Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| STS-135 | |
 |
|
| Dane misji | |
| Zaangażowani |  NASA |
| Oznaczenie kodowe | STS-135 |
| Pojazd | |
| Wahadłowiec | Atlantis |
| Załoga | |
 Załoga misji |
|
| Dowódca | Christopher Ferguson |
| Start | |
| Miejsce startu | Stany Zjednoczone, KSC, LC39A |
| Początek misji | 8 lipca 2011 (15:29:04 UTC) |
| Orbita okołoziemska | |
| Inklinacja orbity | 51,6° |
| Lądowanie | |
| Miejsce lądowania | KSC |
| Lądowanie | 21 lipca 2011 (09:57:54 UTC) |
| Czas trwania misji | 12 dni 18 godzin 28 minut 50 sekund |
| Program lotów wahadłowców | |
STS-135 – ostatnia misja promu kosmicznego Atlantis, a także całego programu STS. Misja trwała od 8 do 21 lipca 2011 roku.
Był to pierwszy i jedyny lot z czteroosobową załogą do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Ostatnia misja promu z czterema członkami załogi miała miejsce w 1983 roku (STS-6). W zestawie startowym misji został użyty ostatni wyprodukowany zbiornik ET-138.
Spis treści |
NASA ogłosiła załogi STS-335/135 14 września 2010 roku[1]. Załoga misji liczyła jedynie cztery osoby, gdyż w przypadku awarii promu nie byłoby już możliwości sprowadzenia jej za pomocą innego wahadłowca udającego się z misją ratunkową (ang. Launch on Need − LON). Ograniczenie załogi do niezbędnego minimum pozwalało na wykorzystanie do tego celu dwóch statków Sojuz. Ewentualna sytuacja awaryjna wiązałaby się więc z przedłużeniem obecności na ISS członków obecnej tam ekspedycji, którzy w normalnej sytuacji powróciliby na Ziemię rosyjskimi pojazdami Sojuz[2].
STS-135 była misją typowo logistyczną, której głównym celem było zaopatrzenie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej w zapas potrzebnych do jej funkcjonowania części zamiennych oraz innych niezbędnych zasobów (co jest o tyle ważne, że do ISS w najbliższym czasie nie zadokuje statek o zbliżonej ładowności)[3]. W ładowni promu znalazł się moduł MPLM Raffaello (załadowany do maksimum swojej pojemności) oraz platforma nośna LMC. Prom dostarczył też demonstrator technologii tankowania satelitów w przestrzeni kosmicznej (ang. Robotic Refueling Mission − RRM)[4], a także umieścił na orbicie pikosatelitę Picosatellite Solar Cell Testbed 2 (PSSC-2)[5].
W drodze powrotnej wahadłowiec zwiózł m.in. uszkodzony moduł pompy amoniaku, która została zdemontowana z systemu chłodzenia ISS w sierpniu 2010 roku.
Początkowo misja STS-135 (STS-335) miała być misją LON dla lotu STS-134. 14 września 2010 roku NASA wyznaczyła załogę dla ewentualnej misji. 16 listopada 2010 roku lot STS-135 został nieoficjalnie zatwierdzony przez administrację NASA[6]. 20 stycznia 2011 roku misja została oficjalnie dodana do manifestu lotów[7].
Zbiornik zewnętrzny ET-138 został wyprodukowany w Michoud Assembly Facility (MAF) w Nowym Orleanie w 2009 roku. Na Przylądek Canaveral dotarł on na barce Pegasus. 14 lipca 2010 roku zbiornik przewieziono z barki do budynku Vehicle Assembly Building (VAB).
Na początku grudnia 2010 roku, prom został przetransportowany do Orbiter Processing Facility 1, gdzie wymieniono mu silniki główne i przygotowano ładownię. 17 maja 2011 roku prom został przewieziony do budynku VAB, a 1 czerwca 2011 roku został przetransportowany na stanowisko startowe LC-39A.
17 czerwca 2011 moduł MPLM Raffaello został przewieziony na wyrzutnię LC-39A, a 21 czerwca został umieszczony w ładowni promu.
|
|||||||||||
|
|||||||||||||
