Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyReceived Pronunciation (RP), zwany również BBC English lub King's (Queen's) English – wymowa i akcent standardowego języka angielskiego używanego w Anglii. Stosunek języka standardowego do dialektów jest zbliżony do istniejącego w innych językach europejskich. Choć RP nie jest w żaden sposób uprzywilejowany, czynniki socjolingwistyczne sprawiają, że używanie tego wariantu języka nadaje mówiącemu prestiż na terytorium Anglii i Walii[1]. Od czasów II wojny światowej istnieje coraz większe przyzwolenie na nauczanie i używanie języka angielskiego w innej formie niż standardowa[2]. Przyjmuje się, że wariantem RP w najczystszej postaci operuje ok. 2 procent Brytyjczyków[3]. Według Abercrombiego[4] używanie wersji RP daje pewne przywileje w stosunku do dialektów lokalnych, nie daje ich jednak za granicą. Wariant RP jest z natury formalny, toteż jego używanie w sytuacjach potocznych może stwarzać wrażenie zbytniego patosu i sztuczności[5].
RP nie jest jednolitym tworem; przyjmuje się, że istnieją co najmniej trzy odmiany RP: conservative, używana głównie przez ludzi starszych, mainstream, niedająca się związać z wiekiem ani statusem mówiącego i wreszcie contemporary, charakterystyczna dla młodszych użytkowników języka[6].
Termin Received Pronounciation wszedł do użycia na początku XX wieku w pracach H. C. Wylda (A Short History of English) (1914) oraz Daniela Jonesa (An Outline of English Phonetics). Czasem określa się go jako oksfordzki angielski, co jest o tyle mylące, że określenie to odnosi się nie do mowy mieszkańców Oksfordu, a wyłącznie środowisk akademickich Uniwersytetu w Oksfordzie. Produkcja słowników dała uniwersytetowi odpowiedni prestiż w sprawach językowych, również w sprawach wymowy.
Received Pronunciation jest rodzajem wymowy i akcentu, a nie dialektu (gramatyki i słownictwa). Osoba stosująca RP posługuje się najczęściej standardowym angielskim w warstwie gramatycznej, choć odwrotna relacja już nie zawsze jest tak oczywista, gdyż można używać standardowych norm językowych używając wymowy charakterystycznej dla danego dialektu lub wariantu lokalnego. Panuje przekonanie, że RP oparta jest na wymowie południa Anglii, jednak najwięcej ma wspólnego z dialektami hrabstw Northamptonshire, Bedfordshire i Huntingdonshire[7][8].
W ciągu XX wieku wymowa RP uległa zmianom, np. samogłoska [ʌ] przesunęła się do przodu, w kierunku [ɐ], a [æ] obniżyła się do [a]. Mimo to, symbole [ʌ] i [æ] są nadal powszechnie używane, choć odpowiadające im w systemie IPA dźwięki można usłyszeć tylko w wymowie starszego pokolenia i w angielszczyźnie amerykańskiej. Dyftong [ɔə] uległ uproszczeniu do [ɔ:], tak że wyrazy pour i paw są teraz homofonami.
