Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Salomón Lerner Ghitis | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 4 lutego 1946 Lima |
 Premier Peru |
|
| Przynależność polityczna | niezależny |
| Okres urzędowania | od 28 lipca 2011 do 11 grudnia 2011 |
| Poprzednik | Rosario Fernández |
| Następca | Oscar Valdés |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Salomón Lerner Ghitis (ur. 4 lutego 1946 w Limie) – peruwiański polityk, premier Peru od 28 lipca do 11 grudnia 2011.
Salomón Lerner Ghitis ma żydowskie pochodzenie. W latach 1962-1967 studiował inżynierię przemysłową na Universidad Nacional de Ingeniería. W 1969 ukończył Instituto Tecnológico y de Estudios Superiores de Monterrey w Monterrey, a w 1989 Instytut Technologii Technion w Hajfie[1].
W czasie rządów Juana Velasco Alvarado pełnił funkcję dyrektora Państwowego Zakładu Handlu Mąką i Olejem Rybnym (EPCHAP)[1].
W 1997 zajmował stanowisko prezesa CPN Radio, a od września 1997 do maja 1998 wchodził w skład zarządu telewizji Frecuencia Latina. W latach 90. XX w. pełnił również funkcję dyrektora banków Banco del Progreso oraz NBK Bank. Z drugiego z nich odszedł w czasie kryzysu, w lipcu 2000[1].
W 2001 został koordynatorem obywatelskiego stowarzyszenia Asociación Civil Transparencia, przez co w czasie wyborów powszechnym w 2001 pełnił funkcję obserwatora. Wchodził również w skład redakcji dziennika „La República”[1]. W czasie prezydentury Alejandro Toledo był prezesem Korporacji Rozwoju Finansowego (Corporación Financiera de Desarrollo, Cofide)[2].
W ciągu kariery zawodowej pełnił także funkcje prezesa Korporacji Bawełnianej Peru (Corporación Algodonera del Perú), Instytutu Rozwoju Gospodarczego i Społecznego (Desarrollo Económico y Social) oraz członka Kapituły Inżynierów Przemysłowych Kolegium Inżynierów Peru[1].
21 lipca 2011 prezydent elekt Ollanta Humala ogłosił wybór Lernera Ghitisa na stanowisko przyszłego premiera Peru[1][2]. Wraz z pozostałymi członkami rządu, został on zaprzysiężony 28 lipca 2011, w dniu inauguracji prezydentury Humali[3].
Funkcję szefa rządu pełnił do grudnia 2011. 10 grudnia 2011 złożył dymisję na ręce prezydenta. Jego rezygnacja nastąpiła kilka dni po wprowadzeniu przez prezydenta stanu wyjątkowego z powodu protestów społecznych przeciwko budowie kopalni złota i miedzi w regionie Cajamarca. Mieszkańcy sprzeciwiali się zagranicznej inwestycji, obawiając się zanieczyszczenia środowiska i skażenia zasobów wodnych. Premier, pomimo prowadzenia rozmów z mieszkańcami regionu, nie osiągnął porozumienia w tej sprawie[4][5]. Na stanowisku 11 grudnia 2011 zastąpił go minister spraw wewnętrznych Oscar Valdés[6].
