Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Rudnik nad Sanem | |||
 Pomnik poległych w bitwie rudnickiej w 1914 |
|||
|
|||
| Państwo |  Polska |
||
| Województwo | podkarpackie | ||
| Powiat | niżański | ||
| Gmina | Rudnik nad Sanem gmina miejsko-wiejska |
||
| Burmistrz | Waldemar Grochowski | ||
| Powierzchnia | 36,6 km² | ||
| Ludność (2010) • liczba • gęstość |
6753 185 os./km² |
||
| Strefa numeracyjna |
(+48) 15 | ||
| Kod pocztowy | 37-420 | ||
|
Położenie na mapie Polski
  Rudnik nad Sanem
|
|||
| Na mapach: | |||
| TERC (TERYT) |
3182412064 | ||
|
Urząd miejski
Rynek 4037-420 Rudnik nad Sanem |
|||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
| Strona internetowa | |||
Rudnik nad Sanem (do końca 1997 Rudnik) – miasto w woj. podkarpackim, w powiecie niżańskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Rudnik nad Sanem, położone nad Sanem u ujścia rzeki Rudna.
Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 6753 mieszkańców[1].
Rudnik nad Sanem jest ośrodkiem wikliniarstwa w Polsce. Miasto jest lokalnym ośrodkiem usługowym. Funkcjonuje w nim różnorodny przemysł: wyroby wiklinowe i drewniane, chemiczny, konstrukcje stalowe.
Przez miasto przebiega droga krajowa nr 77.
Spis treści |
Według danych z 1 stycznia 2011 r. powierzchnia miasta wynosiła 36,60 km²[2].
W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa tarnobrzeskiego.
 |
Ta sekcja od 2011-09 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić sekcję weryfikowalną, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Prawa miejskie od 1552 roku. Pod koniec XVI wieku w mieście znajdowały się karczma, dwa młyny, spichlerze usytuowane nad Sanem. W I poł. XVII wieku w mieście powstały cechy: szewski, piekarski i flisacki. Kres rozwoju miasta przyniosły wojny w II poł. XVII wieku. Henryk Sienkiewicz w swoim "Potopie" opisuje bohaterskiego rudniczanina o imieniu Michałko i potyczkę zaskoczonej straży przybocznej króla szwedzkiego Karola X Gustawa z oddziałem kasztelana Stefana Czarnieckiego, która rzeczywiście miała miejsce. Chorągiew szwedzka zdobyta w tej potyczce przechowywana była przez hrabiów Tarnowskich m.in. w pałacu w Rudniku, a po II wojnie światowej ofiarowana Zamkowi Królewskiemu na Wawelu. W początkach XIX wieku w Rudniku istniały: tartak, garbarnia, karczmy, gorzelnia i dwa spichlerze. Pod koniec XIX wieku ludność miasta zajmowała się rolnictwem, koszykarstwem, rzemiosłem i drobnym handlem. W 1871 r. w Rudniku została założona poczta, a 1876 r. Ochotnicza Straż Pożarna. W 1890 r. wybudowano tartak parowy. W 1900 r. wybudowano linię kolejową, która wywarła duży wpływ na rozwój miasta.
W czasie II wojny światowej, gdy lwowskie oddziały Zgrupowania Zachodniego pod dowództwem kpt. Witolda Szredzkiego "Sulimy", po wykonaniu zadań, bojowych planu "Burza", ruszyły na pomoc powstańczej Warszawie, część tych oddziałów została otoczona, rozbrojona, a oficerowie zostali aresztowani przez oddziały sowieckie. Jednym z tych oddziałów była 6 kompania 26 pp AK, dowodzona przez kpt. Stefana Zakrzewskiego (prawdziwe nazwisko: Zenon Kubski) ps. "Lech", która została zatrzymana w Rudniku nad Sanem 18 sierpnia 1944 r. Wraz z kpt. "Lechem" byli aresztowani: jego zastępca, por. Walerian Proszowski – "Józef". Dowódca I plutonu ppor. Józef Wyrobek (prawdziwe nazwisko Tadeusz Guzik) – "Uzda". chor. Adam Ekiert – "Pogarda", dowódca oddziału leśnego 1 kompanii samborskiej.
Podczas wystawy światowej Expo 2005 rudniccy rzemieślnicy zostali rozsławieni w świecie wykonaniem wiklinowej elewacji polskiego pawilonu[3].
Miasta i gminy partnerskie: 
Gelnica, (Słowacja)
|
|||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||
