Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Robert Helenius | |
 |
|
| Pseudonim | The Nordic Nightmare |
| Data i miejsce urodzenia | 2 stycznia 1984 Sztokholm |
| Narodowość |  Finlandia |
| Styl | praworęczny |
| Kategoria wagowa | ciężka |
| Bilans walk zawodowych | |
| Liczba walk | 17 |
| Zwycięstwa | 17 |
| Nokauty | 11 |
| Porażki | 0 |
| Remisy | 0 |
| No contests | 0 |
| Dorobek medalowy | ||||||||||||
|
||||||||||||
Robert Helenius (ur. 2 stycznia 1984 roku w Sztokholmie) – fiński zawodowy bokser wagi ciężkiej, były mistrz Europy federacji EBU.
Spis treści |
Robert Helenius stoczył 144 amatorskie pojedynki, z których 105 wygrał, 38 przegrał i 1 zremisował. Był trzykrotnym mistrzem Finlandii w wadze superciężkiej (2003-2005). Największym jego sukcesem było zdobycie w 2006 roku w Płowdiw wicemistrzostwa Europy w kategorii superciężkiej[1].
Po mistrzostwach Europy wyjechał do Niemiec, gdzie walczył w tamtejszej Bundeslidze. Nie zdołał się zakwalifikować na igrzyska olimpijskie w Pekinie, zakończył więc amatorską karierę i podpisał profesjonalny kontrakt z grupą promotorską Wilfrieda Sauerlanda. Jako zawodowiec zadebiutował 17 maja 2008 w Bayreuth, gdy w 1. rundzie pokonał Niemca Gene Pukalla przez techniczny nokaut.
7 listopada 2009 stoczył przeciwko Tarasowi Bidence swój 10. zawodowy pojedynek. Walka została przerwana przez lekarza między 3. a 4. rundą z powodu rozcięcia nad okiem Ukraińca[2][3].
30 stycznia 2010 Helenius pokonał byłego mistrza świata federacji WBO Lamona Brewstera przez techniczny nokaut w 8. rundzie[4][5].
21 sierpnia 2010, wygrywając w 6. rundzie przez techniczny nokaut z Francuzem Gregorym Tonym, zdobył w Erfurcie mistrzostwo Unii Europejskiej federacji EBU w wadze ciężkiej[6][7]. 27 listopada 2010 obronił tytuł, zwyciężając przez techniczny nokaut w 2. rundzie ze Szwedem Atillą Levinem. Ponadto zdobył interkontynentalne mistrzostwo WBO[8][9].
2 kwietnia 2011 pokonał w 9. rundzie przez nokaut Samuela Petera, broniąc interkontynentalny pas WBO oraz zdobywając wakujący tytuł mistrza interkontynentalnego WBA[10][11].
27 sieprnia 2011 pokonał przez techniczny nokaut, w 9 rundzie, byłego mistrza WBO Siarhieja Lachowicza[12].
3 grudnia 2011 pokonał po kontrowersyjnym werdykcie Derecka Chisorę, stawką pojedynku był wakujący pas EBU w wadze ciężkiej[13][14]. W połowie stycznia 2012 zrezygnował z tytułu i poddał się operacji kontuzjowanego barku, co wyłączy go z treningów co najmniej do połowy roku.
