R-11

R-11
Państwo	Związek Radziecki
Producent	konstrukcja: NII-88 produkcja: Zakład 385
Inne nazwy	SS-1b Scud A, 8A61
Typ	SRBM
Bazowanie	mobilny-drogowy (TEL)
Lata służby	od 1956
Napęd	jednostopniowy, paliwo ciekłe (HNO3)
Zasięg	270 km

R-11 — radziecki taktyczny rakietowy pocisk balistyczny krótkiego zasięgu (SRBM). R-11 były pierwszymi taktycznymi pociskami balistycznymi w jakie wyposażone zostały radzieckie siły lądowe po utworzeniu Strategicznych Wojsk Rakietowych, jako samodzielnego rodzaju wojsk ZSRR.

Geneza

U podstaw decyzji o opracowaniu pocisku R-11 legła potrzeba uzyskania pocisków o bardziej satysfakcjonujących parametrach niż wywodzące się w prostej linii z niemieckich pocisków V-2 pociski R-1 i R-2. Decyzja o podjęciu programu tych pocisków zapadła w 1951 roku. Nowy system opracowany został przez biuro konstrukcyjne NII-88, jako system pocisku napędzanego kwasem azotowym (HNO₃), z autonomicznym bezwładnościowym systemem naprowadzania oraz lepszym wyposażeniem naziemnym. R-11 posiadał taki sam zasięg i siłę rażenia jak R-1 (270 km), był jednak lżejszy od niego i łatwiejszy w użyciu.

Pierwsze testy pocisku w locie oraz jego wyposażenia naziemnego były przeprowadzane pomiędzy kwietniem 1953 roku, a lutym 1956 r. 13 lipca 1956 roku natomiast, podjęta została decyzja o wprowadzeniu nowego systemu o nazwie kodowej 8A61 do służby. W ten sposób, R-11 stał się pierwszym pociskiem balistycznym na wyposażeniu radzieckich sił lądowych, po utworzeniu Strategicznych Sił Rakietowych Związku Radzieckiego jako samodzielnego rodzaju wojsk.

Bibliografia

• Frank von Hippel, Oleg Bukharin, Timur Kadyshev, Eugene Miasnikov, Pavel Podvig: Russian Strategic Nuclear Forces. The MIT Press, 2004. ISBN 0262661810.