| Rezerwat przyrody Las Łagiewnicki | |
Powalony pień w rezerwacie |
|
| Rodzaj rezerwatu | florystyczny, leśny |
| Państwo | |
| Mezoregion | Wzniesienia Łódzkie i Wysoczyzna Łaska[1] |
| Data utworzenia | 1996 |
| Akt prawny | M.P. z 1996 r. Nr 75, poz. 683 |
| Powierzchnia | 69,85 ha |
| Na mapach: | |
| Rezerwaty przyrody w Polsce | |
Rezerwat Las Łagiewnicki – wydzielony fragment największego lasu komunalnego w Europie – Lasu Łagiewnickiego w Łodzi – oraz Parku Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich; utworzony w 1996 roku. Jego powierzchnia wynosi 69,85 ha.
Głównym przedmiotem ochrony jest kompleks naturalnych fitocenoz leśnych, charakteryzujących się bogactwem florystycznym. Na terenie rezerwatu stwierdzono dotychczas 280 gatunków roślin naczyniowych, w tym 9 gatunków podlegających ochronie ścisłej (naparstnica zwyczajna, pełnik europejski, wawrzynek wilczełyko, bluszcz pospolity i 5 gatunków storczyków) oraz 7 gatunków chronionych częściowo (m.in. marzanka wonna, kopytnik pospolity, konwalia majowa). Rezerwat jest także cenną ostoją faunistyczną – szczególnie bogata jest fauna owadów i ptaków.
Na terenie rezerwatu wyodrębniono 5 zbiorowisk leśnych:
Łódź jest jednym z nielicznych wielkich miast w Europie, które posiadają w swych granicach administracyjnych aż dwa rezerwaty leśne. Obok rezerwatu Las Łagiewnicki istnieje jeszcze rezerwat Polesie Konstantynowskie. Obydwa stanowią pozostałość dawnej puszczy łódzkiej.