Reinhold Begas (ur. 15 lipca 1831 w Schönebergu, zm. 3 sierpnia 1911 tamże) – niemiecki rzeźbiarz i malarz, syn malarza Carla Josepha Begasa. Jest uważany za głównego reprezentanta berlińskiej szkoły neobaroku.
Naukę rozpoczął u rzeźbiarza Ludwiga Wilhelma Wichmanna w Berlinie. W latach 1846-1851 był uczniem Christiana Daniela Raucha w berlińskiej Akademii Sztuk Pięknych, kierowanej w latach 1846-1851 przez Johanna Gottfrieda Schadowa. Begas został w roku 1848 współpracownikiem Raucha. Dzięki uzyskanemu stypendium przebywał w latach 1856-1858 w Rzymie, gdzie poznał Arnolda Böcklina i Anselma Feuerbacha.
W roku 1861 został powołany do Arcyksiążęcej Saskiej Szkoły Sztuk Pięknych w Weimarze. W roku 1863 powrócił do Berlina. W okresie 1863-1864 przebywał powtórnie w Rzymie, 1865-1869 w Rzymie, 1869-1870 działał w Rzymie i Paryżu, po czym osiadł na stałe w Berlinie.
Od roku 1871 do końca życia był członkiem berlińskiej Akademii Sztuk Pięknych.
Monumentalne dzieła Begasa ukształtowały oblicze Berlina epoki Cesarstwa. Dzięki uznaniu cesarza Wilhelma II otrzymywał zlecenia na reprezentacyjne pomniki, jak np. pomnik cesarza Wilhelma I i pomnik Bismarcka przed Reichstagiem (obecnie na pl. Großer Stern).
Begas jest też twórcą Studni Neptuna (obecnie przed berlińskim ratuszem).
Pomnik Cesarza
Wilhelma I (nie istnieje)
Pomnik Kanclerza Bismarcka
Pomnik Fryderyka Schillera