Raymond Queneau (ur. 21 lutego 1903 w Hawrze, zm. 25 października 1976 w Paryżu) – francuski poeta, powieściopisarz i eseista. Jeden z prekursorów postmodernizmu, współzałożyciel eksperymentalnej grupy literackiej OuLiPo, autor tekstów popularnych piosenek oraz maszyny produkującej sonety[1]. Należał do Akademii Goncourtów, był także dyrektorem Encyklopedii Plejady wydawnictwa Gallimard, a jako Satrapa należał do Kolegium Patafizyki[2]. Jego imieniem i nazwiskiem nazwano jedną z paryskich stacji metra.
- Le Chiendent (1933)
- Gueule de pierre (1934)
- Les Derniers Jours (1936)
- Odile (1937)
- Les Enfants du Limon (1938)
- Un rude hiver (1939)
- Les Temps mêlés (Gueule de pierre II) (1941)
- Pierrot mon ami (1942, wydanie polskie 2002)
- Loin de Rueil (1944)
- On est toujours trop bon avec les femmes (1947, wydanie polskie pt. Kobietom zawsze okazujemy zbyt wiele dobroci w: Dzieła zebrane Sally Mary 2003)
- Saint-Glinglin (1948)
- Journal intime (1950, wydanie polskie pt. Dziennik intymny w: Dzieła zebrane Sally Mary 2003)
- Le Dimanche de la vie (1952)
- Zazie dans le métro (1959, wydanie polskie pt. Zazi w metrze 2005)
- Les Fleurs bleues (1965)
- Le Vol d'Icare (1968)
- Hazard et Fissile (2008)
[edytuj] Eseje i artykuły
- Bâtons, chiffres et lettres (1950)
- Pour une Bibliothèque Idéale (1956)
- Entretiens avec Georges Charbonnier (1962)
- Bords (1963)
- Une Histoire modèle (1966)
- Le Voyage en Grèce (1973)
- Traité des vertus démocratiques (1993)
- Exercices de style (1947, wydanie polskie pt. Ćwiczenia stylistyczne 2005)
- Contes et propos (1981)
- Journal 1939-1940 (1986)
- Journaux 1914-1965 (1996)
Przypisy
[edytuj] Linki zewnętrzne
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
