Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| SZD-50-3 Puchacz | |
 Szybowiec SZD-50-3 Puchacz w hangarze na lotnisku w Krośnie |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Polska |
| Producent | Szybowcowe Zakłady Doświadczalne w Bielsku-Białej |
| Typ | szybowiec |
| Konstrukcja | górnopłat konstrukcji laminatowej |
| Załoga | 2 |
| Historia | |
| Data oblotu | 1976 |
| Dane techniczne | |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 16,67 m |
| Wydłużenie | 15,3 m[1] |
| Długość | 8,38 m |
| Wysokość | 2,04 m |
| Powierzchnia nośna | 18,16 m² |
| Profil skrzydła | Wortmann[1] |
| Masa | |
| Własna | 368 kg |
| Startowa | 570 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość minimalna | 70 km/h |
| Prędkość ekonomiczna | 75 km/h |
| Prędkość optymalna | 85 km/h |
| Prędkość dopuszczalna | 215 km/h |
| Doskonałość max. | 30 |
| Współczynnik obciążenia konstrukcji | +5,3G -2,65G |
| Dane operacyjne | |
| Użytkownicy | |
| Polska i 12 krajów | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
SZD-50-3 Puchacz to polski, dwumiejscowy, szybowiec szkolno-treningowy konstrukcji Adama Meusa.
Spis treści |
Puchacz jest górnopłatem o konstrukcji laminatowej. Podwozie stanowią dwa stałe koła w układzie jednośladu, pod kabiną. Szybowiec posiada także dwa kółka pomocnicze pod końcówkami skrzydeł, a także płozę ogonową. Skrzydła Puchacza mają obrys trapezowy z ujemnym skosem i dodatnim wzniosem.
Kabina dwumiejscowa, wyposażona standardowo tylko w przednią tablicę przyrządów. Większość szybowców użytkowanych w aeroklubach wyposażona również w tablicę przyrządów w drugiej kabinie, oraz stelaż do mocowania zasłonki do lotów wg przyrządów. Tablica przyrządów w tylnej kabinie umocowana jest na szkielecie limuzyny.
Puchacza opracowano jako szybowiec mający zastąpić używane do tej pory szybowce szkolne "Bocian" i "Czapla". Prototyp, SZD-50-1 Dromader, został oblatany w 1976 roku. Drugi prototyp SZD-50-2, a także model seryjny SZD-50-3 nosiły już nazwę "Puchacz". Sprzedano ok. 300 egzemplarzy, przy czym blisko 200 za granicę.
