Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Reprezentacja Serbii w piłce nożnej | |||
| Przydomek | Бели Орлови (Białe Orły) | ||
| Związek piłkarski | Fudbalski Savez Srbije | ||
| Rok założenia | 1993 | ||
| Prezes | Dragan Stojković | ||
| Trener | vakant | ||
| Kapitan | Dejan Stanković | ||
| Najwięcej meczów | Savo Milošević (101) | ||
| Najwięcej bramek | Savo Milošević (35) | ||
| Skrót FIFA | SRB | ||
| Miejsce w rankingu FIFA | ▬ 32. (stan na 9 maja 2012) (725 pkt) | ||
|
|||
| Mecze | |||
Pierwszy mecz Brazylia -  Jugosławia 2-0(Porto Alegre, Brazylia; 23.12.1994)
|
|||
Najwyższe zwycięstwo Wyspy Owcze - Jugosławia 1-8(Toftir, Wyspy Owcze; 06.10.1996) |
|||
Najwyższa porażka Argentyna - SiC 6-0(Gelsenkirchen, Niemcy;16.06.2006) |
|||
Reprezentacja Serbii w latach 1994-2002 występowała pod nazwą reprezentacja Jugosławii. Od lutego 2003 do czerwca 2006 zespół w międzynarodowych rozgrywkach grał jako reprezentacja Serbii i Czarnogóry. Artykuł ten nie dotyczy drużyny narodowej Socjalistycznej Federalnej Republiki Jugosławii.
O piłkarskiej reprezentacji Jugosławii z lat 1919-1992 czytaj tu.
Spis treści |
Eliminacje do ME 2012 - tabela grupa C
| Zespół | Pkt | M | W | R | P | Br+ | Br- | +/- |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 Włochy * |
26 | 10 | 8 | 2 | 0 | 20 | 2 | +18 |
 Estonia |
16 | 10 | 5 | 1 | 4 | 15 | 14 | +1 |
 Serbia * |
15 | 10 | 4 | 3 | 4 | 13 | 12 | +1 |
 Słowenia |
14 | 10 | 4 | 2 | 4 | 11 | 7 | +4 |
 Irlandia Północna |
9 | 10 | 2 | 3 | 5 | 9 | 13 | -4 |
| Wyspy Owcze |
4 | 10 | 1 | 1 | 8 | 6 | 26 | -20 |
Stan po zakończeniu eliminacji
| Miejsce | Drużyna | Mecze | Punkty | Zwyc. | Rem. | Por. | Bramki |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 |  Chorwacja |
0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
| 2 | Serbia |
0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
| 3 |  Belgia |
0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
| 4 |  Szkocja |
0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
| 5 |  Macedonia |
0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
| 6 |  Walia |
0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
Mimo iż niepodległość Jugosławii ogłoszono 28 kwietnia 1992 roku, to z powodu międzynarodowych sankcji nałożonych na ten kraj z powodu wojny w Bośni reprezentacja pierwszy mecz zagrała dopiero w grudniu 1994 roku. Do 1996 roku rozgrywała wyłącznie spotkania towarzyskie, gdyż z eliminacji do Mundialu 1994 i Euro 1996 została wykluczona.
Zadebiutowała w kwalifikacjach do Mundialu 1998. Drużyna prowadzona przez Slobodana Santrača z Predragiem Mijatovicem, Miroslavem Djukicem, Sinišą Mihajlovicem i Darko Kovačevicem w składzie wprawdzie została wyprzedzona w grupie przez Hiszpanię, ale pokonała m.in. ówczesnych wicemistrzów Starego Kontynentu Czechów. Jugosłowianie grali ofensywnie i efektownie, i właśnie wtedy doczekali się przezwiska "Brazylijczycy Europy". W barażach nie dali szans Węgrom (7:1 i 5:0).
Na Mundialu zaprezentowali się przyzwoicie. W 1/8 finału po wyrównanym meczu i w dość pechowych okolicznościach (Mijatović nie strzelił karnego w ostatniej minucie) przegrali 1:2 z Holandią.
Dwa lata później, na Euro 2000, reprezentacja dowodzona tym razem przez 70-letniego Vujadina Boškova również odpadła w drugiej rundzie, a ich pogromcami (przegrali 1:6) tak jak w 1998 roku byli Holendrzy. Na pocieszenie Jugosłowianom pozostała korona strzelców turnieju dla Savo Miloševica.
Od czasu zakończenia mistrzostw Europy rozpoczął się kryzys drużyny narodowej, pogłębiany częstymi zmianami selekcjonerów. Rezygnacja z gry w kadrze najlepszych piłkarzy i wysoki stopień korupcji w związku piłkarskim to największe bolączki futbolu serbskiego u progu XXI wieku. W eliminacjach do Mundialu 2002 reprezentacja dała się wyprzedzić Rosji i Słowenii, a w kwalifikacjach do Euro 2004, w których po raz pierwszy wystąpiła pod nazwą Serbii i Czarnogóry – Włochom i Walijczykom.
Wydawało się, że powoli drużyna zaczyna wychodzić z zapaści. W połowie 2003 roku selekcjonerem został Ilija Petković. Zmieniły się również władze związku, na nowego prezesa wybrano byłego reprezentanta Jugosławii Dragan Stojkovicia. Trener Petković postawił na piłkarzy nieogranych na międzynarodowych boiskach i zrezygnował z usług większości gwiazd. Efektem jego polityki kadrowej był udany występ w eliminacjach do Mundialu 2006 i awans do tego turnieju z pierwszego miejsca (Serbowie wyprzedzili m.in. Hiszpanię i Belgię). Największą siłą drużyny była wówczas defensywa. Bramkarz Dragoslav Jevrić i obrońcy Goran Gavrancić, Ivica Dragutinović, Mladen Krstajić, Nemanja Vidić (który dzięki dobrym występom w kadrze został kupiony przez Manchester United) oraz Marjan Marković grali na tyle skutecznie, że reprezentacja straciła w kwalifikacjach tylko jedną bramkę. Zupełnie inaczej zaprezentowała się w samym turnieju. Serbowie i Czarnogórcy odpadli już po fazie grupowej, przegrywając wszystkie trzy spotkania, w których zanotowali bilans bramek 2:10.
21 maja 2006 roku w Czarnogórze odbyło się referendum niepodległościowe. Jego wynik oznaczał odłączenie państwa od Serbii i tym samym powstanie nowej reprezentacji piłkarskiej, która na arenie międzynarodowej zadebiutowała w eliminacjach do Mundialu 2010.
O piłkarskiej reprezentacji Czarnogóry czytaj tu.
Stan na 10 września 2009.
| # | Nazwisko | Lata gry w kadrze |
Mecze |
|---|---|---|---|
| 1 | Savo Milošević | 1994-08 | 102 |
| 2 | Dejan Stanković* | od 1998 | 84 |
| = | Dragan Stojković | 1983-01 | 84 |
| 4 | Predrag Mijatović | 1990-03 | 73 |
| 5 | Slaviša Jokanović | 1991-02 | 64 |
| 6 | Siniša Mihajlović | 1991-03 | 63 |
| 7 | Darko Kovačević | 1994-04 | 59 |
| = | Zoran Mirković | 1994-03 | 59 |
| = | Mladen Krstajić | 1999-08 | 59 |
| 10 | Dejan Savićević | 1986-99 | 56 |
| # | Nazwisko | Lata gry w kadrze |
Mecze (Gole) |
|---|---|---|---|
| 1 | Savo Milošević | 1994-08 | 102 (37) |
| 2 | Predrag Mijatović | 1990-03 | 73 (28) |
| 3 | Dejan Savićević | 1986-99 | 56 (19) |
| 4 | Mateja Kežman | 2000-06 | 49 (17) |
| 5 | Dragan Stojković | 1983-01 | 84 (15) |
| 6 | Nikola Žigić* | od 2004 | 35 (14) |
| 7 | Dejan Stanković* | od 1998 | 84 (13) |
| 8 | Slaviša Jokanović | 1991-02 | 64 (10) |
| = | Darko Kovačević | 1994-04 | 59 (10) |
| = | Siniša Mihajlović | 1991-03 | 63 (10) |
| Trener | Data zatrudnienia | Data rezygnacji | Okoliczności rezygnacji |
|---|---|---|---|
| Slobodan Santrač |
maj 1993 | czerwiec 1998 | odszedł po niesatysfakcjonującym występie drużyny na Mundialu 1998 |
| Milan Živadinović |
sierpień 1998 | czerwiec 1999 | w połowie kwalifikacji do mistrzostw Europy przyjął korzystniejszą finansowo ofertę z Arabii Saudyjskiej |
| Vujadin Boškov |
lipiec 1999 | czerwiec 2000 | zrezygnował po porażce 1:6 z Holandią w ćwierćfinale Euro 2000 |
| Ilija Petković |
sierpień 2000 | styczeń 2001 | podał się do dymisji, po tym jak zarzucił władzom związku korpucję |
| Milovan Djorić |
luty 2001 | kwiecień 2001 | po zdobyciu zaledwie dwóch punktów w trzech meczach eliminacji Mundialu 2002 jego ustąpienia zażądali kibice |
| Vujadin Boškov, Ivan Curković i Dejan Savićević |
kwiecień 2001 | październik 2001 | zadaniem tercetu trenerów miało być jedynie dokończenie eliminacji do Mundialu 2002, od początku układ ten miał charakter tymczasowy |
| Dejan Savićević |
styczeń 2002 | czerwiec 2003 | zrezygnował po porażce 1:2 z Azerbejdżanem w eliminacjach do Euro 2004 |
| Ilija Petković |
lipiec 2003 | czerwiec 2006 | złożył dymisję po Mundialu 2006, na których reprezentacja przegrała wszystkie trzy spotkania |
 Javier Clemente |
lipiec 2006 | listopad 2007 | przyczyną zwolnienia był brak awansu do Euro 2008 oraz wysokie wymagania finansowe szkoleniowca |
| Miroslav Đukić |
grudzień 2007 | sierpień 2008 | Oszedł ponieważ CD Tenerife zaoferowała mu lepsze warunki |
| Radomir Antić |
sierpień 2008 | wrzesień 2010 |
Piłkarze Królestwa SHS dwa razy grali z Polska. Raz wygrali, raz przegrali (bramki 3:4)
Piłkarze Jugosławii siedemnaście razy grali z Polską. Osiem razy wygrali, czterokrotnie zremisowali, a pięciokrotnie schodzili z boiska pokonani (bramki 43:35)
Piłkarze Serbii i Czarnogóry grali z Polską dwa razy – oba mecze przegrali (bramki 5:7)
Piłkarze Serbii grali z Polską cztery razy, trzykrotnie zremisowali i raz schodzili z boiska pokonani (bramki 3-4)
|
|||||
|
||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
