Rejencja legnicka (niem. Regierungsbezirk Liegnitz) – pruska jednostka administracyjna obejmująca zachodnią część Śląska, powstała w 1815 i istniejąca do końca II wojny światowej. Rejencja była zwyczajowo nazywana "Śląskiem Dolnym" (Niederschlesien).
Powstała na mocy zarządzenia z 30 kwietnia 1815 na terenie dawnego departamentu głogowskiego. Początkowo objęła następujące powiaty:
W wyniki likwidacji rejencji dzierżoniowskiej w 1820 pod jurysdykcję Legnicy włączono okręgi:
W 1825 do prowncji śląskiej włączono powiat Hoyerswerda należący wcześniej do Brandenburgii. W latach 1873–1874 utworzono dwa powiaty miejskie (Stadtkreise): Zgorzelec i Legnica.
Po I wojnie światowej rejencja pozostała w całości w granicach Niemiec. W 1919 rejencja weszła, obok rejencji wrocławskiej, w skład prowincji Dolny Śląsk. W latach 1920–1922 status miast wydzielonych otrzymały Głogów, Zielona Góra i Jelenia Góra.
W latach 30. doszło do komasacji powiatów na terenie rejencji: okręgi Kamienna Góra i Bolków złączono w powiat Kamienna Góra, Legnica i Jawor stały się powiatem legnickim ziemskim, powiaty Złotoryja–Chojnów i Świerzawa połączono w powiat Złotoryja, Szprotawę i Żagań w powiat Szprotawa, Zielona Góra i Kożuchów w powiat Zielona Góra.
W 1933 powiat Zielona Góra podzielono ponownie na okręgi Zielona Góra i Kożuchów, likwidując przy tym status miasta wydzielonego, przywrócono też powiat Jawor.
Na jesieni 1938 w skład rejencji włączono powiat Wschowa należący przedtem do Marchii Granicznej Poznań - Prusy Zachodnie.
W 1945 rejencję legnicką prawie w całości przyłączono do Polski (poza powiatem Hoyerswerda i częścią okręgu Zgorzelca), stała się częścią województwa wrocławskiego (w niewielkiej części poznańskiego – okręg Zielonej Góry).
W latach 1975–1998 obszarowi rejencji odpowiadały w przybliżeniu województwa legnickie i jeleniogórskie wraz z południową częścią zielonogórskiego.
Obecnie większość jej terenów na terenie RP należy do Dolnego Śląska, mniejsza część do województwa lubuskiego.
|
||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||