| Ryszard Tarasiewicz | ||
![]() |
||
| Imię i nazwisko | Ryszard Jerzy Tarasiewicz | |
| Data i miejsce urodzenia |
27 kwietnia 1962 Wrocław, |
|
| Pozycja | pomocnik | |
| Wzrost | 177 cm | |
| Masa ciała | 70 kg | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1979–1989 1989–1990 1990–1992 1992–1994 1994–1995 1995–1996 |
Śląsk Wrocław Neuchâtel Xamax AS Nancy RC Lens Besançon RC Étoile Carouge |
214 (56) 30 (11) 54 (15) 0 (0) 22 (2) ? (?) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
1984-1991 |
58 (9) |
|
| Kariera trenerska | ||
| Lata | Klub/reprezentacja | |
| 2004–2006 2006–2007 2007–2010 2011–2012 2012- |
Śląsk Wrocław Jagiellonia Białystok Śląsk Wrocław ŁKS Łódź Pogoń Szczecin |
|
Ryszard Jerzy Tarasiewicz (ur. 27 kwietnia 1962 we Wrocławiu) – polski trener i były piłkarz.
Spis treści |
Wychowanek Śląska Wrocław. Występował na pozycji pomocnika.
Ze Śląskiem zdobył Puchar Polski i Superpuchar Polski. W barwach wrocławskiej drużyny rozegrał oficjalnie 336 meczów (z czego 216 w ekstraklasie). Z 65 golami na koncie jest trzecim najskuteczniejszym strzelcem w historii zespołu po Tadeuszu Pawłowskim i Januszu Sybisie. Jego znakiem firmowym były doskonale wykonywane rzuty wolne, od ich trajektorii lotu nazywane przez bramkarzy "spadającym liściem dębu".
W ciągu swojej kariery występował także w lidze szwajcarskiej w zespołach Neuchâtel Xamax, Étoile Carouge oraz francuskiej w zespołach AS Nancy, RC Lens i Besançon RC.
W reprezentacji kraju rozegrał 58 meczów i strzelił 9 goli. Brał udział w piłkarskich mistrzostwach świata w Meksyku w 1986 roku. Wystąpił zaledwie w jednym, przegranym 0:4, spotkaniu z Brazylią. Po jego faulu na Carece podyktowano rzut karny, z którego Brazylijczycy zdobyli pierwszego gola w meczu. Wcześniej, przy stanie 0:0, Tarasiewicz trafił w słupek.
W roku 2004 wrócił do Polski i pomimo niewielkiego doświadczenia trenerskiego został szkoleniowcem Śląska. Pod jego wodzą wrocławska drużyna wywalczyła awans do II ligi. Po zakończeniu sezonu 2005/06 Tarasiewicz, w wyniku konfliktu z ówczesnym właścicielem klubu Edwardem Ptakiem, zrezygnował z posady, a także wyraził chęć zostania selekcjonerem młodzieżowej reprezentacji Polski.
W sezonie 2006/07 prowadził II-ligową Jagiellonię Białystok, skąd został zwolniony w połowie rundy wiosennej.
19 czerwca 2007 ponownie został trenerem Śląska Wrocław (kontrakt podpisał 4 lipca na okres dwóch sezonów). W sezonie 2007/08 wprowadził Śląsk z II ligi do ekstraklasy, stając się pierwszym w historii wrocławskiego klubu szkoleniowcem, który wywalczył z drużyną dwa awanse.
Jako trener Śląska w kolejnym sezonie zajął z drużyną 6 miejsce w Ekstraklasie oraz zdobył Puchar Ekstraklasy, który był pierwszym osiagnięciem klubowym po 22 latach przerwy od pamiętnego Superpucharu Polski z 1987, który zdobył jako zawodnik.
7 listopada 2011 został trenerem ŁKS-u Łódź, obejmując to stanowisko po odejściu Michała Probierza. Podpisał kontrakt do końca sezonu 2011/2012. W styczniu 2012 rozwiązał umowę z łódzkim klubem z powodu złej organizacji w klubie[1].
10 kwietnia 2012 został trenerem Pogoni Szczecin[2], z którą wywalczył awans do Esktraklasy[3].
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||
|
|||||
|
|||||