Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Rydzyna | |||||
|
|||||
| Państwo |  Polska |
||||
| Województwo | wielkopolskie | ||||
| Powiat | leszczyński | ||||
| Gmina | Rydzyna gmina miejsko-wiejska |
||||
| Założono | początek XV w. | ||||
| Prawa miejskie | 1422 | ||||
| Burmistrz | Grzegorz Jędrzejczak | ||||
| Powierzchnia | 2,2[1] km² | ||||
| Ludność (2009) • liczba • gęstość |
2696 1225 os./km² |
||||
| Strefa numeracyjna |
+48 65 | ||||
| Kod pocztowy | 64-130 | ||||
| Tablice rejestracyjne | PLE | ||||
|
Położenie na mapie Polski
  Rydzyna
|
|||||
| Na mapach: | |||||
| TERC (TERYT) |
4303913044 | ||||
|
Urząd miejski
Rynek 164-130 Rydzyna |
|||||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||||
| Strona internetowa | |||||
Rydzyna (niem. Reisen) - miasto w woj. wielkopolskim, w powiecie leszczyńskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Rydzyna. Położone na Wysoczyznie Leszczyńskiej, około 8 km od Leszna, przy drodze Poznań-Wrocław, nad Kopanicą. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. leszczyńskiego.
Według danych z 31 grudnia 2009 miasto liczyło 2696 mieszkańców[2].
Spis treści |
Pierwsze historyczne wzmianki o miejscowości pochodzą z 1403, identyfikując Jana z Czerniny herbu Wierzbno, starostę wschowskiego i kościańskiego, kasztelana międzyrzeckiego jako fundatora i właściciela miasta, a także pierwszego zamku. Lokacja miała miejsce w pierwszym dziesięcioleciu XV wieku, potwierdzona została w 1551. Do końca XVI wieku miasto pozostawało w rękach bezpośrednich potomków Jana, którzy przyjęli nazwisko Rydzyńscy. Później współwłaścicielami byli Gajewscy i Ciświccy.
Pod koniec XVII wieku Rydzynę wraz z okolicznymi majątkami wykupili Leszczyńscy herbu Wieniawa - biskup łucki Bogusław i wojewoda łęczycki Rafał, obaj współwłaściciele pobliskiego Leszna. Zamek w Rydzynie był początkowo tylko letnią rezydencją Leszczyńskich, ale po pożarze ich siedziby w Lesznie 1656 stał się główną siedzibą rodu. Ostatni właściciel Rydzyny z rodu Leszczyńskich, Stanisław Leszczyński opuszczając ostatecznie Polskę w 1736 sprzedał swoje posiadłości ministrowi i protegowanemu Augusta II Mocnego, hrabiemu Aleksandrowi Józefowi Sułkowskiemu herbu Sulima, który objął Rydzynę w posiadanie w roku 1738. Należy zaznaczyć, że w 1710 zamek w Rydzynie okupowany był przez wojska saskie. W Rydzynie przebywał często August II, przyjmując tu posłów tatarskich (1714), tureckich i rosyjskich (1718).
Z inicjatywy kolejnego właściciela, syna Aleksandra Józefa, księcia Augusta Sułkowskiego, wojewody wielkopolskiego w 1783 powołana zostaje ordynacja rydzyńska. Z Rydzyną związany był oficer napoleoński, adiutant Napoleona Bonaparte Józef Sułkowski, który w zamku rydzyńskim wychowywał się. Po śmierci (1909) ostatniego z Sułkowskich, szóstego ordynata, księcia Antoniego Sułkowskiego, zgodnie ze statutem ordynacji, majątek przejął rząd pruski z przeznaczeniem na cele oświatowe.
Na mocy traktatu wersalskiego 17 stycznia 1920 r. Rydzyna znalazła się znowu w granicach odrodzonej Polski. W latach 1927-1939 w zamku funkcjonowało Gimnazjum i Liceum im. Sułkowskich. 4 września 1939 wojska hitlerowskie wkroczyły do miasta po zaciętych walkach.
W czasie okupacji ludność polska uległa wysiedleniom oraz prześladowaniu. W Dachau zmarł aresztowany w 1940 r. proboszcz rydzyński. Zamek został przejęty na internat dla organizacji hitlerowskiej młodzieży Hitlerjugend. Największą tragedią była egzekucja ok. 210 Polaków, wykonana przez Gestapo w miejscowym lesie Dąbcze, w kwietniu 1944[3]. Podobnie tragicznym wydarzeniem było rozstrzelanie w dniu 28 stycznia 1945 grupy 8 młodych Polaków, w odwecie za wywieszenie przez nich polskiej flagi, parę godzin przed wejściem wojsk radzieckich w końcu stycznia 1945[3].
Zamek został spalony przez wojska radzieckie. Dopiero w latach 1975-1989 Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Mechaników Polskich (SIMP) pięknie odbudowało zamek do dawnej świetności. Dzisiaj w nim znajduje się centrum techniczne i hotel.
|
|||||||||||||||||
|
|||||||||||||
|
||||||||||||||
