| Równina Biłgorajska | |
| Megaregion | Region Karpacki |
| Prowincja | Karpaty Zachodnie z Podkarpaciem Zachodnim i Północnym |
| Podprowincja | Podkarpacie Północne |
| Makroregion | Kotlina Sandomierska |
| Mezoregion | Równina Biłgorajska |
| Zajmowane jednostki administracyjne |
Polska: – woj. lubelskie – woj. podkarpackie |
Równina Biłgorajska (512.47) – mezoregion geograficzny w południowo-wschodniej Polsce.
Mezoregion stanowi fragment Kotliny Sandomierskiej. Ciągnie się od Wisły w kierunku południowo-wschodnim, równolegle pomiędzy pasmem Roztocza a dolnym biegiem Sanu, do Lubaczowa i Cieszanowa. Równinę przecinają dwie rzeki: Sanna na północy i Tanew na południu.
Region jest płaskowyżem osiągającym wysokość od 220 do 280 m n.p.m. (maksymalnie 284 m), opadającym ku zachodowi. Zbudowany jest z czwartorzędowych piasków i glin morenowych, przez co tutejsze gleby są mało wartościowe pod względem rolniczym. Z tego powodu większość mezoregionu pokryta jest mało wymagającymi pod względem glebowym borami sosnowymi, tworzącymi kompleks Puszczy Solskiej. Dlatego też funkcjonuje oboczna nazwa regionu – Równina Puszczańska[1]. Piaski tworzą miejscami porośnięte lasem wydmy, a dzięki gliniastemu podłożu krajobraz urozmaicają liczne stawy hodowlane.
Równina Biłgorajska rozpościera się na pograniczu województw lubelskiego i podkarpackiego, na terenie sześciu powiatów:
Na Równinie Biłgorajskiej leżą dwa miasta: Biłgoraj i Janów Lubelski. Pozostałe większe miejscowości w obrębie regionu to Aleksandrów, Zaklików, Modliborzyce, Jarocin, Sól, Harasiuki i Dąbrowica.
|
|||||