Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
| Saebert z Essex |
|
| król Essex (East Saxons) | |
| Okres panowania | od 604 do 616/617 |
| Poprzednik | Sledda |
| Następca | Sexred i Saeward |
| Dane biograficzne | |
| Urodzony | data nieznana |
| Zmarł | ok. 616[1][2] |
| Ojciec | Sledda |
| Matka | Ricula - siostra króla Kent Ethelberta |
| Żona | Ethegolda |
| Dzieci | synowie: Sexred, Saeward oraz Sigeberht[3] |
Saebert z Essex (Sebert, Sabert lub Sæbert; data urodzenia nieznana, zm. ok. 616[1]) – władca Królestwa Essex w latach 604−616/617. Był pierwszym królem tego państwa, który zrezygnował z dawnych wierzeń pogańskich i zdecydował się przyjąć chrześcijaństwo[3].
Informacje na temat jego osoby historycy czerpią głównie z kroniki Historia ecclesiastica gentis Anglorum Bedy Czcigodnego z VIII wieku. Imię to figuruje również w genealogii władców Essex, znajdującej się w Kronice anglosaskiej, sporządzonej w IX wieku w Wessex.
Spis treści |
Saebert był synem Sleddy i Riculi − siostry króla Kentu Ethelberta[4]. Poślubił Ethegoldę i miał z nią trzech synów[3][5].
W 604 roku, po śmierci swojego ojca, został władcą Essex. Jego siedzibą było prawdopodobnie Basildon[6]. Beda wspomina, że władzę zwierzchnią nad nim sprawował wuj Ethelbert, który podporządkował sobie wówczas większość państw anglosaskich[4].
W 604 do Essex przybył Mellit, mianowany przez św. Augustyna z Canterbury biskupem Londynu i Essex[7]. Ethelbert przekonał siostrzeńca, aby ten nie tylko gościnnie przywitał chrześcijańskiego emisariusza, ale również przyjął nową religię i ochrzcił się. Saebert przyjął chrzest z rąk Mellita[8][3], ale jego synowie pozostali przy dawnych wierzeniach[9]. Saebert, wzorem wuja, hojnie wspierał biskupstwo w Londynie. Według legendy był fundatorem opactwa westminsterskiego[10].
Saebert zmarł w 616 lub 617 roku[1]. Istnieje hipoteza, że został zabity przez pogan, którzy skorzystali ze śmierci jego możnego protektora - króla Kentu, by powrócić do dawnej religii[9]. Po śmierci obu chrześcijańskich władców misja ewangelizacyjna wysłana przez Grzegorza I utraciła obu swych obrońców. Następca Ethelberta nie miał już jego wpływów i nie chciał dłużej popierać chrześcijaństwa[5], zaś pod rządami synów Saeberta: Sexreda, Saewarda i Sigeberhta[11], Essex wróciło do pogaństwa[9]. Biskup Mellit zmuszony został do ucieczki do Londynu, po tym, jak odmówił młodym władcom Essex prawa do skosztowania konsekrowanego chleba[5].
Śmierć Seaberta zakończyła również erę nieformalnej kontroli władców Kentu nad Królestwem Essex, rozpoczętą przez małżeństwo Riculi ze Sleddą[9]. Następca Ethelberta - Eadbald nie był w stanie osiągnąć w Essex pozycji ojca[5][9]. Pozbawione opieki potężnego bretwalda królestwo stało się polem, na którym ściarały się interesy władców innych krajów anglosaskich, walczących o przywództwo w heptarchii. W jednej z bitew zginęli w 617 roku wszyscy synowie Seaberta[5].
Według tradycji grób Saeberta i jego żony znajduje się w opactwie westminsterskim, z lewej strony, w pobliżu wejścia do kaplic królewskich. W grobie zachowały się pozostałości bogatych zdobień malarskich, ufundowanych prawdopodobnie przez Henryka III, który chciał w ten sposób uczcić miejsce ostatniego spoczynku fundatorów opactwa[10][12].
Jesienią 2003, podczas wykopalisk archeologicznych w Prittlewell, odnaleziono grób osoby z rodu królewskiego, datowany na VII wiek. Część badaczy uważa, że jest to grób Saeberta. Mają za tym przemawiać znalezione artefakty: część z nich wskazuje na pogańskie korzenie (m.in. naczynia), a część wyraźnie wskazuje na chrześcijaństwo (w tym krzyże, które zdobić miały płaszcz władcy)[13].
