Rada Wojenna – organ władzy wojskowej powołany 7 stycznia 1921[1] przez Ministra Spraw Wojskowych gen. Kazimierza Sosnkowskiego.
Do zakresu jej kompetencji należało rozpatrywanie i opiniowanie projektów ustaw i przepisów wojskowych oraz sprawy finansowe wojska. Przejęła kompetencje Rady Wojskowej powołanej 6 marca 1919 przez Ministra Spraw Wojskowych gen. Józefa Leśniewskiego.
Spis treści |
Pełna Rada Wojenna stanowiła organ doradczy i opiniodawczy Prezydenta RP w zakresie: ustaw wojskowych, spraw uzbrojenia i zaopatrzenia oraz organizacji Wojska Polskiego. Uchwały Rady Wojennej stanowiły wytyczne działalności MSWojsk. i Sztabu Generalnego WP.
W listopadzie 1925 kierownik M.S.Wojsk., gen. dyw. Stefan Majewski powołał na członków Rady Wojennej, na przeciąg jednego roku, generałów dywizji: Kazimierza Sosnkowskiego, Jana Romera i Władysława Sikorskiego.
Ścisła Rada Wojenna była organem kierującym odnośnie przygotowań wojennych planów operacyjnych i obronności kraju, a także opiniującym wyższych dowódców – od dowódców pułków wzwyż. Funkcjonowała pod przewodnictwem generała przewidzianego na Naczelnego Wodza na czas wojny. Funkcję przewodniczącego sprawował Pierwszy Marszałek Polski Józef Piłsudski. Od połowy 1923 roku, kiedy marszałek wycofał się z życia publicznego stanowisko pozostawało nieobsadzone [2]. Organem pracy przewodniczącego było Biuro Ścisłej Rady Wojennej.
Organizacja Ścisłej Rady Wojennej
Wojskowa Komisja Ustawodawcza (1919) → Rada Wojskowa (1919–1921) → Rada Wojenna (1921–1926)