Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Święta | |
| Ryta z Cascii (OSA) | |
| Margherita (Rita) Lotti | |
 Figurka św. Ryty, kaplica w kościele pw. Najświętszego Serca Jezusa w Śremie. |
|
| Data urodzenia | 1381 (?) Roccaporena (gm. Cascia we Włoszech) |
| Data śmierci | 22 maja 1457 Cascia |
| Kościół / wyznanie | katolicki |
| Data beatyfikacji | 1628 przez Urbana VIII |
| Data kanonizacji | 1900 przez Leona XIII |
| Wspomnienie | 22 maja |
| Atrybuty | dwoje dzieci, krucyfiks, cierń, figa, pszczoły, róża |
| Patronka | trudnych spraw, chorych, rannych, problemów małżeńskich, osób poniżanych, matek |
 Galeria ilustracji w Wikimedia Commons |
|
Ryta z Cascii, włos. Margherita Lotti, Rita (ur. 1381 (?) w Roccaporena w gminie Cascia, zm. 22 maja 1457 w Cascii) – augustianka, stygmatyczka i święta Kościoła katolickiego.
Spis treści |
Urodziła się prawdopodobnie w 1381 roku jako jedyne dziecko prostych ludzi – Antoniego i Amaty Lotti. Na chrzcie w kościele św. Marii-Pleby w Cascii otrzymała imię Margarita (od którego włoskim zdrobnieniem jest Rita, w spolszczeniu Ryta).
Jako mała dziewczynka nie stwarzała rodzicom problemów, była wesoła, pogodna i pracowita. Od najmłodszych lat wierzyła, że prawdziwym pięknem jest piękno duszy miłującej Pana Jezusa. Z wiekiem jej wiara pogłębiała się. Mimo jej pragnienia wstąpienia do zakonu w wieku dwunastu lat została wydana za mąż za Pola Manciniego.
Mancini okazał się być człowiekiem gwałtownym, rozpustnym i skłonnym do awantur, jednak Ryta z pokorą znosiła upokorzenia i brutalne traktowanie ze strony męża. Urodziła dwóch synów: Jakuba Antoniego i Pawła Marię. Pomimo starań Ryty synowie nie wyrośli na katolików i odziedziczyli charaktery po ojcu.
Mimo że pod koniec życia Mancini za sprawą żony poprawił swój charakter, jego przyjaciele zdradzili go i Mancini został brutalnie zadźgany. Tuż przed śmiercią przeprosił Rytę i poprosił Kościół o wybaczenie.
Po śmierci ojca synowie postanowili pomścić śmierć Manciniego. Ryta wielokrotnie usiłowała im to wyperswadować, jednak nie udało jej się to – dlatego w modlitwie prosiła Boga o śmierć synów, by nie popełnili grzechu morderstwa. W rok później obaj synowie zmarli na zarazę.
Po śmierci męża i synów Ryta wstąpiła do klasztoru św. Marii Magdaleny w Cascii. Jako wdowa musiała znosić wiele upokorzeń, ponieważ tylko dziewice były dobrze widziane w klasztorach. Mimo wielu przykrości doznawanych od współsióstr nadal gorąco modliła się do Boga i rozważała mękę Jezusa Chrystusa. Według przekazów Ryta naznaczona została stygmatem rany na czole z korony cierniowej. Rana pozostała otwarta przez 15 lat, aż do śmierci Ryty.
Już za życia Ryta wsławiła się wieloma cudami, jakie miały zostać dokonane za jej wstawiennictwem. Zmarła w klasztorze w Cascii.
Papież Urban VIII w roku 1628 zatwierdził kult Ryty. Uroczystej kanonizacji dokonał w roku 1900 papież Leon XIII.
Sarkofag z jej ciałem nienaruszonym do dziś znajduje się w Bazylice – Sanktuarium w Cascii. Miejsce przyciąga wielu pielgrzymów z całego świata.
Według relacji świadków jej ciało emanowało słodkawym zapachem przez wieki, umieszczone jest w szklanej trumnie. Świadkowie twierdzą, że widywali świętą leżącą w wielu różnych pozycjach, a jej oczy otwierały się i zamykały po śmierci.
Święta Ryta jest czczona szczególnie we Włoszech, Ameryce Południowej. Wiele sanktuariów św. Ryty znajduje się również we Francji, m.in. w Nicei i w północnej części kraju, w pobliżu Lille, w Vendeville.
Kult św. Ryty istniał już w końcu XVIII wieku w kościele augustianów pw św. Katarzyny w Krakowie, gdzie w ołtarzu głównym z XVII wieku znajduje się posąg Świętej (również z XVII w.). W nawie głównej jest jej figura z 1940 roku, obraz z XVII wieku oraz jej relikwiarz z XX wieku.
Obraz św. Ryty jest również w katedrze wrocławskiej w ołtarzu bocznym z XVIII wieku[1].
W Kościele rzymskokatolickim czczona jest jako święta od spraw trudnych i beznadziejnych, kobiet we wszystkich stanach. Jest opiekunką wielu dzieł charytatywnych i bractw.
W Polsce jest patronką bractwa pod jej wezwaniem w Krakowie[2].
Jej wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 22 maja.
W tym dniu odprawiana jest uroczysta msza, po czym następuje poświęcenie róż. Jest to nawiązanie do zdarzenia sprzed jej śmierci, kiedy to w zimie zakwitły róże. Poświęcone płatki różane przynoszą ulgę w cierpieniu i zdrowie w chorobie. Symbolem św. Ryty jest róża – połączenie radości z cierpieniem[1].
Studenci modlą się do św. Ryty o pomoc przy zdawaniu egzaminów[1].
W ikonografii Święta przedstawiana jest w stroju zakonnym – w czarnym habicie i w białym welonie, z cierniem na czole[3].
Jej atrybutami są: dwoje dzieci, krucyfiks, cierń, figa, pszczoły i róża[3].
