Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| SZD-25 Lis | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Polska |
| Producent | Szybowcowy Zakład Doświadczalny |
| Typ | szybowiec treningowy |
| Konstrukcja | mieszana |
| Załoga | 1 |
| Historia | |
| Data oblotu | 5 marca 1960 |
| Dane techniczne | |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 15 m |
| Wydłużenie | 17, 65[1] |
| Długość | 7 m |
| Wysokość | 1,5 m |
| Powierzchnia nośna | 12,75 m² |
| Profil skrzydła | G-549 na M-12[1] |
| Masa | |
| Własna | 231 kg |
| Startowa | 341 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 230 km/h |
| Prędkość minimalna | 59 km/h |
| Prędkość min. opadania | 0,76 m/s (69,1 km/h) |
| Doskonałość max. | 25,5 (76 km/h) |
| Dane operacyjne | |
| Użytkownicy | |
| Polska | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
SZD-25 Lis – polski, jednomiejscowy szybowiec treningowy zaprojektowany w Szybowcowych Zakładach Doświadczalnych. Przeznaczony do doskonalenia podstawowego pilotażu po przejściu szkolenia na dwusterze. Wyprodukowano w sumie 18 szybowców, z których 12 wyeksportowano.
Spis treści |
W 1959 Aeroklub PRL zamówił w Szybowcowych Zakładach Doświadczalnych w Bielsku-Białej nowy szybowiec treningowy, podobny do już używanego SZD-22 Mucha Standard, ale tańszego w budowie i o prostszej konstrukcji. Aby sprostać tym wymaganiom, zespół konstruktorów pod kierunkiem inżyniera Zbigniewa Badury zaprojektował szybowiec, w którym skrzydła pochodziły od SZD-22, a kadłub od szybowca SZD-16 Gil. Gotowy szybowiec oznaczony jako SZD-25 Lis oblatano 5 marca 1960. Za jego sterami siedział inżynier Stanisław Skrzydlewski. Niestety konstrukcja nie spełniła pokładanych w niej nadziei. Przy minimalnej prędkości szybowiec łatwo wpadał w korkociąg i bez wcześniejszej sygnalizacji ze strony szybowca można było doprowadzić do przeciągnięcia. Dopiero zmiana kąta zwichrzenia skrzydeł (o 4,5°) nieco poprawiła sytuację. Wśród zalet szybowca wymieniano twardy i wytrzymały kadłub. Inżynier Roman Zatwarnicki przygotował dokumentacje techniczną seryjnego szybowca oznaczonego jako SZD-25 Lis-A, w której między innymi zmieniono względem prototypu umiejscowienie dolnego zaczepu, przesuwając go na bok kadłuba, wzmocniono dźwigar skrzydłowy oraz zamocowanie usterzenia wysokości, uszczelniono osłonę kabiny pilota, zwichrzono skrzydła, zmieniono płozę ogonową. Gotowy egzemplarz seryjny oblatany został przez inżyniera Skrzydlewskiego w sierpniu 1961. Niestety konstrukcja nie stanowiła znaczącego postępu względem produkowanych seryjnie innych szybowców przeznaczonych do szkolenia pilotów dlatego wyprodukowano jedynie 18 egzemplarzy seryjnych. Prototyp szybowca posłużył do badań nad spadochronem hamującym, przeznaczonym dla szybowców Zefir-2A i Zefir-3.
Wolnonośny górnopłat o konstrukcji mieszanej. Metalowy kadłub, mieszczący kabinę pilota, tworzący kratownicową konstrukcję spawaną ze stalowych rurek, za którą umieszczono duraluminiową rurę tworzącą ogon szybowca. Na jej końcu umieszczono usterzenie pokryte płótnem, którym pokryto również boki kratownicy. Jej przód i góra pokryta odejmowanym laminatem. Ster wysokości z klapką wyważającą. Usterzenie ze statecznikami pokrytymi sklejką. Skrzydła drewniane. Amortyzowana gumą piankową przednia płoza. Z tyłu kadłuba osadzone na wahaczu i amortyzowane koło. Osłona kabiny otwierana na bok z możliwością jej odrzucenia. Dwa zaczepy, przedni i boczny oraz hak do startu przy użyciu gumowych lin.
