Służba Inżynieryjno-Budowlana Wojska Polskiego

Służba inżynieryjno-budowlana - służba ludowego Wojska Polskiego powołana do wykonywania w ramach szkolenia prac budowlano-montażowych, głównie w zakresie specjalnego budownictwa wojskowego oraz przygotowania specjalistycznych pododdziałów i wykwalifikowanych kadr do wykonywania budownictwa obronnego.

W 1960 roku zostało powołane Szefostwo Służby Inżynieryjno-Budowlanej Wojska Polskiego. Szefostwo zostało podporządkowane głównemu kwatermistrzowi WP. Pierwszym szefem Służby został ppłk. Bronisław Szubicz. Kierował nią od maja 1960 roku do maja 1962 roku.

W 1962 roku Szefostwo Służby Inżynieryjno-Budowlanej zostało podporządkowane gen. bryg. inż. Tadeuszowi Białkowi, zastępcy głównego kwatermistrza WP - szefowi Inspektoratu Budownictwa i Kwaterunku Wojskowego.

Obsada personalna Szefostwa Służby Inżynieryjno-Budowlanej w czerwcu 1962 roku.

• szef Służby – płk inż. arch. Adam Gunia
• zastępca ds. politycznych – płk mgr Białecki
• szef sztabu – płk dypl. Więckowski, od połowy 1969 płk dypl. mgr inż. Stanisław Szczepański
• zastępca ds. technicznych – płk Miastkowski

W okresie od stycznia do grudnia 1972 roku szefem służby był płk S. Szczepański.

W połowie 1968 roku zostały powołane delegatury Szefostwa Służby Inżynieryjno-Budowlanej.

W 1972 roku Służba Inżynieryjno-Budowlana została połączona ze Służbą Kwaterunkowo-Budowlaną oraz Wojskową Inspekcją Architektoniczno-Budowlaną MON w jedną Służbę Zakwaterowania i Budownictwa.

Zobacz też

• Jednostki inżynieryjno-budowlane Wojska Polskiego

Bibliografia

• Mała Encyklopedia Wojskowa, tom III (R – Ż), Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1971, wyd. I