Róg Gabriela (lub trąbka Torricellego) – bryła geometryczna, opisana przez Evangelistę Torricellego, o nieskończonej powierzchni zewnętrznej, ale skończonej objętości. Nazwą nawiązuje do archanioła Gabriela, który ogłosi Sąd Ostateczny zadęciem w róg.
Spis treści |
Powierzchnię obrotową powstałą w wyniku obrotu wokół osi OX wykresu funkcji

w przedziale x ≥ 1 nazywa się rogiem Gabriela. Dziedzina funkcji
jest tak dobrana aby można było uniknąć asymptoty w punkcie x = 0.
Używając rachunku różniczkowego i całkowego można wykazać, że objętość
i pole
powierzchni obrotowej, powstałej poprzez obrót wykresu funkcji
w przedziale 1 ≤ x ≤ a, gdzie
jest dowolną liczbą rzeczywistą wynoszą odpowiednio


Granica funkcji
przy
istnieje i jest skończona, dokładniej:

Oznacza to, że róg Gabriela ma objętość równą
.
Funkcja
ma granicę równą
przy
, tzn.
.Z powyższego wynika, że pole powierzchni rogu Gabriela jest nieskończone. Odkrycie opisanych wyżej własności rogu Gabriela nastąpiło w wyniku zastosowania zasady Cavalieriego, jeszcze przed pojawieniem się rachunku różniczkowego i całkowego.
Istnienie takiej bryły uznano za paradoks, ponieważ obracając nieskończoną krzywą dookoła osi x uzyskuje się skończoną objętość. Często jest on nazywany paradoksem malarzy, ponieważ do pomalowania takiej powierzchni potrzebna jest nieskończona ilość farby, ale wystarczy skończona ilość farby, aby napełnić naczynie o takim kształcie.
Paradoks powstaje, ponieważ długość "pierścieni" całkowanych w celu znalezienia powierzchni jest o jeden wymiar mniejsza niż powierzchnia "plastrów" całkowanych w celu znalezienia objętości całkowitej. Ponieważ
, to:

Oznacza to, że z rosnącym x numeryczna wielkość "plastrów" (odpowiadających za objętość) jest znacznie mniejsza niż "pasków" (odpowiadających za pole). Po całkowaniu (jak pokazano powyżej) wynika, że objętość zmierza, ale nigdy nie przekracza wartości
.