Rejencja koszalińska

Rejencja koszalińska (niem Regierungsbezirk Köslin) – prusko-niemiecka jednostka podziału terytorialnego istniejąca na Pomorzu Zachodnim do 1945.

Historia

Jednostka została wprowadzona w Prusach w latach 1815–1816 i istniała do 1945 jako pośredni szczebel administracji pomiędzy prowincją pomorską ze stolicą w Szczecinie a powiatami. Obecnie na jej terytorium znajdują się województwa: pomorskie i zachodniopomorskie.

Podział administracyjny i granice rejencji

Rok 1900

Powiaty ziemskie (Landkreise)

• Białogard (Belgard)
• Bobolice (Bublitz)
• Bytów (Bütow)
• Drawsko Pomorskie (Dramburg)
• Kołobrzeg-Karlino (Kolberg-Körlin)
• Koszalin (Köslin)
• Lębork (Lauenburg i. Pomm.)
• Miastko (Rummelsburg)
• Sławno (Schlawe i. Pomm.)
• Słupsk (Stolp)
• Szczecinek (Neustettin)
• Świdwin (Schivelbein)

Do 1920 jedynym powiatem grodzkim (Stadtkreis) pozostawał Słupsk. W tymże roku z powiatu Kołobrzeg-Karlino wydzielono miasto Kołobrzeg, a trzy lata później – Koszalin.

Zmiany granic i podziału administracyjnego rejencji w 1938

W 1938 w ramach Pomorza powstała trzecia rejencja (obok szczecińskiej i koszalińskiej) rejencja pilska: Marchia Graniczna Poznań-Prusy Zachodnie z siedzibą władz w Pile, w której znalazły się powiaty Drawsko Pomorskie (Dramburg) i Szczecinek (Neustettin). Do rejencji koszalińskiej włączono za to powiaty Resko i Gryfice z rejencji szczecińskiej. W międzyczasie zlikwidowano powiat bobolicki.

Rok 1940

Powiaty ziemskie (Landkreise):

• Białogard (Belgard)
• Bytów (Bütow)
• Gryfice (Greifenberg)
• Kołobrzeg-Karlino (Kolberg-Körlin)
• Koszalin (Köslin)
• Lębork (Lauenburg i. Pomm.)
• Miastko (Rummelsburg)
• Sławno (Schlawe i. Pomm.)
• Słupsk (Stolp)
• Resko (Regenwalde)

Powiaty grodzkie (Stadtkreise):

• Kołobrzeg (Stadtkreis Kolberg)
• Koszalin (Stadtkreis Köslin)
• Słupsk (Stadtkreis Stolp)

Rejencję zlikwidowano w 1945 i wprowadzono polski podział administracyjny, uwzględniając nowe granice państwa.