Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Roy Jones Jr. | |
.JPG&filetimestamp=20071223194400) |
|
| Pseudonim | Junior |
| Data i miejsce urodzenia | 16 stycznia 1969 Pensacola |
| Narodowość |  Stany Zjednoczone |
| Styl | praworęczny |
| Kategoria wagowa | Junior ciężka |
| Bilans walk zawodowych | |
| Liczba walk | 63 |
| Zwycięstwa | 55 |
| Nokauty | 40 |
| Porażki | 8 |
| Remisy | 0 |
| No contests | 0 |
| Dorobek medalowy | |||||||||
|
|||||||||
Roy Jones Jr. (ur. 16 stycznia 1969 w Pensacoli) – amerykański bokser, były mistrz świata w kategorii średniej (IBF), super średniej (IBF), półciężkiej (WBC – trzykrotnie, WBA – dwukrotnie i IBF) i ciężkiej (WBA); srebrny medalista olimpijski z Seulu.
Spis treści |
Jego bilans walk amatorskich to 121 zwycięstw i 13 porażek.
Jones Jr. reprezentował Stany Zjednoczone na igrzyskach olimpijskich w Seulu, gdzie zdobył srebrny medal. W finale przegrał z reprezentantem gospodarzy, Parkiem Si-Hunem. Wynik pojedynku jest powszechnie krytykowany jako niesprawiedliwy[1]. Późniejsze analizy pojedynku wykazały, że Amerykanin zadał 86 ciosów, a jego rywal tylko 32[2].
Na zawodowstwo przeszedł w maju 1989. Do końca 1991 stoczył 15 zwycięskich pojedynków. W styczniu 1992 pokonał przez techniczny nokaut już w pierwszej rundzie byłego mistrza WBC, Jorge Vaca[3]. Do końca roku stoczył jeszcze cztery zwycięskie pojedynki (m.in. z przyszłym mistrzem świata WBA, Jorge Fernando Castro). W lutym 1993 już w pierwszej rundzie, po ciosie na korpus, pokonał Glenna Wolfe, a 3 miesiące później, 22 maja 1993, pokonał na punkty Bernarda Hopkinsa i zdobył wakujący tytuł mistrza świata IBF w kategorii średniej. Był to pierwszy pojedynek mistrzowski dla obu pięściarzy[4].
Jones Jr. stoczył następnie trzy zwycięskie nietytułowe walki (m.in. z przyszłym mistrzem świata WBC w kategorii super średniej, Thulani Malingą). Pierwszy i jedyny raz swój tytuł obronił 27 maja 1994, pokonując przez techniczny nokaut już w drugiej rundzie Thomasa Tate[5].
Po tej walce Jones Jr. postanowił zmienić kategorię na wyższą i zmierzyć się z mistrzem świata IBF Jamesem Toneyem . Do walki doszło 18 listopada 1994. Jones Jr. wygrał zdecydowanie na punkty, dodatkowo w trzeciej rundzie kładąc przeciwnika na deski[6].
W 1995 trzykrotnie obronił swój nowy pas mistrzowski, pokonując wszystkich swoich przeciwników przez techniczny nokaut: Antoine Byrda już w pierwszej rundzie, byłego mistrza świata w kategoriach lekkiej (IBF) i junior połśredniej (WBA) Vinny Pazienzę w szóstej[7] i Tony Thorntona w trzeciej. W styczniu następnego roku pokonał już w drugiej rundzie Merqui Sosę (walka nietytułowa), a następnie jeszcze dwukrotnie obronił swój tytuł – wygrał z przyszłum mistrzem świata WBC Erikiem Lucasem (TKO w ostatniej, 12 rundzie)[8] i Bryantem Brannonem (TKO w 2 rundzie).
22 listopada 1996 zmierzył się z Mike McCallumem w walce o tytuł tymczasowego mistrza świata WBC w kategorii półciężkiej. Jones Jr. wygrał pojedynek na punkty[9]. Wkrótce został pełnoprawnym mistrzem świata WBC, po tym jak dotychczasowy mistrz, Fabrice Tiozzo, zmienił kategorię wagową na wyższą.
21 marca 1997 doznał swojej pierwszej porażki – w pojedynku z Montellem Griffinem został zdyskwalifikowany w dziewiątej rundzie za uderzenie leżącego rywala[10]. Zrewanżował się Griffinowi już w następnej walce, 7 sierpnia 1997, nokautując go już w pierwszej rundzie i odzyskując pas mistrzowski[11].
25 kwietnia 1998 znokautował w czwartej rundzie Virgila Hilla[12]. W lipcu tego samego roku spotkał się w walce unifikacyjnej z ówczesnym mistrzem WBA, Lou Del Valle. Jones Jr. wygrał pojedynek na punkty, ale w ósmej rundzie po raz pierwszy w karierze leżał na deskach[13]. W ostatnim pojedynku w 1998 pokonał przez techniczny nokaut w dziesiątej rundzie byłego mistrza WBO w kategorii średniej, Otisa Granta[14].
W 1999 stoczył tylko dwie walki. W styczniu wygrał z już w drugiej rundzie z blisko czterdziestoletnim Richardem Frazierem[15]. W czerwcu wygrał na punkty z mistrzem świata IBF, Reggie Johnsonem i stał się posiadaczem trzech pasów mistrzowskich:WBC, WBA i IBF.
W następnym roku trzykrotnie obronił swoje tytuły – w walkach z Davidem Telesco[16], Richardem Hallem[17] i Erikiem Hardingiem[18]. W lutym 2001 pokonał przez techniczny nokaut swojego rodaka Derricka Harmona[19]. Pięć miesięcy później pokonał na punkty przyszłego mistrza świata WBO, Julio Cesara Gonzaleza[20]. W 2002 jeszcze dwukrotnie bronił swoich mistrzowskich pasów, nokautując w lutym Glena Kelly[21], a siedem miesięcy później Clintona Woodsa[22]. W listopadzie 2008 Roy stoczył pojedynek z mistrzem świata Joe Calzaghe, pojedynek trwał 12 rund po których Roy musiał uznać wyższość rywala.
1 marca 2003 zmierzył się z mistrzem świata WBA w kategorii ciężkiej, Johnem Ruizem. Jones Jr. pokonał Ruiza i został drugim bokserem w historii (pierwszym był Bob Fitzsimmons 106 lat wcześniej), który zdobył tytuły mistrza świata w kategorii średniej i ciężkiej[23]. Jones Jr. nigdy nie bronił swojego nowego pasa mistrzowskiego.
8 listopada 2003 zmierzył się z Antonio Tarverem, który przejął po Jonesie Jr. pas mistrzowski WBC. Walka zakończyła się zwycięstwem Jonesa jr. decyzją większości na punkty[24]. 15 maja 2004 doszło do pojedynku rewanżowego obu pięściarzy. Tym razem lepszy okazał się Tarver, który już w drugiej rundzie pojedynczym ciosem lewą ręką znokautował rywala. Jones Jr. zdołał wstać, jednak był zbyt oszołomiony i sędzia był zmuszony przerwać pojedynek[25].
25 września 2004 doznał kolejnej porażki – w pojedynku o pas mistrzowski IBF został ciężko znokautowany w dziewiątej rundzie przez Glena Johnsona[26]. Po tej porażce Jones Jr. miał roczną przerwę w boksowaniu. Powrócił 1 października 2005 w trzecim pojedynku z Tarverem, przegrał jednak na punkty jednogłośną decyzją sędziów[27].
Po porażce z Tarverem Jones Jr. zaczął pracować jako komentator bokserski w HBO. Jego kariera na tym stanowisku nie trwała jednak długo – w styczniu 2006 został zwolniony z powodu braku zaangażowania.
29 lipca 2006 w Qwest Arena w Idaho udanie powrócił na ring, pokonując na punkty Prince'a Badi Ajamu i tym samym zdobył pas WBO NABO w kategorii półciężkiej[28].
Niemal rok później 14 lipca 2007 r. w Missisipi przez jednogłośną decyzję sędziów na punkty pokonał Anthony'ego Hanshawa w walce w której stawką był pas mistrzowski IBC w wadze półciężkiej[29].
19 stycznia 2008 pokonał zdecydowanie na punkty powracającego do boksowania po trzech latach przerwy Féliksa Trinidada. Trinidad był dwukrotnie liczony – w siódmej i dziesiątej rundzie[30].
11 sierpnia 2008 roku w Madison Square Garden po dwunastorundowym pojedynku przegrał na punkty przez jednogłośną decyzję sędziów z Joem Calzaghe.
28 marca 2009 r. zmierzył się z Omarem Sheika w swojej rodzinnej Pensacoli na Florydzie.Jones przeważał przez cały czas trwania pojedynku i wygrał go w piątej rundzie przez decyzje sędziego.
15 sierpnia 2009 r. w walce z Jeffem Lacym zdominował swojego rywala który przegrał przez poddanie pomiędzy 10, a 11 rundą.
2 grudnia 2009 r. w Sydney w walce wieczoru o pas IBO w kategorii junior ciężkiej z broniącym tytułu Dannym Greenem, Roy Jones Jr. przegrał przez TKO w 1 rundzie.
3 kwietnia 2010 r. przegrał jednogłośnie na punkty, po 12-rundowej walce z Bernardem Hopkinsem. Była to druga walka pomiędzy tymi bokserami. Pierwszy pojedynek zakończył się zwycięstwem Roya Jonesa Jr.[31][32]
21 maja 2011 r., po ponad rocznej przerwie przegrał przez ciężki nokaut w ostatniej, dziesiątej rundzie walki z Dienisem Lebiediewem[33]
10 grudnia 2011 roku pokonał na przestrzeni 10 rund Maxa Alexandra tym samym zdobył pas UBO w kategorii junior ciężkiej.
Jones Jr. zaczął karierę rapera w 2001 wydając album Round One:The Album. W 2004 założył zespół – Body Head Bangerz, z którym następnie nagrał płytę Body Head Bangerz: Volume One.
| Poprzednik James Toney (zwakatował) |
Mistrz świata wagi średniej IBF 25 maja 1995 - 1994 (zwakatował) |
Następca Bernard Hopkins |
| Poprzednik James Toney |
Mistrz świata wagi super średniej IBF 18 listopada 1994 - 1997 (zwakatował) |
Następca Charles Brewer |
| Poprzednik Fabrice Tiozzo (zwakatował) |
Mistrz świata wagi półciężkiej WBC 22 listopada 1996 - 21 marca 1997 |
Następca Montell Griffin |
| Poprzednik Montell Griffin |
Mistrz świata wagi półciężkiej WBC 7 sierpnia 1997 - 2002 (zwakatował) |
Następca Antonio Tarver |
| Poprzednik Lou Del Valle |
Mistrz świata wagi półciężkiej WBA 18 lipca 1998 - 12 grudnia 2001 (promowany na status super champion) |
Następca Bruno Girard (Regular champion) |
| Poprzednik Reggie Johnson |
Mistrz świata wagi półciężkiej IBF 5 czerwca 1999 - 7 września 2002 (zwakatował) |
Następca Antonio Tarver |
| Poprzednik Nowy Tytuł |
Mistrz świata wagi półciężkiej WBA Super Champion 12 grudnia 2001 - 2002 |
Następca Roy Jones Jr. Przywrócono |
| Poprzednik John Ruiz |
Mistrz świata wagi ciężkiej WBA 1 marca 2003 - 20 lutego 2004 (zwakatował) |
Następca John Ruiz |
| Poprzednik Antonio Tarver |
Mistrz świata wagi półciężkiej WBC 8 listopada 2003 - 15 maja 2004 |
Następca Antonio Tarver |
| Poprzednik Roy Jones Jr. Przywrócono |
Mistrz świata wagi półciężkiej WBA Super Champion 8 listopada 2003 - 15 maja 2004 |
Następca Antonio Tarver |
