Służba remontu (II RP)

Służba remontu – instytucja administracji wojskowej zajmująca się zaopatrywaniem Wojska Polskiego II RP w młode konie (remonty).

Zadaniem służby remontu podczas pokoju było:

• Rejestracja, przegląd, klasyfikacja i ewidencja sklasyfikowanych koni, mułów i osłów na terenie całego państwa
• pobór sklasyfikowanych zwierząt w wypadkach przewidzianych ustawą.
• zakup koni dla wojska
• ustalanie zasad i systemu prowadzenia ewidencji koni w poszczególnych formacjach wojskowych
• ustalanie zasad brakowania w wojsku
• zbieranie i prowacdzenie wszelkich danych statystycznych dotyczących koni, mułów i osłów w wojsku, oraz zdatnych w państwie
• współdziałanie z odpowiednimi instytucjami państwowymi w zakresie hodowli koni, z punktu widzenia potrzeb wojska.

Służba remontu nie posiadała własnego korpusu osobowego. Personel stanowili oficerowie i szeregowi jazdy, artylerii i wojsk taborowych, przydzieleni do służby remontu. Kierownictwo spoczywało w rękach Ministra Spraw Wojskowych, którego doradcą był szef Departamentu X Spraw Poborowych. Na obszarze Okręgu Korpusu kierownictwo spoczywało w rękach Dowódcu Okręgu Korpusu, którego pomocnikiem i doradcą był szef remontu Okręgu Korpusu. Szefowi podlegali komendanci Komend Uzupełnień Koni, jako kierownicy rejonów służby remontu.

Centralnymi zakładami służby remontu były Zapasy Młodych Koni.

Bibliografia

• "Almanach oficerski" - Praca zbiorowa, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1923.