Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony |
|
| (Herb Słociny) | |
| Powierzchnia | 9,16 km² |
| Ludność | 4769 (21 sierpnia 2006) |
| Patron | św. Roch |
| Historia dzielnicy | |
Słocina – historyczna dzielnica Rzeszowa ulokowana we wschodniej części miasta. Dawna wieś.Do 1954 roku istniała gmina Słocina.
Spis treści |
Najstarsza wzmianka pochodzi z 1423 roku. Kult patrona jest obecny tutaj od XVI wieku.
Słocina leży na pograniczu Pogórza Karpackiego i Kotliny Sandomierskiej. Region ten nazywany jest popularnie Pogórzem Rzeszowskim. W jej pobliżu przepływa rzeka Młynówka, która jest jednym z wielu dopływów rzeki Wisłok. Archeolodzy stwierdzili, że pierwsze ślady osadnictwa na tym terenie sięgają epoki datowanej na okres ok. 4000-1800 lat przed narodzinami Chrystusa. Okres X wieku to czasy, kiedy Słocina, Tyczyn należały do Rusi. Dopiero czasy polskiego króla Kazimierza Wielkiego to ożywienie osadnictwa na tym obszarze. Mieszkańcy tych rejonów zajmowali się rolnictwem, rybołówstwem, hodowlą i rzemiosłem. Bujność lasów, które występowały na tych terenach, każe podejrzewać, że nieobce było również łowiectwo i zbieractwo. Słocina i jej historia związana jest z włościami zalesko-tyczyńskimi i jej właścicielami. Czasy rządów króla Ludwika Węgierskiego oraz królów polskich z rodu Jagiellonów to okres, gdy bardzo często zmieniają się właściciele tej okolicy, a wydarzenia te mają często dramatyczny charakter. Właścicielami Słociny i okolic byli m.in.: Otto Pilecki – wojewoda sandomierski (z tego okresu pochodzi pierwsza źródłowa wiadomość o Słocinie zawarta w dokumencie z 1420 roku, był fundatorem parafii rzymskokatolickiej), Kostkowie, Jan Klemens Branicki, który stał się właścicielem Słociny z tytułu posagu, jaki wniosła jego żona Anna z Wapowskich. Od roku 1802 spadkobiercami byli hrabiowie Potoccy. W roku 1813 zmienił się właściciel, został nim Tadeusz Mostowski. W latach 1814-1841 dziedziczką Słociny z przerwami była Marianna Mostowska. W okresie tym włościami zarządzał Jan Gniewosz. Rodzina Szymanowskich od 1842 roku była kolejnymi właścicielami Słociny. Później majątek został odziedziczony przez Zofię, córkę Maurycego Szymanowskiego. W latach 1908-1922 mieszkała tutaj Maria Wallis, baronowa Brudnicka. Ostatnią dziedziczką Słociny była Anna Chłapkowska. Przedrozbiorowa historia jest pełna dramatów, wojen, rabunków, pożarów i epidemii. Najazdy tatarskie w XVI wieku i XVII wieku przyczyniły się do upadku gospodarczego tego terenu. Najeźdźcy grabili, palili, mordowali, brali w jasyr miejscową ludność. Oddziały szwedzkie, saskie, rosyjskie przemaszerowały w XVII wieku, pustosząc wsie i osady. Często na te tereny zapuszczały się watahy kozackie i tureckie. Nie ominęły Słociny epidemie i zarazy, które dziesiątkowały miejscową ludność. Do Cesarstwa Austriackiego została włączona w roku 1772, tj. w trakcie I rozbioru Polski. W okresie I wojny światowej ciągłe przemarsze wojsk austriackich, rosyjskich, a związane z tym wysokie świadczenia na rzecz wojska i wojny przyczyniły się do pogorszenia warunków materialnych miejscowej ludności. Mimo to bardzo prężnie rozwijał się ruch ludowy i włościański, którego owocami były na przestrzeni wieków: kółko rolnicze, straż pożarna, dom starców, szkoła niosąca oświatę na tym terenie. II wojna światowa to bolesny okres w historii Słociny i jej mieszkańców. Po zakończeniu wojny, już w 1945 roku, wznowiono naukę w tymczasowym budynku szkolnym, w którym uczyło dziesięciu nauczycieli. Oświata była tak ważnym elementem życia mieszkańców, że w 1967 roku powołano Społeczny Komitet Budowy Szkoły. Jednym z animatorów, a później jego dyrektorem, był Edward Filip. W 1970 roku otworzono nową szkołę, której nadano imię Bohaterów 27 Pułku Piechoty. Od tego czasu oświata dzięki uporowi mieszkańców, pracy władz lokalnych funkcjonuje i rozwija się. Wymiernym efektem tej działalności była budowa gimnazjum, które działa od roku szkolnego 2003/2004.
W roku 1951 część terenu należącego administracyjnie do wsi Słocina (rejon dzisiejszych ulic Paderewskiego od strony skrzyżowania z al. Rejtana do obecnej ul. Krzyżanowskiego oraz południowy rejon obecnej ul. Mieszka I wraz z bocznymi) przyłączono do miasta Rzeszowa. W roku 1977 nastąpiło kolejne poszerzenie granic miasta i wraz z kolejną, znaczną częścią Słociny przyłączono do Rzeszowa Zalesie, Wilkowyję oraz części: Białej, Miłocina, Przybyszówki. 1 stycznia 2006 do dzielnicy została dołączona reszta wsi Słocina.
|
|||||||
