| Recz | |||||
|
|||||
| Państwo | |||||
| Województwo | zachodniopomorskie | ||||
| Powiat | choszczeński | ||||
| Gmina | Recz gmina miejsko-wiejska |
||||
| Burmistrz | Józef Romanowski | ||||
| Powierzchnia | 12,40 km² | ||||
| Ludność (2009) • liczba • gęstość |
2971 239,6 os./km² |
||||
| Strefa numeracyjna |
(+48) 95 | ||||
| Kod pocztowy | 73-210 | ||||
| Tablice rejestracyjne | ZCH | ||||
| Na mapach: | |||||
| TERC (TERYT) |
3202064 | ||||
| SIMC | 0935653 | ||||
|
Urząd miejski
ul. Ratuszowa 17,73-210 Recz |
|||||
| Strona internetowa | |||||
Recz (hist. Rzeczyca[1], niem. Reetz) – miasto w woj. zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, położone nad rzeką Iną. Siedziba miejsko-wiejskiej gminy Recz.
Według danych z 31 grudnia 2009 roku miasto miało 2971 mieszkańców[2].
Spis treści |
Według danych z 1 stycznia 2010 powierzchnia miasta wynosi 12,40 km²[3]. Miasto stanowi 0,9% powierzchni powiatu.
W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. gorzowskiego.
Najstarszą wzmiankę o Reczu zawiera dokument z 1269 r., w którym pada nazwa Recz. Późniejsza nazwa Recz pochodzi prawdopodobnie od słowiańskiego słowa oznaczającego miejsce nad rzeką. Przez stulecia miasto nosiło nazwę Reetz. W latach 1945 – 1946 obowiązywała nazwa Rzeczyca zmieniona następnie na Recz Pomorski. Z czasem użycie przymiotnika "pomorski" wyszło z użycia.
Miasto zachowało układ średniowiecznego miasta o owalnym zarysie i jest do dzisiaj w większości opasany murem obronnym z kamieni polnych, zbudowanym w XIV-XV wieku. Na przełomie XIV w. do XVIII w. Recz był własnością rodziny von Wedel. Miasto usytuowane jest na historycznym pograniczu Pomorza i Wielkopolski. Przez Recz przebiega historyczna droga handlowa "droga marchijska", zwana dalej szlakiem cysterskim. W czasie II wojny światowej miasto zostało zniszczone w 70%. Po wojnie zostało odbudowane. Pierwszym burmistrzem Recza w latach 1945–1946 był Mieczysław Czajkowski, a obecnie burmistrzem miasta jest Józef Romanowski.
Zabytki chronione prawem:[4]
Pozostałe zabytki:
Zakon panien Cysterek został sprowadzony do Recza w 1296 r. przez margrabiów brandenburskich. Opactwo ulokowane zostało na wzgórzu (dzisiaj zwanym klasztornym) w widłach rzeki Iny i Reczanki (Młynówki). Panny cysterki zajmowały się prowadzeniem gospodarstwa rolnego i młynów, wprowadzając na ziemię recką nowe techniki upraw rolnych. Prowadzona zgodnie z dewizą cystersów ora et labora (módl się i pracuj) działalność zakonna trwała aż do 1552 r. kiedy to sekularyzowano dobra opactwa, przeznaczając je na domenę państwową. Ostatecznie zniszczone z czasem budowle pocysterskie rozebrano w 1827 roku.
Recz stanowi mały ośrodek przemysłowy i usługowy. Funkcjonują tu m.in.: bank, poczta, ośrodek zdrowia, Ośrodek Pomocy Społecznej, Środowiskowy Dom Samopomocy, apteka, straż pożarna, dom kultury, kino oraz miejska biblioteka.
Rozwój miasta uwarunkowany jest z produkcją rolną, przemysłem metalowym, przemysłem stolarki okiennej PCV, oraz drobną wytwórczością i usługami. W mieście działa ciepłownia na biomasę, produkująca energię odnawialną. Rozwija się tutaj turystyka, powstają gospodarstwa agroturystyczne[5].
W Reczu mieści się przedszkole miejskie, gimnazjum oraz Szkoła Podstawowa im. Stefana Czarnieckiego.
W mieście krzyżują się droga krajowa i wojewódzka:
Przez miasto przebiega linia kolejowa nr 403 (Piła – Ulikowo), przy której znajduje się przystanek kolejowy.
Od 1953 roku w Reczu funkcjonuje klub piłkarski MKS Remor Recz. Klub obecnie rozgrywa mecze na Stadionie Miejskim[6].
Miasto jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej. Mieszkańcy wybierają do Rady Miejskiej w Reczu 8 radnych (8 z 15), w dwóch okręgach wyborczych[7]. Pozostałych 7 radnych wybierają mieszkańcy terenów wiejskich gminy Recz. Organem wykonawczym jest burmistrz. Siedzibą władz jest ratusz przy ul. Ratuszowej.
Burmistrzowie Recza:
Mieszkańcy Recza wybierają parlamentarzystów z okręgów z komisją wyborczą w Szczecinie , a posłów do Parlamentu Europejskiego z okręgu wyborczego nr 13.
|
||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||
|
||||||||||||||