Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: ważny przebieg wydarzeń zbrojnych. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Ruś Czarna – kraina historyczna na terenie dzisiejszej Republiki Białoruskiej i Polski (we wschodniej części województwa podlaskiego), położona między Prypecią, Ptyczem i Niemnem. Główne miasta regionu to Grodno, Nowogródek, Wołkowysk, Świsłocz, Nieśwież.
Do 1084 roku część Rusi Kijowskiej, potem jej księstwo zależne. Na początku XIII wieku przeszła pod zwierzchnictwo Księstwa Połockiego. W 1239 roku zhołdowana przez Mendoga. W latach 1254-1258 okresowo podbita przez Księstwo Halickie. Po roku 1258 znajdowała się pod zwierzchnictwem Wielkiego Księstwa Litewskiego, aż do ostatecznego włączenia w jego skład w 1441 roku. W XVIII i XIX wieku Ruś Czarną definiowano jako obszar obejmujący województwo nowogródzkie, powiat mozyrski i powiat rzeczycki województwo mińskiego oraz fragment województwa trockiego w okolicach Grodna.
Polacy od wieków stykali się z Rusinami, żyli wspólnie na długim pograniczu etnograficznym a także wielkich przestrzeniach z mieszaną ludnością - stąd wzajemne wpływy językowe. Ich szczególne nasilenie przypadło na XVI i XVII wiek - szczególna żywotność rutenizmów leksykalnych, które od XVIII wieku wycofywały się ze słownictwa ogólnego. Zapożyczenia ruskie należą do różnych zakresów a szczególnie - wojskowo-obozowe i wyrazy o mocnym ujemnym zabarwieniu uczuciowym np. morda a gęba. Najważniejsze objawy wpływu ruskiego na mowę Polaków ziem południowo- wschodnich:
