Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

SN81

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
SN81
SN81-001 na stacji Czeremcha jako pociąg do Hajnówki
SN81-001 na stacji Czeremcha jako pociąg do Hajnówki
Producent Kolzam Polska
Lata budowy 1988–1990
Układ osi 1'A' + 1'1' *
Masa służbowa 23,2 t
Długość ze zderzakami 16500 mm
Szerokość 2600 mm
Wysokość 3250 mm
Średnica kół 840 mm
Typ silnika SW-400/A9 (SN81-001), 6CT107 (SN81-002...006)
Liczba i moc silników 2 szt. 92 kW <> 123 KM (SN81-001), 2 szt. 110 kW <> 148 KM (SN81-002...006)
Rodzaj przekładni mechaniczna 5S45
Prędkość konstrukcyjna 90 km/h
Liczba miejsc siedzących 48–54
Całkowita liczba miejsc 140
* - teoretycznie 1'A' + A'1', z tym że podczas jazdy silnik w tylnym członie nie pracuje.
Commons-logo.svg Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

SN81 (typ SPA-66) – dwuczłonowy szynobus eksploatowany przez Przewozy Regionalne, wcześniej Polskie Koleje Państwowe, produkowany w latach 1988–1990 przez Kolzam Racibórz. Pojazd ten został zbudowany na podstawie drezyny inspekcyjnej WOA-29, co spowodowało ograniczenia konstrukcyjne (np. brak toalet lub przejść międzywagonowych), które pojawiły się dopiero podczas modernizacji. Doświadczenia zdobyte podczas budowy i eksploatacji pomogły w budowie kolejnych pojazdów tego typu, szczególnie w SA104 - wersji rozwojowej SN81. Z sześciu wyprodukowanych sztuk; jedna została wykreślona z ilostanu po wypadku i znajduje się jako pomnik przed siedzibą Przewozów Regionalnych, dwie pracują w Podlaskim ZPR, dwie w Pomorskim ZPR, zaś jedna w wersji szerokotorowej jest wykorzystywana jako drezyna inspekcyjna na Linii Hutniczej Szerokotorowej.

Spis treści

[edytuj] Historia

[edytuj] Geneza

Postępujący spadek znaczenia kolei w ruchu pasażerskim w Europie po drugiej wojnie światowej, powodował budowę i eksploatację wagonów motorowych na liniach lokalnych. W Polsce jednak spalinowe zespoły trakcyjne zaczęły pojawiać się dopiero w połowie lat 50. Ich dostawy na PKP skończyły się jednak w połowie lat siedemdziesiątych. Od 1975 do 1988 polski przemysł środków transportu nie wyprodukował żadnego spalinowego pojazdu trakcyjnego tej klasy. Było to spowodowane brakiem doświadczenia w budowie takich pojazdów wśród polskich inżynierów. Dodatkowo poza pojazdami wąskotorowymi ustał import takich maszyn[1].

Kryzys lat 80. spowodował zmniejszenie zapotrzebowania na przewozy pasażerskie. Ponadto kolej musiała konkurować z coraz lepszą ofertą przewoźników autobusowych. Kolejnym impulsem do modernizacji parku taborowego był zaawansowany wiek dotychczas stosowanych pojazdów, z których najmłodsze w momencie rozpoczęcia produkcji miały 13 lat, natomiast najstarsze prawie 40 i kres ich eksploatacji był planowany na pierwszą połowę lat 90.[1].

17 lipca 1989 dyrektor generalny PKP zatwierdził program budowy lekkich pojazdów trakcyjnych, w którym przewidziano dostawę 220 takich pojazdów[2].

[edytuj] Budowa

W tej sytuacji dyrekcja firmy Kolzam, producenta lekkich drezyn inspekcyjnych, postanowiła zbudować model takiego lekkiego pojazdu szynowego przeznaczonego do ruchu lokalnego. W celu zaoszczędzenia czasu oraz środków nowy pojazd został zbudowany na podstawie projektu drezyny WOA-29. Wyprodukowano ogółem w latach 1988–1990 6 dwuczłonowych pojazdów, 5 dla PKP i 1 szerokotorowy dla PKP LHS.

[edytuj] Eksploatacja

Drezyna WOA29
Autobus szynowy SN81-002 jako pociąg osobowy nr 88632 relacji Hajnówka-Czeremcha (odjazd z Hajnówki 13:08 mija semafory wyjazdowe stacji Hajnówka (km. 119,9 linii kolejowej nr 31)
SN81-003 w Czeremsze

[edytuj] SN81-001

Wszystkie normalnotorowe SN81 początkowo zostały przypisane do lokomotywowni Racibórz. Jednakże już 1 czerwca 1990 SN81-001 został przydzielony do lokomotywowni Kędzierzyn Koźle. Przed 1997 szynobus ten został przydzielony lokomotywowni Czeremcha na Podlasiu, skąd 1 lipca 1997 został przekazany do Zakładu Taboru w Białymstoku. Szynobus ten do końca pozostał na Podlasiu zmieniając tylko swój przydział, podczas przekształceń nazw podmiotu zajmującego się utrzymaniem taboru w Białymstoku[3].

W lipcu 2008 SN81-001 uległ kolizji na przejeździe kolejowym w okolicy Strabli. W wyniku wypadku pękła ostoja wagonu co uniemożliwiło remont. Pojazd ten został przewieziony do Warszawy i umieszczony przed siedzibą Przewozów Regionalnych jako pomnik[4].

[edytuj] SN81-002 i SN81-003

SN81-002 i SN81-003 miały bardzo podobną historię służby. W przeciwieństwie do SN81-001 zostały na Śląsku po przydzieleniu najpierw do Raciborza potem do Kędzierzyna-Koźla, szynobusy był delegowane do Katowic. Następnie były jeszcze w Gliwicach, Katowicach, Czechowicach-Dziedzicach. W czerwcu 2000 oba trafiły do Lublina. W 2006 SN81-003 został przydzielony do PR Opole, skąd jeszcze w tym samym roku trafił do PR Białystok. W 2007 roku w taką samą zmianę przydziału miał SN81-002, który krótko był w Opolu, skąd na krótko trafił do PR Białystok. 10 października oba pojazdy zostały wpisane na stan PR Gdynia i stacjonował w Chojnicach, gdzie obsługiwały mniej obłożone połączenia w węźle chojnickim[5][6]. Pojazdy te zostały wycofane z Podlaskiego ZPR, ze względu na zastąpienie ich nowymi pojazdami serii SA133[7].

[edytuj] SN81-004 i SN81-006

SN81-004 i SN81-006 miały podobny do siebie przebieg służby od początku jeździły na Podlasiu, najpierw w lokomotywowni Czeremcha później Białystok. Ich zmiany przydziału oprócz, krótkiej delegacji SN81-004 do Opola w 2005 roku, były związane wyłącznie ze zmianą struktur właściciela. W SN81-004 doszło do zmiany oznaczeń członów, jednakże jest to zabieg czysto formalny[8][9].

[edytuj] Konstrukcja

[edytuj] Silnik

[edytuj] SN81-001

W pierwszym prototypowym egzemplarzu SN81 zostały zamontowane wolnossące silniki wysokoprężne SW-400, wyprodukowane przez Wytwórnię Silników Wysokoprężnych Andoria S.A. z Andrychowa. Silniki te mają moc maksymalną 125KM i pojemność 6540 cm3. Silniki tego typu są wykorzystywane do napędzania między innymi do małych ciężarówek i średnich autobusów oraz maszyn rolniczych[10].

[edytuj] Pozostałe

W kolejnych szynobusach zastosowano nowocześniejszą jednostkę napędową tego samego producenta. Silnik 6CT107 o mocy 170KM i pojemności 6529 cm3, większa moc jest efektem zastosowania turbodoładowania oraz większego stopnia sprężania. 6CT107 jest o 100kg cięższy niż SW-400 co powoduje, że wyposażone w niego szynobusy są cięższe niż SN81-001, różnica jest jednak na tyle mała, że nie wpłynęła na zmianę oznaczenia[11].

[edytuj] Toalety

Fabrycznie SN81 nie były wyposażone w toalety. Podczas modernizacji w SN81-003 i SN81-004 toalety zostały zamontowane[12].

[edytuj] Nazwa

Nazwa SN81 oznacza[13]:

[edytuj] Zobacz też

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Rynek SZT i jego ofiary (pol.). [dostęp 2011-03-29].
  2. Efektywność wykorzystania nowego taboru w Polsce na przykładzie szynobusów (cz.1) – InfoRail (pol.). [dostęp 2011-03-29].
  3. MD Kolejowa klatka (pol.). [dostęp 2011-03-29].
  4. Pomnik szynobusu – Z Biegiem Szyn (pol.). [dostęp 2011-04-22].
  5. MD Kolejowa klatka (pol.). [dostęp 2011-03-29].
  6. MD Kolejowa klatka (pol.). [dostęp 2011-03-29].
  7. Paweł Terczyński. Nowe pociągi spalinowe w Podlaskim. „Świat kolei”. 11/2009, s. 3. Łódź: Emi-press. ISSN 1234-5962. 
  8. MD Kolejowa klatka (pol.). [dostęp 2011-03-29].
  9. MD Kolejowa klatka (pol.). [dostęp 2011-03-29].
  10. DIESELMOT (pol.). [dostęp 2011-03-29].
  11. DIESELMOT (pol.). [dostęp 2011-03-29].
  12. Encyklopedia: SN81 – Kolejowy KOMIS (pol.). [dostęp 2011-04-02].
  13. Paweł Terczyński. Wagony i zespoły spalinowe w obsłudze ruchu regionalnego na PKP. „Świat kolei”. 9/2008, s. 12-21. Łódź: Emi-press. 
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=SN81&oldid=30667794
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty