| Reprezentacja Irlandii w piłce nożnej | |
| Przydomek | The Boys in Green |
| Związek piłkarski | Football Association of Ireland |
| Rok założenia | 1921 |
| Prezes | |
| Trener | |
| Najwięcej meczów | |
| Najwięcej bramek | |
| Skrót FIFA | IRL |
| Miejsce w rankingu FIFA | ▬ 18. (stan na 9 maja 2012) (891 pkt) |
| Mecze | |
| Pierwszy mecz (Turyn, Włochy; 21.03.1926) |
|
| Najwyższe zwycięstwo (Dublin, Irlandia; 18.10.1983) |
|
| Najwyższa porażka (Uberlandia, Brazylia; 27.05.1982) |
|
Reprezentacja Irlandii w piłce nożnej mężczyzn – zespół piłkarski, biorący udział w imieniu Irlandii w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo irlandzkie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Irlandzki Związek Piłki Nożnej (FAI).
Spis treści |
Przed Euro 2012 Reprezentacja Irlandii rozegrała spotkania[1]:
| Nr | Rodzaj rozgrywek | Data spotkania | Drużyna 1 | Wynik | Drużyna 2 | Strzelcy bramek | Kartki | Sędzia | Stadion |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | Mecz towarzyski | 29 lutego 2012 | 1:1 | IRL Simon Cox (86) CZE Milan Baroš (50) | brak | Manuel Jorge Neves Moreira de Sousa (POR) | Aviva Stadium (Dublin) |
Eliminacje do ME 2012 - tabela grupa B
| Zespół | Pkt | M | W | R | P | Br+ | Br- | +/- |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 23 | 10 | 7 | 2 | 1 | 17 | 4 | +13 | |
| 21 | 10 | 6 | 3 | 1 | 15 | 7 | +8 | |
| 17 | 10 | 5 | 2 | 3 | 22 | 10 | +12 | |
| 15 | 10 | 4 | 3 | 3 | 7 | 10 | -3 | |
| 8 | 10 | 2 | 2 | 6 | 8 | 14 | -6 | |
| 0 | 10 | 0 | 0 | 10 | 1 | 25 | -24 |
Stan po zakończeniu eliminacji
| Miejsce | Drużyna | Mecze | Punkty | Zwyc. | Rem. | Por. | Bramki |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 | |
| 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 | |
| 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 | |
| 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 | |
| 5 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 | |
| 6 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
Pierwszy nieoficjalny mecz reprezentacja Irlandii w piłce nożnej rozegrała 18 lutego 1882 roku. W Belfaście gospodarze przegrali z Anglią 0:13.
Na przełomie XIX i XX wieku w irlandzkich szkołach grano w tzw. futbol gaelicki, rodzimą odmianę piłki nożnej z elementami rugby, który w Irlandii jest popularny do dziś. Futbol gaelicki pojawił się na Zielonej Wyspie już w XVI wieku. Oprócz futbolu gaelickiego górował nad nią także hurling, dyscyplina będąca przodkiem współczesnego hokeja na trawie. Z tego powodu piłka nożna przez długie lata nie była w Irlandii popularna.
Na pierwsze zwycięstwo w eliminacjach do mistrzostw świata Irlandia czekała do roku 1949, kiedy w Dublinie pokonała 3:0 Finlandię. Przez prawie czterdzieści lat reprezentacja nie potrafiła wznieść się ponad przeciętność, przegrywając kolejne kwalifikacje do międzynarodowych turniejów. Pozostawała w cieniu nie tylko Anglii, ale i Irlandii Północnej oraz Szkocji.
Przełomem okazało się zatrudnienie w 1986 roku na stanowisku trenera kadry Jackiego Charltona, który w 1966 jako zawodnik wraz z reprezentacją Anglii zdobył mistrzostwo świata. Charlton był pierwszym etatowym selekcjonerem, wszyscy poprzedni prowadzili drużynę w określonych meczach i najczęściej pracowali także w klubach. W 1988 roku Irlandia po raz pierwszy w historii awansowała do wielkiego turnieju – do mistrzostw Europy. Na niemieckich boiskach, mimo iż zakończyła swój udział na fazie grupowej, zaprezentowała się dobrze – zremisowała z późniejszymi wicemistrzami Europy Związkiem Radzieckim oraz, przede wszystkim, co w kraju przyjęto z wielkim entuzjazmem, pokonała Anglię 1:0. Na tamtym turnieju pokazało się nowe pokolenie piłkarzy z bramkarzem Bonnerem, obrońcami McCarthym i O'Learym, pomocnikami Townsendem i Houghtonem oraz napastnikami Aldridgem, Quinnem i Cascarino na czele, które w 1990 roku dotarło do ćwierćfinału mistrzostw świata. Generacja ta uznawana jest za najlepszą w historii futbolu irlandzkiego. Kilku z tych zawodników, wspomaganych przez młodszych Irwina i Roya Keane'a, grało także na Mundialu 1994. Pod koniec 1995 roku po prawie dziesięciu latach pracy Charlton zrezygnował z posady selekcjonera.
Jego następcą został niedawny zawodnik kadry Mick McCarthy. Najpierw przegrał z reprezentacją w barażach do Mundialu 1998 i Euro 2000, aż wreszcie w 2002 awansował do mistrzostw świata. Nowe pokolenie zawodników (Given, Robbie Keane, Duff, Kilbane i ciągle Roy Keane, Staunton i Quinn) po wyeliminowaniu w meczach grupowych mistrza Afryki Kamerunu i Arabii Saudyjskiej w drugiej rundzie przegrało w rzutach karnych z Hiszpanią. Po nieudanym początku eliminacji do Euro 2004 McCarthy podał się do dymisji.
Dwa lata selekcjonerskiej przygody jego następcy Briana Kerra ocenione zostały bardzo krytycznie. W eliminacjach do Mundialu 2006 Irlandia zajęła dopiero czwarte miejsce w grupie.
Od stycznia 2006 roku do października 2007 trenerem kadry był 37-letni Steve Staunton, rekordzista pod względem liczby występów w reprezentacji, któremu pomagał (w charakterze konsultanta) 73-letni Anglik Sir Bobby Robson. Jednak temu duetowi nie udało się wprowadzić Irlandii do Euro 2008. Podopieczni Stauntona nie tylko przegrali z Niemcami i Czechami, ale również ulegli Cyprowi 2:5 (w rewanżu zremisowali 1:1).
W 2009 roku grali eliminacje na Mistrzostwa Świata 2010 i w grupie zajęli drugie miejsce za Włochami. W barażach przegrali po kontrowersyjnym golu Thierry Henry'ego przez który Irlandia odpadła.Obecnym trenerem reprezentacji jest Giovanni Trapattoni. W 2011 roku biorą udział w turnieju Nations Cup gdzie mierzą się ze Szkocją, Walią i Irlandią Północną.
Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy
[edytuj] Najwięcej występów w kadrze
Aktualizacja: 29 maja 2012 |
[edytuj] Najwięcej goli w kadrze
Aktualizacja: 29 maja 2012 |
Piłkarze Irlandii grali z Polską dwadzieścia trzy razy – wygrali pięć razy, osiem razy w meczu padł remis i dziesięć razy schodzili z boiska pokonani (bramki 25:40):
|
||||||||
|
|||||||||||||||||||||||