Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Róża Etkin-Moszkowska (ur. 1908 w Warszawie, zm. 16 stycznia 1945 tamże) – polska pianistka żydowskiego pochodzenia.
Urodziła się w Warszawie w rodzinie polskich Żydów. Kiedy miała zaledwie kilka lat rodzice zapisali ją na naukę gry na fortepianie. Mając niespełna 10 lat została uczennicą Wyższej Szkoły Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie, w klasie fortepianu Aleksandra Michałowskiego. Na estradzie zadebiutowała 20 czerwca 1920, gdy jako uczennica Wyższej Szkoły Muzycznej wykonała Etiudę Es-dur Paganiniego-Liszta i Marsza weselnego Mendelssohna-Liszta. W 1924 roku wystąpiła z orkiestrą Filharmonii Warszawskiej pod dyrekcją Grzegorza Fitelberga w III Koncercie fortepianowym d-moll op. 30 Siergieja Rachmaninowa. W kwietniu 1926 roku w gmachu Filharmonii Warszawskiej wykonała interpretację I Koncertu fortepianowego Es-dur Ferenca Liszta oraz w październiku interpretację Koncertu fortepianowego d-moll Jana Sebastiana Bacha.
W 1927 roku wzięła udział w I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina, do którego przygotowywała się pod kierunkiem Aleksandra Michałowskiego i następnie Zbigniewa Drzewieckiego. Została laureatką III nagrody. Była także najmłodszym uczestnikiem konkursu. W maju tego samego roku wyjechała do Berlina, gdzie podjęła studia pianistyczne w Konservatorium Klindworth-Scharwenka u Maurycego Mayera-Mahra. Jej debiut w Berlinie odbył się w sali im. Carla Bechsteina. Został on entuzjastycznie przyjęty przez publiczność.
W stolicy Niemiec poznała architekta Ryszarda Moszkowskiego, bratanka kompozytora Maurycego Moszkowskiego, z którym wkrótce wzięła ślub. Po powrocie do Polski występowała w audycjach Polskiego Radia, na wieczorach Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej, systematycznie koncertowała w salach Filharmonii Warszawskiej i Konserwatorium.
Podczas II wojny światowej Róża Etkin wraz z mężem przebywała w Warszawie, przez cały okres po aryjskiej stronie, i ukrywała się w domach zaprzyjaźnionych Polaków. Jej ostatnią kryjówką był zamaskowany schowek piwniczny, gdzie mieszkała wraz z mężem i sześcioma innymi osobami. Na początku stycznia 1945 roku dym z rozpalonego piecyka zdradził kryjówkę przed Niemcami. 16 stycznia - na dzień przed wyzwoleniem Warszawy - została rozstrzelana na Żoliborzu.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
