Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Rocco Buttiglione | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 6 czerwca 1948 Gallipoli |
| Minister ds. stosunków europejskich Włoch | |
| Przynależność polityczna | UDC |
| Okres urzędowania | od 11 czerwca 2001 do 23 kwietnia 2005 |
| Poprzednik | Gianni Francesco Mattioli |
| Następca | Giorgio La Malfa |
| Minister kultury Włoch | |
| Przynależność polityczna | UDC |
| Okres urzędowania | od 23 kwietnia 2005 do 17 maja 2006 |
| Poprzednik | Giuliano Urbani |
| Następca | Francesco Rutelli |
| Odznaczenia | |
 |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Rocco Buttiglione (ur. 6 czerwca 1948 w Gallipoli) – włoski polityk, nauczyciel akademicki, były minister do spraw europejskich, wieloletni parlamentarzysta.
Spis treści |
Studiował prawo w Turynie i Rzymie. Zajął się działalnością naukową. Został profesorem nauk politycznych na Uniwersytecie Św. Piusa V w Rzymie. Był także profesorem i p.o. rektora Międzynarodowej Akademii w Liechtensteinie.
Polityczną działalność rozpoczął w ramach Chrześcijańskiej Demokracji. Po jej upadku w wyniku afer korupcyjnych (tzw. Tangentopoli) znalazł się w gronie założycieli Włoskiej Partii Ludowej. Po słabym wyniku wyborczym PPI w tym samym roku został powołany na sekretarza krajowego tego ugrupowania.
Ludowców opuścił już w 1995, gdy partia nie zaakceptowała jego propozycji wejścia w skład centroprawicowej koalicji z Silviem Berlusconim. Rocco Buttiglione odszedł wówczas z PPI, stając na czele nowego ugrupowania pod nazwą Zjednoczeni Chrześcijańscy Demokraci. W 2002 po zjednoczeniu się CDU z innymi partiami chadeckimi został prezydentem Unii Chrześcijańskich Demokratów i Centrum.
W latach 1994-2006 sprawował mandat posła do Izby Deputowanych XII, XIII i XIV kadencji. W okresie 1999-2001 zasiadał w Parlamencie Europejskim. Od 2006 do 2008 wchodził w skład Senatu XV kadencji. W przedterminowych wyborach w 2008 został ponownie wybrany do izby niższej parlamentu na XVI kadencję. W 2006 bez powodzenia ubiegał się o urząd burmistrza Turynu, przegrywając z pełniącym tę funkcję Sergiem Chiamparino.
W 2002 w Monako prowadzono w jego sprawie śledztwo dotyczące możliwego nielegalnego prania pieniędzy na rzecz jego partii. Nie znaleziono jednak dowodów na popełnienie przestępstwa z punktu widzenia prawa tego kraju. Jednocześnie jego doradca, Giampiero Catone, został oskarżony o defraudację pieniędzy z funduszy włoskich i unijnych oraz oszukańcze bankructwo[1].
W latach 2001-2006 Rocco Buttiglione sprawował urząd ministra do spraw europejskich w drugim i trzecim rządzie Silvia Berlusconiego.
W 2004 został wystawiony przez rząd włoski jako kandydat na członka Komisji Europejskiej. Nowy przewodniczący KE José Manuel Barroso włączył go na listę nominowanych jako swojego zastępcę i komisarza do spraw sprawiedliwości.
Nominacja wzbudziła pewne kontrowersje w niektórych środowiskach. Kandydatowi wytknięto jego konserwatywne poglądy, m.in. dotyczące homoseksualizmu i roli kobiety w rodzinie. Frakcje socjalistów i zielonych przedstawiły zastrzeżenia co do zdolności Rocca Buttiglione do podjęcia działalności politycznej w sferze praw obywatelskich. 11 października 2004 Komitet ds. Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych Parlamentu Europejskiego głosował w stosunku 27:26 za nieprzyjęciem nominacji[2]. W jego obronie stanęli europejscy politycy katoliccy i przywódcy kościelni, zarzucając PE "ujawnienie prawdziwego oblicza Europy"[3]. Ostatecznie premier Silvio Berlusconi 29 października oświadczył, że Rocco Buttiglione pozostanie ministrem do spraw europejskich w rządzie włoskim, a sam kandydat następnego dnia oficjalnie zrezygnował z ubiegania się o to stanowisko.
W 2005 został odznaczony przez ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis[4].
W Polsce zostały po przetłumaczeniu wydane pozycje Chrześcijanie a demokracja (TN KUL, Lublin 1993 ISBN 83-85291-54-7) oraz Etyka w kryzysie (TN KUL, Lublin 1994 ISBN 83-85291-81-4).
