Rada Stanu (Królestwo Polskie 1918)

Rada Stanu — quasi-parlamentarny organ Królestwa Polskiego.

Rada Stanu została utworzona na podstawie patentu w sprawie władzy Państwowej w Królestwie Polskim, wydanego 15 września 1917 roku przez cesarzy Niemiec i Austro-Węgier, oraz ustawy o Radzie Stanu Królestwa Polskiego z dnia 4 lutego 1918, wydanej przez Radę Regencyjną.

Skład i organizacja

Rada Stanu składała się z:

• 43 członków mianowanych przez Radę Regencyjną,
• 12 członków wirylistów,
• 55 członków wybranych przez rady miejskie i sejmiki powiatowe w wyborach dnia 9 kwietnia 1918 roku.

Na czele Rady stał Marszałek. Prezydium Rady tworzyli Marszałek, dwóch wicemarszałków oraz czterech sekretarzy.

Działalność

Postanowieniem z 14 czerwca 1918 roku Rada Regencyjna mianowała na Franciszka Jana Pułaskiego stanowisko Marszałka Koronnego. Na stanowiska wicemarszałków zostali powołani Józef Mikułowski-Pomorski oraz Stefan Bądzyński, zaś na stanowiska sekretarzy - Eugeniusz Krasuski, August Popławski, Jan Skotnicki i Henryk Wyrzykowski.

Otwarcie Rady Stanu odbyło się 21 czerwca 1918. Rada odbyła 14 posiedzeń plenarnych. Została rozwiązana przez Radę Regencyjną 7 października 1918 po ogłoszeniu niepodległości Królestwa. Instytucja mająca wspomóc proces prawodawczy nie zdążyła doprowadzić do końca prac nad wieloma ustawami, jednak jej projekty stały się podstawą dla późniejszych dekretów Naczelnika Państwa.