Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyPuszcza Kurpiowska, Puszcza Zielona – określenie lasów położonych w dorzeczu środkowej Narwi na Równinie Kurpiowskiej. Jej granice wyznaczają rzeki: Pisa (od wschodu), Narew (od południa) oraz Orzyc (na zachodzie). Północne krańce sięgają dawnej granicy Prus Wschodnich. Nazwa pochodzi od zamieszkującej ją ludności: Kurpiów.
W XVI wieku Puszczę Kurpiowską zwano Zagajnicą, dodając określenia pochodzące od starostw (łomżyńskiego, ostrołęckiego i przasnyskiego), w których się znajdowała dana część puszczy. W wieku XVIII określenie Puszcza Kurpiowska zostało rozszerzone na Puszczę Zieloną oraz Puszczę Białą należącą do biskupów płockich. Stopniowo Puszczę Kurpiowską zaczęto utożsamiać z Puszczą Zieloną.
Teren Puszczy Zielonej stanowią głównie rozległe często bagna oraz tereny piaszczyste, co zadecydowało o stosunkowo późnym pojawieniu się rolnictwa na tym obszarze. Większość bagien została kilkadziesiąt lat temu zmeliorowana. Do bagien kurpiowskich zaliczają się: Szeroka Biel, Karaska (bagno), Łokieć (bagno), Chruściel. Znajdujący się tu największy naturalny zbiornik Mazowsza, Jezioro Serafin, zostało osuszone. Dziś największym jeziorem zielonokurpiowskim jest Łacha.
U schyłku XX wieku lasy stanowiły ok. 33% Puszczy Kurpiowskiej. Większość (95%) obszarów leśnych obejmuje bór sosnowy, nielicznie występuje olsza, świerk, dąb i brzoza. Nieliczne naturalne drzewostany świerkowo-sosnowe i olszowe objęto ochroną[1]. W Puszczy Kurpiowskiej najdłużej na Mazowszu przetrwały żubry i niedźwiedzie. Obecnie żyją tu m. in. wilki.
Puszcza Zielona znana jest jako miejsce występowania bursztynu. Jego wydobycie było niegdyś ważnym zajęciem miejscowej ludności; odgrywa on też rolę w miejscowej kulturze ludowej.
Na terenie puszczy znajdują się rezerwaty:
