| Raúl Lozano | |
| Data i miejsce urodzenia | 3 września 1956 La Plata, |
| Wzrost | 168 cm |
| Pozycja | Trener |
| Kariera trenerska | |
| Lata | Klub |
| 1974–1978 1979–1981 1981–1983 1983–1987 1987–1988 1988–1989 1990–1991 1991–1994 1994-1997 1997–1998 1998–2000 1999–2000 2000–2001 2002–2003 2003–2005 2005–2008 2009-2011 |
|
Raúl Lozano (ur. 3 września 1956 w La Plata) – argentyński trener siatkarski, w latach 2005-2008 selekcjoner reprezentacji Polski, z którą w 2006 zdobył wicemistrzostwo świata.
Z żoną Laurą ma syna Matiasa urodzonego 2 lutego 1996 w Barcelonie. Obok obywatelstwa argentyńskiego ma też włoskie i hiszpańskie.
Spis treści |
Ukończył studia inżynierskie oraz szkołę menedżerów w Argentynie. Grał zawodowo w lidze argentyńskiej na pozycji rozgrywającego, jednak swoje największe sukcesy odniósł jako trener. Jest uznawany za jednego z najlepszych szkoleniowców świata. Karierę trenerską rozpoczął od prowadzenia drużyn młodzieżowych (Estudientes de la Plata, w latach 1974-1978, oraz w latach 1978-1981 − Gimnasia y Esprima la Plata).
Jako trener drużyn seniorskich pracuje od 1981 roku.
W Argentynie prowadził drużyny: Gimnasia & Esprima la Plata (1978-1981), Obras de Sanitarias (1981-1983) i Ferro Caril Oeste Ok (1983-1987; z zespołem tym zdobył mistrzostwo Argentyny oraz Puchar Ameryki Południowej). W 1987 roku rozpoczął pracę w lidze włoskiej; był trenerem drużyn drugoligowych: Rex Pordenone (1987-[1988) i Cedisa Salerno (1988-1989) oraz pierwszoligowych: Olio Venturi Spoleto (1990-1991) i Misura/Milan Volley (1991-1993; dwukrotne wicemistrzostwo Włoch, klubowe mistrzostwo świata, Puchar Zdobywców Pucharów).
W latach 1994-1996 był trenerem reprezentacji Hiszpanii, z którą zdobył srebrny medal na uniwersjadzie w Japonii[1].
W 1997 powrócił do ligi włoskiej jako trener pierwszoligowych: Lube Banca Marche Macerata (1997-1998, brązowy medal mistrzostw Włoch, trzecie miejsce w Pucharze CEV) oraz Iveco Palermo (1998-2000, dwukrotnie brązowy medal mistrzostw Włoch, Puchar CEV 2000). W latach 1999-2000 był także trenerem reprezentacji Hiszpanii, z którą zdobył V miejsce w Lidze Światowej i na Pucharze Świata (1999) oraz IX miejsce na igrzyskach olimpijskich (2000). Od 2000 był trenerem włoskiego Sisleya Treviso (2000-2001, mistrzostwo Włoch, finał Pucharu Włoch, Superpuchar Włoch, finał Ligi Mistrzów). Pracował również jako wykładowca na kursach trenerskich.
W 2002 roku został trenerem greckiego Iraklisu Saloniki (2002-2003, wicemistrzostwo Grecji), a w 2003 ponownie Lube Banca Marche Macerata (2003-2004).
17 stycznia 2005 wygrał konkurs na stanowisko selekcjonera siatkarskiej reprezentacji Polski. Jego osiągnięcia na tym stanowisku to:
16 września 2008 zarząd PZPS zdecydował o nieprzedłużeniu kontraktu, który wygasł 31 grudnia 2008 roku. Niedługo potem został trenerem reprezentacji Niemiec[2]. Z tej funkcji został zwolniony ze skutkiem natychmiastowym 5 listopada 2011 z powodu podważenia zaufania między nim a drużyną[3].
6 grudnia 2006 za wybitne zasługi dla rozwoju polskiego sportu, za osiągnięcia w pracy szkoleniowej, Prezydent RP Lech Kaczyński odznaczył go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[4].
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||||