| Ronnie Wallwork | ||
![]() |
||
| Imię i nazwisko | Ronald Wallkork | |
| Data i miejsce urodzenia |
10 września 1977 Manchester, Anglia |
|
| Pozycja | obrońca/pomocnik | |
| Wzrost | 178 cm | |
| Masa ciała | 80 kg | |
| Kariera juniorska | ||
|---|---|---|
| 1993–1995 | Manchester United | |
| Kariera seniorska | ||
| Lata | Klub | M (G) |
| 1995–2002 1997–1998 1998 1999 2002–2008 2004 2004 2006 2007 2008 |
Manchester United → Carlisle United (wyp.) → Stockport County (wyp.) → Royal Antwerp (wyp.) West Bromwich Albion → Bradford City (wyp.) → Bradford City (wyp.) → Barnsley (wyp.) → Huddersfield Town (wyp.) Sheffield Wednesday |
19 (0) 10 (1) 7 (0) 17 (2) 93 (2) 5 (2) 2 (2) 2 (0) 16 (3) 7 (0) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1997 | 4+ (0+) | |
Ronnie Wallwork, właśc. Ronald Wallwork (ur. 10 września 1977 w Manchesterze) – angielski piłkarz występujący na pozycji defensywnego lub środkowego pomocnika. Były reprezentant Anglii U-20, karierę rozpoczął w Manchesterze United, gdzie zadebiutował w oficjalnym meczu w 1997. W klubie nie występował regularnie, dlatego też był wypożyczany do Carlisle United i Stockport County. Podczas pobytu na wypożyczeniu w Royal Antwerp został zawieszony za atak na belgijskiego sędziego, lecz kara po pewnym czasie została złagodzona.
W 2002 Wallwork podpisał kontrakt z West Bromwich Albion. W 2005 został uznany za najlepszego gracza sezonu w klubie. Nie miał pewnego miejsca w składzie, z tego powodu przebywał na wypożyczeniach w Bradford City, Barnsley i Huddersfield Town. Pobyt w Barnsley został skrócony z powodu awantury w nocnym klubie, w wyniku której Wallwork został ugodzony nożem, przez co pauzował ponad dwa miesiące. W styczniu 2008 przeszedł do Sheffield Wednesday, jednak po czterech miesiącach został zwolniony. W 2011 roku Ronnie Wallwork został skazany na 15 miesięcy więzienia za rozmontowywanie kradzionych samochodów na części, a następnie handel nimi na czarnym rynku[1].
Spis treści |
Urodzony w Manchesterze w dzielnicy Newton Heath, jako nastolatek uczęszczał do The Football Association's School of Excellence w Lilleshall[2]. Jako zagorzały kibic Manchester United dołączył do klubu jako praktykant w 1993, przedtem występował w lidze niedzielnej[3]. W lipcu 1994 podpisał amatorski kontrakt, zaś rok później, w marcu 1995 złożył podpis pod profesjonalną umową[4]. Stał się podstawowym zawodnikiem drużyn juniorskich, w latach 1994-1997 wystąpił w 77 spotkaniach w różnych kategoriach wiekowych. Pomógł zespołowi zwyciężyć w rozgrywkach o Młodzieżowy Puchar Anglii w 1995 i został uznany w klubie za najlepszego Młodego Piłkarza Roku w 1996[4][5]. W lecie 1997 reprezentował Anglię U-20 na Młodzieżowych Mistrzostwach Świata w Malezji, gdzie wystąpił w czterech spotkaniach. Anglia wygrała wszystkie trzy mecze grupowe, jednak w 1/16 finału odpadła po porażce z Argentyną[6].
Wraz z rozpoczęciem sezonu 1997/1998 zaczął regularnie występować w rezerwach klubu, a 25 października 1997 zadebiutował w pierwszej drużynie zmieniając w 64. minucie Gary'ego Pallistera w wygranym 7-0 meczu z Barnsley[7]. Po zakończeniu sezonu, Wallwork został dwukrotnie wypożyczany do innych drużyn: najpierw do Carlisle United, gdzie zdobył swoją pierwszą bramkę w oficjalnym meczu, a następnie do Stockport County. W trakcie rozgrywek przystał na wypożyczenie do Royal Antwerp, z którym wywalczył miejsce w barażach, jednak drużyna ostatecznie nie zdołała awansować do pierwszej ligi, przegrywając z La Louvière[8]. Po meczu Wallwork chwycił za gardło sędziego Amanda Anciona, za co został ukarany odsunięciem od profesjonalnego futbolu[7]. Ukarano także innego gracza wypożyczonego z Manchesteru United, Danny'ego Higginbothama, który również wziął udział w zajściu. Belgijski sąd zredukował karę do trzech lat w zawieszeniu na dwa, zaś Higginbotham mógł powrócić do gry po czterech miesiącach absencji[9]. Z początku kara miała zasięg międzynarodowy, jednak przez ostatnie dwanaście miesięcy obowiązywała wyłącznie na terenie Belgii[10].
W sezonie 1999/2000 Wallwork poczynił postępy, reprezentując barwy klubu w siedmiu meczach, najczęściej występując na pozycji defensywnego pomocnika. W kolejnych rozgrywkach rozegrał wystarczającą ilość spotkań umożliwiającą mu odebranie medalu za zwycięstwo zespołu w Premier League[5]. Mimo to, wraz z przejściem do klubu obrońcy Laurenta Blanca i pomocnika Juana Sebastiána Veróna jego pozycja w drużynie została zagrożona. Ostatni występ w zespole zaliczył 26 stycznia 2002 w meczu czwartej rundy Pucharu Anglii z Middlesbrough, podczas którego został zmieniony w 66. minucie przez Ryana Giggsa. W czasie siedmiu lat spędzonych w klubie zdołał wystąpić w 28 spotkaniach, a w lecie 2002 jego umowa z klubem nie została przedłużona[11].
W lipcu 2002 Wallwork dołączył do West Bromwich Albion na zasadzie prawa Bosmana, będąc zarazem pierwszym transferem dokonanym przez klub po awansie do Premier League[12]. Szkoleniowiec Manchesteru United Sir Alex Ferguson określił jego przejście do West Bromwich "najlepszym darmowym transferem lata"[13]. Przed startem sezonu, Wallwork i reszta drużyny próbowali wynegocjować od zarządu podwyższenie premii. Jak stwierdził jego agent, zawodnik był "zszokowany i poruszony" perspektywą redukcji wysokości premii o 80% w porównaniu z tymi oferowanymi mu przez odchodzący zarząd[14]. 24 sierpnia 2002 Wallwork zadebiutował w zespole wchodząc na boisko jako rezerwowy w przegranym 1:3 domowym spotkaniu z Leeds United[15], w całym sezonie na murawie pojawił się w 27 z 38 meczów Premier League rozegranych przez West Bromwich[16]. Po śmierci matki piłkarza w lutym 2003, cała drużyna w meczu z Boltonem Wanderers wystąpiła z czarnymi opaskami na ramionach[17]. Z czasem Wallwork zaczął tracić miejsce w wyjściowym składzie, przez co w sezonie 2003/2004 rozegrał pięć ligowych spotkań[18]. W styczniu 2004 dołączył na zasadzie miesięcznego wypożyczenia z opcją przedłużenia do Bradford City, gdzie zdobył bramki w swoim pierwszym oraz ostatnim meczu w barwach klubu[19][20][21]. West Bromwich odmówiło przedłużenia wypożyczenia, ze względu na sytuację finansową w Bradford, który był na krawędzi bankructwa[22]. Wkrótce Bradford ponownie wypożyczyło zawodnika na kolejne dwa miesiące[23], a Wallwork podczas całego pobytu w klubie wystąpił w siedmiu meczach, w których zdobył cztery bramki[18]. Źródła swojej nowo odkrytej dyspozycji strzeleckiej doszukiwał się w poleceniach taktycznych trenera Bryana Robsona, który kazał mu angażować się w grę w ofensywie, inaczej niż w jego poprzednim klubie, West Bromwich Albion[24]. W meczu z Rotherham United złamał palec u nogi, przez co musiał pauzować sześć tygodni[25][26]. Podczas gdy Wallwork leczył kontuzję, West Bromwich zapewniło sobie awans z drugiego miejsca do Premier League[27].
Po powrocie klubu do Premiership, menedżer Gary Megson coraz rzadziej wystawiał Wallworka w pierwszym składzie. Bądź co bądź, kiedy Bryan Robson zastąpił Megsona w roli trenera Bradford w listopadzie 2004, Wallwork stał się integralną częścią zespołu. Robson nazwał Anglika "inteligentnym zawodnikiem", który potrafi "usiąść, podać piłkę i zmienić obraz gry"[28]. Wallwork powrócił do zespołu w następnym miesiącu i regularnie występował w drugiej połowie sezonu[29], strzelając również swoją pierwszą bramkę w barwach klubu w wygranym 2:0 spotkaniu z Manchesterem City, 22 stycznia 2005[30]. Klub uniknął spadku z ligi, wygrywając w ostatnim meczu sezonu z Portsmouth. Stał się zarazem pierwszą drużyną w historii Premier League, która uniknęła spadku zajmując jeszcze pod koniec grudnia ostatnie miejsce w tabeli[31]. W zasługi za dobrą grę, Wallwork został uznany w klubie Graczem Roku[32]. W maju 2005 podpisał nowy, dwuletni kontrakt[33][34][35].
W następnym sezonie Wallwork wystąpił w 31 z 38 ligowych spotkań[36], ale nie zdołał pomóc drużynie utrzymać się w Premier League. Niemniej jednak, zgodził się w sierpniu 2006 podpisać nową umowę, wiążącą go z klubem przez dwa kolejne lata[37]. Pozostał członkiem pierwszego zespołu w początkowej fazie sezonu 2006-07, ale po tym, jak w październiku miejsce Robsona zajął Tony Mowbray, Wallwork zagrał w barwach klubu już tylko raz[38]. Mowbray nazwał go "pełnym profesjonalistą", jednak do wyjściowego składu preferował innych pomocników[39], ponadto zmienił pozycję na boisku Jonathana Greeninga na środkowego pomocnika, która to dotychczas przypadała Wallworkowi[40]. Chcąc regularnie występować w pierwszym zespole, 22 listopada 2006 Anglik przystał na wypożyczenie do Barnsley[41].
30 listopada Wallwork wychodząc ze swoją dziewczyną Amy Broadbent z nocnego klubu w Manchesterze, został zaatakowany przez byłego partnera Broadbent, Roberta Rimmera. Ten siedmiokrotnie ugodził piłkarza w rękę, plecy oraz brzuch[42][43][44]. Po dotarciu do szpitala stwierdzono, że stan rannego jest stabilny i nie ma zagrożenia życia[44]. Po przeprowadzonym śledztwie policja stwierdziła, że atak był zamierzony[45][44]. Niedługo potem określiła 20-letniego Rimmera głównym winowajcą i zaapelowała do niego o nawiązanie kontaktu[46]. Rimmer zgłosił się do komisariatu w Manchesterze i 7 grudnia 2006 został aresztowany[47]. W grudniu 2007 Rimmer został skazany na pięć i pół roku więzienia za dokonanie ciężkiej krzywdy cielesnej. Przyjaciel Rimmera, Charles Ebbrell, trafił do aresztu za współudział w ataku[42]. Zawodnik otrzymał wiele wyrazów wsparcia od kibiców, piłkarzy i trenerów[48]. 10 grudnia 2006 Wallwork został wypisany ze szpitala[49], a tego samego dnia odbył się mecz ligowy pomiędzy West Bromwich i Barnsley, podczas którego kibice Barnsley wywiesili transparent z napisem "Zdrowiej szybko, Ronnie"[50]. Pod koniec stycznia powrócił do lekkich treningów[51], a pierwszy mecz po przerwie rozegrał 21 lutego 2007 przebywając pełne 90 minut w spotkaniu rezerw pomiędzy West Bromwich i Walsall[52][53].
27 września 2007 został wypożyczony do Huddersfield Town, gdzie spotkał się z trenerem Andym Ritchiem, z którym sezon wcześniej pracował podczas gry w Barnsley[54][55]. Jego debiut w klubie miał miejsce 29 września w wygranym 2:0 spotkaniu z Luton Town[56]. 20 października zdobył swojego pierwszego gola dla zespołu w meczu z Oldham Athletic, zakończonym remisem 1:1. Wypożyczenie wydłużyło się o kolejny miesiąc. Otrzymał zgodę od West Bromwich na reprezentowanie Huddersfield 10 listopada w meczu pierwszej rundy Pucharu Anglii przeciwko Accrington Stanley[57][55]. Wypożyczenie zostało przedłużone do 29 grudnia, zaś po jego upłynięciu zawodnik powrócił do West Bromwich[58][59][55].
11 stycznia 2008 na zasadzie wolnego transferu przeszedł do Sheffield Wednesday[60][61][62]. Zadebiutował w zespole następnego dnia w przegranym 0:1 spotkaniu z Cardiff City, zastępując w drugiej połowie Steve'a Watsona[63]. Wraz z przejściem do klubu Adama Boldera stracił miejsce w składzie, i chociaż wszedł wcześnie na zmianę w spotkaniu z Charlton Athletic rozegranym 12 lutego 2008[64], w następnym miesiącu tylko raz pojawił się na murawie, w wygranej 2:1 potyczce z Queens Park Rangers. Ogółem w barwach klubu wystąpił siedmiokrotnie[65], a 14 maja 2008 rozwiązano z zawodnikiem kontrakt[66][67]. W sierpniu 2008 trenował ze swoim byłym zespołem, Carlisle United[68].
Ostatnio aktualizowane 14 maja 2008[69][70][71][8]
| Klub | Sezon | Liga | Puchar Anglii | Puchar Ligi | Inne[72] | Ogółem | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Wys | Gole | Wys | Gole | Wys | Gole | Wys | Gole | Wys | Gole | ||
| Manchester United | 1997-1998 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 |
| 1998-1999 | 0 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | |
| 1999-2000 | 5 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | 1 | 0 | 7 | 0 | |
| 2000-2001 | 12 | 0 | 1 | 0 | 2 | 0 | 1 | 0 | 16 | 0 | |
| 2000-2001 | 1 | 0 | 1 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 3 | 0 | |
| Suma | 19 | 0 | 2 | 0 | 5 | 0 | 2 | 0 | 28 | 0 | |
| Carlisle United (wypożyczenie) | 1997-1998 | 10 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 | 12 | 1 |
| Suma | 10 | 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 | 12 | 1 | |
| Stockport County (wypożyczenie) | 1997-1998 | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 7 | 0 |
| Suma | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 7 | 0 | |
| Royal Antwerp (wypożyczenie) | 1998-1999 | 17 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 3 | 0 | 20 | 2 |
| Suma | 17 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 3 | 0 | 20 | 2 | |
| West Bromwich Albion | 2002-2003 | 27 | 0 | 2 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 30 | 0 |
| 2003-2004 | 5 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 | 7 | 0 | |
| 2004-2005 | 20 | 1 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 23 | 1 | |
| 2005-2006 | 31 | 0 | 2 | 0 | 2 | 0 | 0 | 0 | 35 | 0 | |
| 2006-2007 | 10 | 1 | 0 | 0 | 2 | 1 | 0 | 0 | 12 | 2 | |
| 2007-2008 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | |
| Suma | 93 | 2 | 7 | 0 | 7 | 1 | 0 | 0 | 107 | 3 | |
| Bradford City (wypożyczenie) | 2003-2004 | 7 | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 7 | 4 |
| Suma | 7 | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 7 | 4 | |
| Barnsley (wypożyczenie) | 2006-2007 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 |
| Suma | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 2 | 0 | |
| Huddersfield Town (wypożyczenie) | 2007-2008 | 16 | 3 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 18 | 3 |
| Suma | 16 | 3 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 18 | 3 | |
| Sheffield Wednesday | 2007-2008 | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 7 | 0 |
| Suma | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 7 | 0 | |
Manchester United
Indywidualne