnie z parytetem funta za 250 uncji otrzymałby 1000 GBP. Licząc z kosztem transportu i ubezpieczenia, wejście w posiadanie tej sumy kosztowałoby go łącznie 5250 USD, co daje kurs 5,25 USD za 1 funta. Łatwo obliczyć, że w porównaniu z ewentualnym zakupem 1000 GBP po kursie 5,30 USD za funta, oszczędził on 50 USD. W tej sytuacji zrozumiałe staje się, że transakcje po kursie wyższym niż 5,25 USD za funta są nieopłacalne dla Amerykanów.
Podobny mechanizm działa w przypadku, gdy proponowany kurs wymiany znajduje się poniżej dolnego limitu i wynosi 4,50 USD za 1 funta. Przyjmijmy, że importer brytyjski chce zapłacić 4500 USD za towary zakupione w USA. Gdyby chciał wejść w ich posiadanie po kursie 4,50 USD, musiałby wydać na nie 1000 GBP. Znając jednak parytet dolara i funta w złocie, decyduje się na inne rozwiązanie. Wymienia 900 GBP na złoto i otrzymuje za to 225 uncji. Następnie ponosi koszty ubezpieczenia i przewozu złota do USA w wysokości 45 GBP, gdzie wymienia 225 uncji na dolary, otrzymując za nie 4500 USD. W sumie zatem importer brytyjski wszedł w posiadanie 4500 USD za 945 GBP, a więc wydał o 55 GBP mniej, niż gdyby zdecydował się kupić dolary po kursie 1 GBP = 4,5 USD. Zrozumiałe zatem, że transakcje po kursie niższym niż 4,75 USD za funta są nieopłacalne dla Brytyjczyków.
Adam Budnikowski "Międzynarodowe Stosunki Gospodarcze", Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2005
Nicola Acocella "Zasady polityki gospodarczej", PWN, Warszawa 2002