Rush

Rush
Rush w trakcie koncertu
Rok założenia	1968
Pochodzenie	Willowdale (Toronto), Ontario, Kanada
Gatunek	rock progresywny metal progresywny
Obecni członkowie
Geddy Lee Alex Lifeson Neil Peart
Byli członkowie
Jeff Jones John Rutsey
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Rush – kanadyjskie trio rockowe grające hard rock i neoprogresywny rock. Grupa powstała w roku 1968, a swój debiutancki album wydała w 1974. Jest aktywna do dziś. Początkowo grupa starała się imitować inne zespoły rockowe, przede wszystkim Led Zeppelin, lecz z czasem wykształciła swe własne brzmienie. Oparte jest ono na śpiewie wysokim głosem (śpiew Geddy'ego Lee często porównuje się do śpiewu innego basisty, Burke'a Shelleya) oraz ostrej i melodyjnej grze gitary elektrycznej, wspomaganej przez gitarę basową, rozbudowany zestaw perkusyjny oraz elektroniczne instrumenty klawiszowe.

Muzyka Rush miała wpływ na twórczość takich zespołów jak: Metallica, Primus, Dream Theater, Tool, Iron Maiden czy Symphony X.

Zespół zdobył w sumie 22 złote i platynowe płyty, sprzedaż w USA wyniosła 25 milionów, co dało 79. pozycję według RIAA.

Historia

Geddy Lee

Alex Lifeson

Neil Peart

Wczesne lata 1966 – 1974

Historia grupy zaczyna się w momencie gdy, wówczas dwunastoletni Alex Lifeson – syn emigrantów z Jugosławii, dostał na gwiazdkę swoją pierwszą gitarę. Działo się to w 1966 roku. Chłopiec szybko się uczył, w czym pomagało mu uprzednio zdobyte doświadczenie na altówce oraz gitarze, którą do tej pory pożyczał od sąsiadów. Pierwszą melodią jaką udało mu się zagrać był dżingiel z reklamy papierosów. Wkrótce też, jego rodzina przeprowadziła się z Fernie do Toronto, do dzielnicy Willowdale, gdzie po drugiej stronie ulicy mieszkał John Rutsey. Chłopcy się zaprzyjaźnili i zaczęli razem grać. John na początku musiał używać pożyczanego zestawu, wkrótce jednak jego rodzice kupili mu używaną perkusję Slingerlands. Chłopcy odbywali próby w każdy weekend, w piwnicy jednego z nich, w zależności od tego którzy z rodziców akurat się zgodzili aby znosić hałas w wolny dzień. Wiosną 1968 roku koledzy założyli swój pierwszy zespół – The Projection. Grupa przetrwała zaledwie do końca lata. W sierpniu dołączył do nich Jeff Jones, który grał na gitarze basowej oraz śpiewał. Wieczory spędzali na próbach a także szukali okazji aby wystąpić publicznie. Wkrótce im się udało. Podpisali umowę, na występy w każdy piątkowy wieczór, w kawiarni która mieściła się w piwnicy kościoła anglikańskiego. Ich wynagrodzenie wynosiło 25 dolarów. Zespół miał tylko jeden problem, nie było nazwy. Tuż przed pierwszym występem siedzieli wszyscy i próbowali coś wymyślić, aż w końcu starszy brat Johna, Bill, powiedział: „A może by nazwać zespół Rush” i tak zostało (gra słów: "rush" w języku angielskim oznacza tyle co "pośpiech", "ponaglać" - chłopcy śpieszyli się z nazwą przed zaplanowanym koncertem). Pierwszy występ zespołu zgromadził widownię liczącą ok. 30 osób.

Następnego piątku, był to wrzesień 1968, tuż przed występem zadzwonił nagle Jeff i powiedział że idzie na prywatkę, w związku z czym nie zagra. Trzeba było szybko kogoś znaleźć i Alex postanowił zadzwonić po znajomego basistę, z którym zdarzyło mu się parę razy odbyć jam session. Lifeson: „Zazwyczaj dzwoniłem do Geddego aby pożyczyć piec do gitary. Więc i tym razem od razu pomyślał – no tak, znowu chce ode mnie piec. Ale powiedziałem: Myślisz że możesz wpaść dziś wieczorem? Jeff nie przyjdzie a mamy show. Po prostu zagramy parę piosenek”. Lee, który do tej pory nie znał nawet Rutseya, był dość zaskoczony ale zgodził się. Tak wspominał: „Alex wszystko ode mnie pożyczał, a tym razem pożyczył po prostu i mnie”. Geddy Lee pochodził z rodziny polskich żydów którzy po wojnie wyjechali do Kanady. Imię Geddy pochodziło od Gary – jego matka wymawiała „Gary” z tak silnym akcentem jidysz, że brzmiało jak „Geddy”.

Po występie, trio podzieliło między sobie zarobione 25 dolarów i tego samego wieczora zadecydowali że Jeff opuszcza zespół a w jego miejsce zostaje przyjęty Lee. Później Lifeson poinformował Geddego że ten będzie musiał także śpiewać, na co basista przystał. Grupa nieustannie odbywała kolejne próby i stopniowo była w stanie grać utwory wykonawców takich jak Jimi Hendrix, The Who, Jeff Beck, The Rolling Stones, Blue Cheer oraz Cream. Dość niecodzienną pozycją w repertuarze była piosenka Presleya Jailhouse Rock śpiewana po serbsku. W tym czasie Rush zaczął komponować swoje pierwsze piosenki, były to zazwyczaj bluesy, które nie miały nawet tytułu. Pierwszym prawdziwym utworem był Losing Again. Rush zaczął dawać koncerty także na szkolnych potańcówkach, ich wynagrodzenie wzrosło w owym czasie do 40 dolarów. Pod koniec 1968 Alex zaprosił do zespołu klawiszowca, Lindy Young. Lindy tak wspominał: „Wtedy Rush nie był zespołem heavy metal. Graliśmy bluesa i trochę rocka. Geddy śpiewał nisko i nawet nie myślał aby używać falsetu”. Rush jako kwartet zadebiutował już w styczniu 1969 roku i stawał się coraz bardziej znany w swojej okolicy. Niemniej zaczęło dochodzić do konfliktów na linii Rutsey-Lee i ostatecznie perkusista zdołał przekonać pozostałych członków zespołu aby usunąć basistę ze składu. Tak też się stało i w maju został przyjęty na jego miejsce Joe Perna, co więcej uległa zmianie nazwa zespołu na Hadrian.

W czerwcu Lee założył własną, rhythm'n'bluesową formację o nazwie Ogilvie, która jak się okazało, zaczęła odnosić większe sukcesy niż Hadrian. W lipcu Ogilvie zmieniło nazwę na Judd. W tym samym miesiącu z Hadriana do Judd przeszedł Lindy Young. Lifeson i Rutsey ostatecznie nie byli zadowoleni z gry Joe Perna i w końcu Hadrian się rozpadł. Taki sam los spotkał i Judd we wrześniu. Zaraz potem Rutsey zadzwonił do Geddego i zaproponował ponowne utworzenie Rush, na co basista się zgodził. Pod koniec 1969 styl zespołu zaczął się zmieniać głównie pod wpływem debiutanckiej płyty Led Zeppelin a także The Yardbirds. Przez cały kolejny rok zespół coraz więcej koncertował w całym Ontario a także komponował własne utwory takie jak Sing Guitar, Morning Star, Margerite, Feel So Good, Love Light czy Garden Road. W lutym 1971 na krótko dołączył Mitch Bossi, gitarzysta rytmiczny. Jak sam wspominał bardziej interesowała go dobra zabawa niż profesjonalne tworzenie muzyki. Mitch odszedł w maju. W tym samym roku, zespół pozyskał swojego menadżera, Raya Dannielsa, który okazał się osobą kluczową w późniejszej karierze grupy. Muzyka zespołu raziła wtórnością i Rush nie potrafił zainteresować żadnej wytwórni. Ostatecznie muzycy, wraz z Dannielsem, zdecydowali aby założyć własną pod szyldem MoonRecords (w 1977 roku przekształciła się w Anthem).

Hard rock lata 1974 - 1976

Pierwszym singlem był Not Fade Away, cover Buddy'ego Holly, na drugiej stronie znalazła się kompozycja You Can’t Fight It autorstwa Rutseya i Lee. Płytka była sprzedawana podczas koncertów w cenie 69 centów, zdarzało się że grupa rozdawała ją za darmo. Do współpracy zespół pozyskał producenta Terry'ego Browna. W 1974 został wydany debiutancki album Rush, który pod względem zaprezentowanego stylu był porównywany do Led Zeppelin, Cream oraz Free. Lifeson przyznawał: "Led Zeppelin miał, oczywiście, wielki wpływ na nas. Geddy jako wokalista i ja na pewno zawdzięczamy mu bardzo wiele. Ale od czegoś trzeba zacząć".

„	"Nie mogę go (debiutu) słuchać. To tak jakbyś patrzył na starą fotografię, zrobioną dwadzieścia lat temu. Patrzysz na siebie i nie możesz się nadziwić: "To naprawdę ja? Uauu! Byłem wtedy taki młody! Ale zaraz, co za śmieszne okulary? I dlaczego ubierałem się tak głupio!?" Tak samo jest z muzyką. Spoglądasz za siebie i zdumiewa cię, że mogłeś grać coś tak naiwnego. Dziś zagrałbyś to o wiele lepiej. Być może niektóre z tych utworów nadal komuś się podobają. Ale tylko jeden broni się zdecydowanie bardziej niż inne – Finding my Way.	”
— Geddy Lee

Jednakże płyta zyskała pewną popularność, głównie za sprawą Donny Halper, dyrektora muzycznego radia WMMS z Cleveland, która regularnie nadawała piosenkę Working Man, co ostatecznie spowodowało, że Mercury Records wydał album w USA. W lipcu 1974 Rutsey odszedł z zespołu w związku z kłopotami, które miał będąc diabetykiem – jego udział w koncertach stawał się coraz bardziej problematyczny. 29 lipca w jego miejsce został przyjęty Neil Peart i w takim składzie zespół funkcjonuje po dzień dzisiejszy. Lee tak wspominał spotkanie: "Pewnego dnia drzwi naszej sali prób otworzyły się i stanął w nich... głupio wyglądający młody człowiek z maleńkim zestawem perkusyjnym. Zagrał tak, że buty pospadały nam z nóg! Nazywał się Neil Peart. Tak, to był szczęśliwy moment w historii Rush".

Rush wyruszył w trasę koncertową w USA, otwierając pierwszy występ 14 sierpnia w Civic Arena, Pittsburgh, przed Uriah Heep i Manfred Mann. W tym czasie Peart stał się głównym autorem tekstów, jako że Lee (który dostarczył słowa na debiutancki album) i Lifeson byli bardziej zainteresowani komponowaniem. W 1975 ukazał się Fly by Night, dalej będący pod wpływem Led Zeppelin, zawierający rozbudowany By-Tor and the Snow Dog. Teksty ujawniały zainteresowania Pearta literaturą fantasy i science fiction. W tym samym roku został wydany Caress of Steel, zawierający m.in. dwie rozbudowane kompozycje The Necromancer i The Fountain of Lamneth. Jego sprzedaż była poniżej oczekiwań (Lee: "W porządku, może powinniśmy powiesić gitary na haku i rozjechać się do domów... (...) Caress of Steel to była osobliwa płyta"), towarzyszące albumowi tournee okazało się finansową katastrofą, zespół przestał płacić swoim współpracownikom a całe wydarzenie zyskało stosowną nazwę Down The Tubes Tour. W związku z powyższym pojawiły się naciski ze strony wytwórni, aby następna płyta była bardziej komercyjna. Muzycy Rush pozostali jednak nieugięci, czego wyrazem był 2112. Lifeson: "Można powiedzieć, że ta płyta była z naszej strony aktem protestu. Nagrywaliśmy zawsze rzeczy niezbyt komercyjne i zarówno wytwórnia, jak i management naciskali, byśmy poszli w kierunku muzyki łatwiejszej w odbiorze. Zdecydowaliśmy więc wprost przeciwnie nagrać taki album, na jaki sami mieliśmy ochotę. Nie bacząc na to, czy się komuś spodoba, czy nie. I myślę, że ludzie zrozumieli jego ideę. Że trzeba stać na straży tego, w co się wierzy i walczyć o to. Nawet jeśli wszyscy dookoła są przeciwko tobie. Myślę, że takie było źródło sukcesu 2112.

„	"Moim zdaniem to pierwszy album Rush, który jest od początku do końca naszym dziełem, na którym zatarły się już wpływy innych. A nawet jeśli można dosłuchać się na nim jakichś wpływów, nasze brzmienie je przesłania. 2112 to płyta, na której zrodziło się brzmienie Rush".	”
— Geddy Lee

Album uzyskał status platyny w rodzimej Kanadzie. Pierwszą stronę wypełnił tytułowy utwór, podzielony na siedem części, zróżnicowany pod względem tempa, rytmu, dynamiki. W warstwie tekstowej był o wymowie antytotalitarnej – w tym czasie Peart, jako autor tekstów, znalazł się pod wpływem leseferystki Ayn Rand. Geddy Lee: "Można chyba powiedzieć, że w historii Rush nastąpiła wtedy era Ayn Rand. Tym, co nas urzekło, były nie jej poglądy polityczne, a zawarty w jej dziełach manifest artystyczny". Pierwszy okres działalności podsumował koncertowy All the World's a Stage, nagrany podczas występów w Massey Hall w Toronto.

Rock progresywny lata 1977 – 1981

Po wydaniu 2112 muzycy udali się do Wielkiej Brytanii aby nagrać w 1977 A Farewell to Kings, a w roku następnym – Hemispheres. Albumy te prezentowały rozwój zespołu w kierunku rocka progresywnego. Pierwszy z nich zawierał dwie dłuższe kompozycje – Xanadu, w warstwie literackiej opowiadający o przekleństwie nieśmiertelności, oraz Cygnus X-1 ozdobiony dźwiękami kojarzącymi się ze startem statku kosmicznego. Wprowadzenie do instrumentarium syntezatorów, rozbudowane kompozycje, zmiany tempa stały się znakiem rozpoznawczym Rush. Aby uzyskać bogatszą paletę dźwięków, Alex Lifeson zaczął eksperymentować z gitarą klasyczną, Geddy Lee używał Minimooga oraz syntezatora basowego, Peart wzbogacił perkusję o trójkąty, dzwonki, cowbell, kotły, gong oraz dzwony rurowe. Kompozycje stały się długie i rozbudowane pod względem formalnym. Jednakże wraz z nadejściem nowej dekady zespół stopniowo porzucał dotychczasowy styl na rzecz krótszych, bardziej zwartych kompozycji, często także charakteryzujących się łagodniejszymi aranżacjami.

„	"Sądzę, że wydusiliśmy z tej formuły wszystko, co się da. W tym okresie muzyka rockowa bardzo się zmieniała i zmieniały się nasze inspiracje. Czuliśmy, że na lata 80. trzeba spojrzeć z innej muzycznej perspektywy".	”
— Alex Lifeson

Największą zmianę przyniósł kolejny album – wydany w 1980 roku Permanent Waves – głównie za sprawą wprowadzenia elementów reggae oraz new wave. Syntezatory odgrywały coraz większą rolę, mimo że styl zespołu można nadal było określić jako hard rock. Dwie krótkie kompozycje The Spirit of Radio, Freewill stały się radiowymi przebojami, chętnie nadawanymi przez stację w USA i Kanadzie po dzień dzisiejszy. Lifeson: "To był punkt zwrotny w naszej karierze. Nagle staliśmy się gwiazdą wyprzedającą duże hale koncertowe. W tym utworze (The Spirit of Radio), choć jest krótki, udało nam się zawrzeć wiele różnych rozwiązań aranżacyjnych. Wcześniej takie rzeczy zdarzały nam się tylko w bardziej rozbudowanych kompozycjach". Płyta uplasowała się na piątej pozycji na liście przebojów w USA. Właściwie aż do momentu wydania Permanent Waves Lifeson prawie wyłącznie używał gitar Gibsona.

Rush największą popularność zyskało dzięki Moving Pictures. Wydany w 1981 roku album był niejako kontynuacją Permanent Waves – również zawierał w większości dość krótkie, łatwe w odbiorze piosenki. Pierwszy w zestawie Tom Sawyer stał się najbardziej znaną kompozycją grupy. The Camera Eye był ostatnim rozbudowanym utworem Rush, trwającym dłużej niż dziesięć minut, ponadto opierał się on w większości na brzmieniu syntezatorów, czym wskazywał kierunek, w jakim zespół podąży w przyszłości. W zestawieniu Billboard 200 Moving Pictures uzyskał trzecie miejsce, osiągnęł również status poczwórnej platynowej płyty.

„	"Ogromnie lubię Moving Pictures. Ta kombinacja muzyki dość wyrafinowanej i hard rocka bardzo mnie satysfakcjonuje. Zawsze próbowaliśmy łączyć w swojej twórczości trzy rzeczy: złożoność formalną rocka progresywnego, piękne melodie i ekspresję hard rocka. Często nic z tego nie wychodziło, ale czasem osiągaliśmy dokładnie to, co sobie zamierzyliśmy".	”
— Geddy Lee

Po wydaniu czterech płyt studyjnych, w 1981 roku ukazał się koncertowy Exit...Stage Left, który zawierał materiał nagrany podczas tras promujących Permanent Waves oraz Moving Pictures. Rok później, na kasecie wideo ukazał się pierwszy koncertowy film Exit...Stage Left. Od swojego odpowiednika na płycie różnił się innym zestawem utworów. Kolejną zmianę stylu i nową epokę w dziejach zespołu przyniósł Signals.

Era syntezatorów lata 1982 - 1989

Kolejny album, Signals, przyniósł kilka dużych zmian, zarówno w sferze instrumentalnej jak i stylistycznej. Syntezatory zaczęły odgrywać pierwszoplanową rolę, utwory oparto na ich brzmieniu, co więcej gitara Lifesona została mocno ograniczona. Szczególnie było to widoczne w piosenkach takich jak Countdown czy Subdivisions. W utworze Losing It, gościnnie wystąpił Ben Mink który zagrał na elektrycznych skrzypcach. W sferze stylistycznej, na Signals znalazło się kilka nowych elementów, nieobecnych do tej pory w muzyce tria - utwory takie jak Digital Man, The Weapon czy Chemistry zawierały wpływy ska, reggae i funk. Już po wydaniu płyty, w 1983 roku, Rush pożegnał się ze swoim długoletnim producentem Terrym Brownem. Produkcją następnego albumu miał być Steve Lillywhite, znany ze współpracy z U2. Jednakże otrzymał on propozycję od Simple Minds na którą przystał i zrezygnował tym samym z Rush. Ostatecznie zespół zdecydował się na Petera Hendersona. Kolejne dzieło – Grace Under Pressure – ukazało się w 1984 roku. Tytuł wymyślił Peart, a było to zapożyczenie od Ernesta Hemingwaya które odzwierciedlało to przez co zespół musiał przejść po pożeganiu się z Terrym Brownem. Muzycznie, płyta była kontynuacją poprzedniego albumu. Syntezatory obsługiwane przez Geddego stały się głównym elementem w aranżacjach. Dodatkowo, Peart zaczął używać elektronicznej perkusji Simmonsa. W 1985 ukazał się film Grace Under Pressure, dokumentujący występ Rush w Maple Leaf Gardens w Toronto.

Zespół do współpracy zaprosił kolejnego producenta, był nim Peter Collins i wraz z nim nagrał dwa następne albumy: Power Windows (1985) oraz Hold Your Fire (1987). Według niektórych źródeł ten okres był kulminacją ery syntezatorów w historii Rush. Dość powiedzieć, że instrumenty klawiszowe były nagrywane w pierwszej kolejności a Lifeson jedynie dogrywał partie gitarowe. Część swoich fanów grupa zaczęła wystawiać na próbę, co miało odzwierciedlenie w sprzedaży. Pięć poprzednich albumów pokryło się platyną, natomiast Hold Your Fire osiągnął „tylko” złoto w listopadzie 1987, mimo że udało mu się wspiąć na trzynaste miejsce w zestawieniu Billboard 200. Sam zespół również powoli zaczynał męczyć się wybraną formułą, szczególnie Geddy Lee, który przyznawał, że musiał "miotać się na scenie pomiędzy mikrofonem, gitarą basową a syntezatorami". Swoje zniecierpliwienie zaczęli demonstrować także krytycy. Trzeci album koncertowy – A Show of Hands, wydany w 1989 – został surowo oceniony przez Michaela Azerrada, który na łamach Rolling Stone'a przyznał mu tylko półtorej gwiazdki, oraz ironicznie stwierdził, że zespół jest traktowany przez fanów jako „Święta Trójca”. Niezależnie od tego A Show of Hands zdobył status złotej płyty i zajął 21 miejsce w zestawieniu Billboard 200. W tym czasie Rush zdecydował się na zmianę wytwórni i przeniósł się z Mercury do Atlantic Records. Mercury wydał jeszcze podwójny album kompilacyjny Chronicles w 1990. Rok później na kasecie wideo ukazał się A Show of Hands, dokumentujący występ zespołu z Birmingham, nagrany podczas Hold Your Fire tour.

Powrót do korzeni lata 1989 – 1997

Już pod skrzydłami Atlantic, Rush zaczął stopniowo powracać do tworzenia muzyki opartej głównie na trzech instrumentach. Jednak, wydany w 1989 Presto był rozczarowaniem, uzyskał słabe oceny w prasie a niektóre ze źródeł określiły go świadectwem twórczego kryzysu. Bob Mack na łamach Rolling Stone, zarzucił zespołowi iż utwór Red Tide był właściwie plagiatem Message in a Bottle The Police, natomiast Anagram (for Mongo) zbyt mocno mógł się kojarzyć z Long, Long Way From Home grupy Foreigner. Trzeba jednakże stwierdzić że inne zródła oceniły Presto bardzo dobrze. Nie zmienia to jednak faktu iż sprzedaż płyty była najniższa od 1975 roku. Album zawierał krótkie piosenki, urozmaicone co prawda instrumentami klawiszowymi, aczkolwiek syntezatory nie odgrywały już głównej roli w aranżacjach. Kolejnym krokiem w kierunku bardziej gitarowego grania, był Roll the Bones z 1991 roku. Lifeson: "W okresie Roll the Bones zaczęliśmy wracać do brzmienia opartego na dźwiękach tylko trzech intrumentów: gitary, basu i perkusji". Należy jednak stwierdzić że obie te płyty nadal ciążyły w kierunku muzyki pop, mimo że na Roll the Bones znalazły się elementy funku, hip-hopu a nawet jazzu.

Podczas gdy wielu starych fanów zaczęło się odwracać od zespołu, w 1993 roku Rush wydał Counterparts, który okazał się dużym zaskoczeniem. Płyta wyprodukowana przez Petera Collinsa, który był odpowiedzialny m.in. za Hold Your Fire, charakteryzowała się rockowym, wręcz heavy metalowym brzmieniem. Sporadycznie używany syntezator, utwory oparte przede wszystkim na riffach gitarowych, wyeksponowane brzmienie perkusji – tak można było opisać przedstawioną muzykę. Po wydaniu albumu, Rush zamilkł na prawie dwa lata, jako że Geddy Lee postanowił poświęcić czas swojej rodzinie. W 1994 roku formacja została wprowadzona do kanadyjskiego Music Hall of Fame.

Przerwę w działalności macierzystego zespołu wykorzystał Lifeson. W 1994 roku otworzył w Toronto klub The Orbit Room. W 1996 wydał swój pierwszy, i jak dotąd jedyny, solowy album Victor. Do współpracy pozyskał m.in. Lesa Claypoola, znanego z formacji Primus. Z kolei Neil Peart skupił się na doskonaleniu swoich umiejętności i trenował pod okiem jazzowego perkusisty Freddiego Grubera. Ponowne spotkanie nie było łatwe, Lee wątpił wtedy w dalszy sens funkcjonowania grupy. Wydany w 1996 Test for Echo kontynuował koncepcję muzyki przedstawionej na Counterparts, dodatkowo zawierał więcej elementów charakterystycznych dla rocka progresywnego. W październiku 1996 zespół udał się na tournée, które trwało do lipca roku następnego.

Przerwa w działalności lata 1997 – 2001

Lata 1997 i 1998 okazały się tragiczne dla Neila Parta. 10 sierpnia 1997, na autostradzie 401 niedaleko Brighton, w wypadku samochodowym zginęła dziewiętnastoletnia córka Selena Taylor. Dziesięć miesięcy potem, 20 lipca 1998, zmarła na raka jego żona, Jacqueline Taylor. Po pogrzebie żony, Peart oświadczył kolegom z zespołu, aby uznali że przechodzi na emeryturę. Perkusista udał się następnie w podróż swoim motocyklem. Przebył wówczas dystans około 88 000 kilometrów, przemierzając Północną i Centralną Amerykę. W czasie nieobecności Pearta działalność Rush została zawieszona.

„	"Próbowaliśmy być jak najbliżej niego przez te wszystkie trudne lata. Jako przyjaciele, a nie kumple z zespołu. To nas jeszcze bardziej zbliżyło. Myślę, że słowo przyjaźń nie do końca oddaje siłę naszych relacji. To jest coś więcej, nawet nie potrafię tego nazwać. Jesteśmy jak bracia - ale to też brzmi banalnie... Po prostu nie zmienia się członka rodziny, kiedy spotyka go nieszczęście. Przez myśl mi nie przeszło nazwisko żadnego innego perkusisty. Rush to nasza trójka. Jeżeli któregoś zabraknie, skończy się Rush."	”
— Geddy Lee

W 1998 ukazał się trzypłytowy Different Stages, będący zapisem koncertów z tras Counterparts i Test for Echo. Zawierał także materiał z występu w Londynie w 1978 roku. Dwa lata później Geddy Lee wydał swój pierwszy, i jak dotąd jedyny, solowy album My Favorite Headache, który brzmiał jak "kolejna płyta Rush". Do współpracy pozyskał m.in. Matta Camerona znanego z Soundgarden. Tymczasem Neil Peart zakończył swoją trwającą czternaście miesiący podróż. We wrześniu 2000 roku powtórnie się ożenił a na początku następnego roku, oznajmił kolegom z zespołu że jest gotów do powrotu.

Metal progresywny lata 2002 – obecnie

Vapor Trails ukazał się 14 maja 2002 aczkolwiek nielegalna piracka kopia została udostępniona w sieci internet już 10 kwietnia. Podczas nagrania nie używano syntezatorów a to nie zdarzyło się Rush od ponad 30 lat. Realizacja płyty trwała 14 miesięcy, co było rekordem w historii zespołu. Niestety, tak długa sesja nie przełożyła się na jakość albumu, który zebrał dość umiarkowane oceny. Był krytykowany w dwóch aspektach – trwał prawie 70 minut, w związku z czym zarzucano iż niepotrzebnie zawierał kilka słabszych kompozycji a poza tym przesterowana realizacja dźwięku. Lifeson nie wytrzymał tak długiego nagrywania dlatego ostatecznym etapem produkcji zajął się sam Lee. Alex: "Okazało się że mamy jakiś problem, coś czego nie słyszeliśmy na etapie miksu, dopiero podczas masteringu. Aby uzyskać pożądany poziom okazało się że mamy zniekształcenia. Biedak Lee robił wszystko sam, był w szoku… Powiedział: Nie wiem co myśleć. Wydaje mi się że brzmi okropnie". W innym miejscu gitarzysta wyjaśniał: "Dla mnie to problem z dźwiękiem – podczas masteringu zagotował się, był zbyt duży poziom głośności". Przez niektórych Vapor Trails został uznany za książkowy przykład loudness war. Po wydaniu płyty, zespół wyruszył w tournée, po raz pierwszy występując w takich krajach jak Meksyk czy Brazylia.

Ostatnia propozycja grupy to Snakes & Arrows. 24 kwietnia 2010 roku na festiwalu Tribeca Film Festival w Nowym Jorku odbyła się premiera filmu dokumentalnego poświęconego zespołowi pt. Rush – The Documentary. Obraz został wyreżyserowany przez Scota McFadyena i Sama Dunna.

Kolejny album grupy o roboczym tytule Clockwork Angels miał się ukazać w 2011 roku, jednakże premiera została przełożona na wiosnę 2012. Płytę zapowiadają dwa utwory: "Caravan" oraz "BU2B".

Muzycy

Obecny skład zespołu

• Geddy Lee – śpiew, gitara basowa, gitara elektryczna, gitara akustyczna, instrumenty klawiszowe, melotron (1968-)
• Alex Lifeson – gitara elektryczna, gitara akustyczna, mandolina, buzuki, wokal wspierający, instrumenty klawiszowe (1968-)
• Neil Peart – perkusja (1974-)

Byli członkowie zespołu

• John Rutsey (zmarły) – perkusja, wokal wspierający (1968–1974)
• Jeff Jones – śpiew, gitara basowa (1968)

Dyskografia

Albumy

Rok	Tytuł	Pozycja na liście
		CAN	FIN	NLD	NOR	UK	US	SWE
1974	Rush Data: 1 marca 1974 Wydawca: Mercury	88	—	—	—	—	105	—
1975	Fly by Night Data: 15 lutego 1975 Wydawca: Mercury	37	—	—	—	—	113	—
1975	Caress of Steel Data: 15 września 1975 Wydawca: Mercury	48	—	—	—	—	148	—
1976	2112 Data: 1 lutego 1976 Wydawca: Mercury	1	—	—	—	—	61	33
1977	A Farewell to Kings Data: 7 września 1977 Wydawca: Mercury	2	—	—	—	22	33	41
1978	Hemispheres Data: 29 października 1978 Wydawca: Mercury	4	—	—	—	14	47	—
1980	Permanent Waves Data: 1 stycznia 1980 Wydawca: Mercury	1	—	—	21	3	4	26
1981	Moving Pictures Data: 12 lutego 1981 Wydawca: Mercury	1	—	—	34	3	3	32
1982	Signals Data: 9 września 1982 Wydawca: Mercury	3	—	—	33	3	10	19
1984	Grace Under Pressure Data: 12 kwietnia 1984 Wydawca: Mercury	1	—	—	—	5	10	18
1985	Power Windows Data: 29 października 1985 Wydawca: Mercury	2	—	—	—	9	10	26
1987	Hold Your Fire Data: 8 września 1987 Wydawca: Mercury	9	—	—	—	10	13	21
1989	Presto Data: 21 listopada 1989 Wydawca: Atlantic	11	—	—	—	27	16	—
1991	Roll the Bones Data: 3 września 1991 Wydawca: Atlantic	1	—	—	—	10	3	31
1993	Counterparts Data: 19 października 1993 Wydawca: Atlantic	1	—	56	—	14	2	45
1996	Test for Echo Data: 10 września 1996 Wydawca: Atlantic	1	9	53	—	25	5	26
2002	Vapor Trails Data: 14 maja 2002 Wydawca: Atlantic	3	11	47	—	—	6	18
2004	Feedback EP Data: 2004 Wydawca: Atlantic	—	—	—	—	—	19	—
2007	Snakes & Arrows Data: 1 maja 2007 Wydawca: Atlantic	3	4	16	13	13	3	6
"—" pozycja nie była notowana.

Albumy koncertowe

Rok	Tytuł	Pozycja na liście
		CAN	US
1976	All the World's a Stage Data: 29 września 1976 Wydawca: Mercury	40	—
1981	Exit...Stage Left Data: 29 października 1981 Wydawca: Mercury	10	—
1989	A Show of Hands Data: 10 stycznia 1989 Wydawca: Mercury	21	—
1998	Different Stages Data: 10 listopada 1998 Wydawca: Atlantic	35	12
2003	Rush in Rio Data: 21 października 2003 Wydawca: Atlantic	33	—
2005	R30: 30th Anniversary World Tour Data: 22 listopada 2005 Wydawca: Rounder	—	—
2006	Grace Under Pressure Tour Data: 13 czerwca 2006 Wydawca: Atlantic	—	—
2008	Snakes & Arrows Live Data: 15 kwietnia 2008 Wydawca: Atlantic	18	8
2011	Time Machine: Live in Cleveland Data: 8 listopada 2011 Wydawca: Atlantic	—	—
"—" pozycja nie była notowana.

Kompilacje

Rok	Tytuł	Pozycja na liście
		CAN	UK	US
1978	Rush Through Time Data: 1978 Wydawca: Mercury	—	—	—
1978	Archives Data: 1978 Wydawca: Mercury	121	—	—
1990	Chronicles Data: 1990 Wydawca: Mercury	51	42	5
1974	Retrospective I Data: Wydawca: Mercury	—	—	—
1997	Retrospective II Data: 1997 Wydawca: Mercury	—	—	—
2003	The Spirit of Radio: Greatest Hits 1974–1987 Data: 2003 Wydawca: Mercury	62	—	17
2006	Gold Data: 2006 Wydawca: Mercury	—	—	—
2009	Retrospective 3 Data: 3 marca 2009 Wydawca: Atlantic	—	—	—
2009	Working Men Data: 17 listopada 2009 Wydawca: Atlantic	—	—	—
"—" pozycja nie była notowana.

Single

Rok	Tytuł	Pozycja na liście
		US Hot 100	US Mnstr	UK Singles
1973	"Not Fade Away"	—	—	—
1974	"Finding My Way"	—	—	—
	"In the Mood"	—	—	—
1975	"Fly by Night"	—	—	—
	"Making Memories"	—	—	—
1976	"The Necromancer: Return of the Prince"	—	—	—
	"Lakeside Park"	—	—	—
1977	"The Twilight Zone"	—	—	—
	"2112: Overture/The Temples of Syrinx"	—	—	—
	"A Passage to Bangkok"	—	—	—
	"Fly by Night (Live)"	—	—	—
	"Closer to the Heart"	76	—	36
1978	"Cinderella Man"	—	—	—
	"The Trees	—	—	—
1979	"Circumstances"	—	—	—
1980	"The Spirit of Radio"	51	—	13
	"Freewill"	—	—	—
	"Entre Nous"	110	—	—
1981	"Limelight"	55	4	—
	"Tom Sawyer"	44	8	25
	"Vital Signs"	—	—	41
1982	"Tom Sawyer (Live)"	—	42	25
	"Closer to the Heart (Live)"	69	21	—
	"New World Man"	21	1	42
	"Subdivisions"	105	8	53
1983	"The Analog Kid"	—	19	—
	"The Weapon"	—	—	—
	"Countdown"	—	—	36
1984	"Distant Early Warning"	—	3	—
	"The Body Electric"	105	23	56
	"Red Sector A"	—	21	—
	"Afterimage"	—	—	—
1985	"The Big Money"	45	4	—
	"Territories"	—	30	—
1986	"Mystic Rhythms"	—	21	—
	"Manhattan Project"	—	10	—
	"Marathon"	—	—	—
1987	"Time Stand Still"	—	3	41
	"Prime Mover"	—	—	—
	"Force Ten"	—	3	—
1988	"Lock and Key"	—	16	—
1989	"Mission (Live)"	—	33	—
	"Marathon (Live)"	—	6	—
	"Show Don't Tell"	—	1	—
1990	"The Pass"	—	15	—
	"Superconductor"	—	37	—
1991	"Dreamline"	—	1	—
	"Bravado"	—	13	—
1992	"Roll the Bones"	—	9	49
	"Face Up"	—	—	—
	"Heresy"	—	—	—
	"Ghost of a Chance"	—	2	—
1993	"Stick It Out"	—	1	—
1994	"Nobody's Hero"	—	9	—
	"Cold Fire"	—	2	—
	"Animate"	—	35	—
	"Double Agent"	—	—	—
1996	"Don't Care"	—	—	—
	"I Am the Spirit"	—	—	—
	"Promise"	—	—	—
	"Test for Echo"	—	1	—
	"Half the World"	—	6	—
1997	"Driven"	—	20	—
	"Virtuality"	—	—	—
	"Resist"	—	—	—
1998	"The Spirit of Radio (Live)"	—	27	—
	"Closer to the Heart (Live)"	—	—	—
2000	"My Favourite Headache"	—	—	—
	"Grace to Grace"	—	28	—
2002	"Secret Touch"	—	25	—
	"One Little Victory"	—	10	—
	"Sweet Miracle"	—	—	—
2003	"Resist (Live Acoustic Version)"	—	—	—
2004	"Summertime Blues"	—	30	—
2007	"Far Cry"	—	22	—
	"Spindrift"	—	—	—
	"The Larger Bowl (A Pantoum)"	—	16	—
2008	"Workin' Them Angels"	—	30	—
"—" pozycja nie była notowana.

Wideografia

Rok	Tytuł	Uwagi
1981	Exit...Stage Left Data: 1981 Wydawca: Polygram	VHS, Laserdisc RIAA: złoto
1985	Through the Camera Eye Data: 1985 Wydawca: Polygram	VHS
1986	Grace Under Pressure Tour Data: 1986 Wydawca: Polygram	VHS
1989	A Show of Hands Data: 1989 Wydawca: Polygram	VHS, Laserdisc RIAA: platyna
1990	Chronicles Data: 1990 Wydawca: Polygram	VHS RIAA: platyna
2003	Rush in Rio Data: 21 października 2003 Wydawca: Anthem, Atlantic	DVD RIAA: 5x platyna
2005	R30: 30th Anniversary World Tour Data: 22 listopada 2005 Wydawca: Universal	DVD RIAA: 4x platyna
2006	Rush Replay X3 Data: 13 czerwca 2006 Wydawca: Mercury, Anthem, Universal	DVD
2008	Snakes & Arrows Live Data: 25 listopada 2008 Wydawca: Zoë Vision, Anthem	DVD RIAA: 2x platyna

Nagrody i wyróżnienia

• Piosenka The Spirit of Radio została umieszczona na liście 500 piosenek, które ukształtowały rock, utworzonej przez Rock and Roll Hall of Fame.

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona zespołu (en)