R-7

R-7
Państwo	Związek Radziecki
Producent	konstrukcja: OKB-1 produkcja: Zakład Lotniczy nr 1 / Zakład Progres
Inne nazwy	R-7: 8K71, SS-6, Sapwood R-7A: 8K74, SS-6, Sapwood
Typ	ICBM
Przeznaczenie	pocisk strategiczny
Bazowanie	naziemna wyrzutnia lądowa
Status operacyjny	wycofany ze słuzby
Lata służby	1 stycznia 1960 – 1968
Długość	R-7: 34,22 m, następnie i 33 m R-7A: 31,4 m
Rozpiętość	10,3 m
Masa	r-7: 280 t R-7A: 276 t
Napęd	dwustopniowy (paliwo ciekłe kriogeniczne)
Zasięg	R-7: 8000 km R-7A: 12000 km (9500 km)
Udźwig (throw-weight)	R-7: 5,3 – 5,5 t R-7A: 3 t
Naprowadzanie	R-7: bezwładnościowe z radiową korekcją zasięgu i kursu R-7A: bezwładnościowe z radiowa korekcją zasięgu
Celność	CEP: 10 km
Głowica	nuklearna 1 x 5 Mt (1 × 6 Mt)

R-7 (NATO: SS-6 Sapwood, inna nazwa pocisku: Semiorka) — pierwszy wprowadzony do czynnej służby operacyjnej radziecki rakietowy pocisk balistyczny o zasięgu międzykontynentalnym (ICBM).

Geneza

Pierwsze szkice pocisku zostały wykonane w trakcie prac nad projektem T-1 – teoretycznymi i eksperymentalnymi wymaganiami dla dwustopniowego pocisku balistycznego o zasięgu pomiędzy 7, a 8 tysięcy kilometrów, których określenie zostało zarządzone dekretem rządowym z 13 lutego 1953 roku. Masa przenoszącego na tę odległość ładunku, który oryginalnie miał być ładunkiem konwencjonalnym, sięgać miała 3 ton. W październiku 1953 roku – krótko po pierwszym, teście ładunku termojądrowego – specyfikacja została zmieniona, a nowa masa ładunku określona została na 5,5 tony, przy wadze samej głowicy wynoszącej 3 tony. Zwiększenie całkowitej masy przenoszonego ładunku, doprowadziło do konieczności znacznych zmian projektu pocisku, którego masa startowa wzrosła z tego powodu ze 170 do aż 280 ton.

Rządowy dekret autoryzujący rozwój nowego pocisku balistycznego, wydany został 20 maja 1954 roku. Pocisk ten otrzymał oznaczenie R-7 oraz numer kodowy 8K71. Z uwagi na fakt, iż większość prac wstępnych nad projektem, została wykonana już w trakcie prac nad projektem T-1, projekt wstępny pocisku ukończono już w lipcu 1954 roku, zaś jego zatwierdzenie przez Radę Ministrów ZSRR nastąpiło 20 listopada 1954 roku. 20 marca 1956 roku natomiast, wydano dekret autoryzujący zasady testów tego pocisku, oraz inne warunki na których oparte miały być dalsze prace konstrukcyjne.

Pochodne konstrukcje

Zmodyfikowany pocisk R-7 posłużył do wyniesienia w 1957 roku pierwszego sztucznego satelity ziemskiego Sputnik 1. Na bazie pocisku R-7 powstało wiele rakiet nośnych wykorzystywanych przez ZSRR, a później Federację Rosyjską, m.in.:

• 1. Rakiety Wostok i Woschod - użyte podczas pierwszych radzieckich załogowych lotach w kosmos.
• 2. Rakieta Mołnia (od 1964 Mołnia-M) - wynoszenie satelitów i sond międzyplanetarnych.
• 3. Rodzina rakiet Sojuz - wynoszenie satelitów, statków załogowych Sojuz i zaopatrzeniowych statków Progress.

Bibliografia

• Paweł Podwig, Oleg Bukharin, Timur Kadyshew, Eugeni Miasnikow, Igor Sutyagin i inni: Russian Strategic Nuclear Forces. The MIT Press i Moskow Institute of Physics and Technology, 2004. ISBN 0-262-16202-4.