Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Reprezentacja Szwajcarii w piłce nożnej | |||
| Przydomek | Nati | ||
| Związek piłkarski | Schweizerischer Fussballverband | ||
| Rok założenia | 1895 | ||
| Prezes |  Ralph Zloczower |
||
| Trener |  Ottmar Hitzfeld od 2008 |
||
| Najwięcej meczów | Heinz Hermann (117) |
||
| Najwięcej bramek | Alexander Frei (40) |
||
| Skrót FIFA | SUI | ||
| Miejsce w rankingu FIFA | ▬ 18. (stan na 9 maja 2012) (891 pkt) | ||
|
|||
| Mecze | |||
Pierwszy mecz Francja – Szwajcaria 1-0(Paryż, Francja; 12.02.1905) |
|||
Najwyższe zwycięstwo Szwajcaria –  San Marino 7-0(Sankt Gallen, Szwajcaria; 05.06.1991) |
|||
Najwyższa porażka Szwajcaria –  Anglia 0-9(Bazylea, Szwajcaria; 20.05.1909) |
|||
Szwajcarzy byli pionierami piłki nożnej – pierwsze lokalne kluby powstawały tam już od lat 60. XIX wieku. W roku 1899 szwajcarski emigrant Hans Gamper założył w stolicy Katalonii klub FC Barcelona. W 1958 ówczesny selekcjoner reprezentacji Szwajcarii Karl Rappan wymyślił system gry oparty na twardej obronie (verrou, tzw. "szwajcarski rygiel"). Pochodną od tej właśnie koncepcji jest włoskie catenaccio.
Szwajcarski Związek Piłki Nożnej został powołany pod koniec XIX wieku. Od roku 1904 Szwajcaria jest członkiem FIFA, a od 1954 – UEFA. Największy sukces na arenie międzynarodowej Helweci odnieśli w roku 1924, kiedy to na Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu ich zespół zdobył srebrny medal.
Najlepsze wyniki w finałach mistrzostw świata (ćwierćfinał) osiągali w latach 1934, 1938 i 1954.
Od 2001 roku selekcjonerem kadry jest Jakob Kuhn, pierwszy od 1989 roku Szwajcar na tym stanowisku. Najpierw po ośmioletniej przerwie wprowadził Helwetów do mistrzostw Europy, a dwa lata później – do Mundialu 2006. Na tym drugim turnieju jego podopieczni zajęli w rozgrywkach grupowych pierwsze miejsce (wyprzedzili m.in. przyszłych wicemistrzów świata Francuzów), ale w 1/8 finału nie dali rady Ukraińcom.
Na sukces reprezentacji złożyły się także dobre występy najlepszego w ostatnim czasie klubu szwajcarskiego FC Basel. Zespół prowadzony od 2000 roku przez Christiana Grossa w sezonie 2002-2003 jako drugi zespół ze Szwajcarii awansował do fazy grupowej Ligi Mistrzów. Wyprzedził w niej Liverpool i Spartak Moskwa i z drugiego miejsca awansował do dalszych gier, gdzie jednak nie dał rady Manchesterowi United, Juventusowi i Deportivo La Coruña.
Trzon drużyny narodowej stanowią zawodnicy młodzi, głównie dawni podopieczni Kuhna z reprezentacji juniorskich i młodzieżowych. W bramce pewną pozycję ma Pascal Zuberbühler, zawodnik wprawdzie 36-letni, ale tuż przed nim występują 24-letni Philipp Degen z Borussii Dortmund i dwa lata młodszy Philippe Senderos, z londyńskim Arsenalem finalista Ligi Mistrzów 2005-06. Liderem drugiej linii jest Johann Vogel z Blackburnu Rovers. Ostatnio coraz pewniejszą pozycję mają pomocnicy Tranquillo Barnetta (22, Bayer Leverkusen), Valon Behrami (22, ACF Fiorentina) i Blerim Dzemaili (21, FC Parma). Miejsce w ataku zarezerwowane jest dla Alexandra Freia (28, FC Basel), do niedawna jednego z najskuteczniejszych napastników Ligue 1.
Sam Kuhn wielokrotnie podkreślał, że jego młodzi piłkarze powinni rozkwitnąć dopiero na Euro 2008, którego Szwajcaria jest współgospodarzem.
Po Euro 2008, Kuhn zakończył pracę z kadrą. Od 1 lipca 2008 reprezentację prowadzi Ottmar Hitzfeld.
Spis treści |
Eliminacje do ME 2012 – tabela grupa G
| Zespół | Pkt | M | W | R | P | Br+ | Br- | +/- |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Anglia |
18 | 8 | 5 | 3 | 0 | 17 | 5 | +12 |
 Czarnogóra |
12 | 8 | 3 | 3 | 2 | 7 | 7 | 0 |
 Szwajcaria |
11 | 8 | 3 | 2 | 3 | 12 | 10 | +2 |
 Walia |
9 | 8 | 3 | 0 | 5 | 6 | 10 | -4 |
 Bułgaria |
5 | 8 | 1 | 2 | 5 | 3 | 13 | -10 |
Stan po zakończeniu eliminacji
| Miejsce | Drużyna | Mecze | Punkty | Zwyc. | Rem. | Por. | Bramki |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 |  Norwegia |
0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
| 2 |  Słowenia |
0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
| 3 | Szwajcaria |
0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
| 4 |  Albania |
0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
| 5 |  Cypr |
0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
| 6 |  Islandia |
0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0 |
W roku 1994 Szwajcarzy prowadzeni przez Anglika Roya Hodgsona doszli do 1/8 finału mistrzostw świata. Dwa lata później (awans wywalczył Hodgson, ale w turnieju drużynę prowadził Artur Jorge) zadebiutowali na mistrzostwach Europy.
W bramce od początku lat 90. niepodważalną pozycję miał (reprezentacyjną karierę zakończył w 2001 roku) Marco Pascolo. Zawodnik m.in. FC Zürich, Nottingham Forest F.C. i Cagliari Calcio był wyróżniającym się zawodnikiem na obu turniejach, a po Euro 1996 znalazł się w czwórce najlepszych bramkarzy turnieju. Polscy kibice mogą go pamiętać z towarzyskiego meczu w Larnace, a także z występów w Servette Genewa, kiedy to w sezonie 2002-03 klub ten został wyeliminowany z Pucharu UEFA przez Amikę Wronki.
Mistrzostwa Europy były zwieńczeniem kariery 36-letniego obrońcy Alaina Geigera, który dwa lata wcześniej zagrał we wszystkich meczach na Mundialu. Filarem defensywy na obu turniejach byli także Marc Hottiger oraz młody Yvan Quentin. W 1994 roku na środku obrony występował Dominique Herr, na Euro zastąpiony Ramonem Vegą. W 1996 roku na wielkiej imprezie piłkarskiej debiutował 22-letni Stéphane Henchoz, w 2001 roku zdobywca Pucharu UEFA z Liverpool.
Najwięcej zmian zaszło w linii pomocy. Po mistrzostwach świata karierę zakończył doświadczony Georges Bregy, poza tym trener Artur Jorge zrezygnował z usług Christophe'a Ohrela i, co dla szwajcarskich kibiców było największym zaskoczeniem, Alaina Suttera. Ich miejsce zajęli młodzi i nieograni na europejskich boiskach – 23-letni Sebastien Jeanneret oraz 19-letni Johann Vogel, obecnie zawodnik A.C. Milan. Ogromnym zaufaniem obu selekcjonerów cieszył się za to Ciriaco Sforza, suweren środka boiska, pomocnik Bayernu Monachium, który w obu turniejach należał do najlepszych zawodników reprezentacji.
W ataku pewne miejsce miał (aż do 2004 roku) kapitan drużyny i jeden z najbardziej znanych szwajcarskich piłkarzy Stéphane Chapuisat. W roku 1997 był podstawowym zawodnikiem Borussii Dortmund i wraz z nią zdobył Puchar Mistrzów. W 1994 roku jego partnerem w linii napadu Szwajcarii był zawodnik VfB Stuttgart Adrian Knup, a dwa lata później – rezerwowy na Mundialu Marco Grassi oraz Kubilay Türkyılmaz, który zresztą zdobył jedyną dla Szwajcarów bramkę w Mistrzostwach Europy 1996.
MISTRZOSTWA ŚWIATA USA 1994:
Mecze grupowe:
* 18 czerwca, Detroit USA 1:1 (Bregy '39)
* 22 czerwca, Detroit RUMUNIA 4:1 (Sutter '16, Chapuisat '53, Knup '66 i '69)
* 26 czerwca, San Francisco KOLUMBIA 0:2
1/8 finału:
* 2 lipca, Waszyngton HISZPANIA 0:3
MISTRZOSTWA EUROPY ANGLIA 1996:
Mecze grupowe:
* 8 czerwca, Londyn ANGLIA 1:1 (Türkyılmaz '84k.)
* 13 czerwca, Birmingham HOLANDIA 0:2
* 18 czerwca, Birmingham SZKOCJA 0:1
Stan na 10 września 2009.
Najwięcej występów w kadrze
|
Najwięcej goli w kadrze
|
* Gwiazdką oznaczono piłkarzy branych pod uwagę przy ustalaniu obecnej kadry.
Uli Stielike Roy Hodgson
Artur Jorge
Rinus Israel Gilbert Gress
Enzo Hector Trossero Jakob Kuhn Ottmar HitzfeldPiłkarze Szwajcarii grali z Polską dziewięć razy – wygrali raz, cztery razy w meczu padł remis i cztery razy schodzili z boiska pokonani (bramki 9:18):
|
||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
