Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Salomon Kalou | ||
 |
||
| Imię i nazwisko | Salomon Armand Magloire Kalou | |
| Data i miejsce urodzenia |
5 sierpnia 1985 Oumé, Wybrzeże Kości Słoniowej |
|
| Pozycja | pomocnik napastnik |
|
| Wzrost | 186 cm[1] | |
| Masa ciała | 64 kg | |
| Informacje klubowe | ||
| Obecny klub | Chelsea | |
| Numer | 21 | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 2002–2003 2003–2006 2004 2006– |
ASEC Abidżan Feyenoord → Excelsior (wyp.) Chelsea |
67 (35) 11 (4) 156 (36) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 2007– |  Wybrzeże Kości Słoniowej |
47 (17) |
| 1 Mecze i gole w lidze aktualne na 20 maja 2012. 2 Mecze i gole w reprezentacji aktualne na 20 maja 2012. |
||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
||
Salomon Armand Magloire Kalou (ur. 5 sierpnia 1985 w Oumé[2]) – piłkarz grający w Chelsea, reprezentant Wybrzeża Kości Słoniowej, brat Bonaventure Kalou.
Wychowanek klubu ASEC Abidżan, w 2003 roku został piłkarzem Feyenoordu. W Eredivisie zadebiutował 30 listopada w przegranym 0:2 meczu z Ajaksem Amsterdam, zmieniając w drugiej połowie Anthonyego Lurlinga[3]. Po rozegraniu dwóch spotkań został wypożyczony do drugoligowego Excelsioru (2004). Od sezonu 2004/2005 był podstawowym graczem Feyenoordu i jego czołowym strzelcem – przez dwa lata zdobył 35 goli[2]. Ponadto w 2005 roku zdobył Nagrodę Johana Cruijffa dla najbardziej utalentowanego zawodnika Eredivisie. Tym samym stał się drugim zagranicznym piłkarzem, który otrzymał to wyróżnienie[4].
30 maja 2006 roku został zawodnikiem Chelsea. Zadebiutował w niej 13 sierpnia w przegranym 1:2 meczu z Liverpoolem o Tarczę Wspólnoty[5]. Tydzień później po raz pierwszy zagrał w Premier League – wystąpił w wygranym 3:0 spotkaniu z Manchesterem City[6]. 25 października strzelił swojego pierwszego gola – zdobył bramkę w pojedynku z Blackburn Rovers w ramach Pucharu Ligi Angielskiej[7].
Wraz z londyńskim klubem raz został mistrzem Anglii (2010), czterokrotnie wywalczył puchar kraju (2007, 2009, 2010, 2012) oraz zdobył Tarczę Wspólnoty (2009). Ponadto w sezonie 2007/2008 dotarł z nim do finału Ligi Mistrzów, w którym Chelsea przegrała z Manchesterem United, a on zagrał w dogrywce (zmienił Florenta Maloudę) i zdobył gola w serii rzutów karnych[8]. Cztery lata później (2012) wraz z Chelsea wygrał rozgrywki Ligi Mistrzów – w finałowym meczu z Bayernem Monachium wystąpił w podstawowym składzie, a pod koniec regulaminowego czasu gry został zmieniony przez Fernando Torresa[9].
Namawiany był do gry w reprezentacji Holandii, nie wystąpił jednak w mistrzostwach świata w Niemczech (2006)[4]. W lutym 2007 roku zadebiutował w kadrze Wybrzeża Kości Słoniowej w towarzyskim meczu z Gwineą[4]. W 2008 roku wystąpił w igrzyskach olimpijskich w Pekinie (rozegrał cztery mecze i strzelił dwa gole)[10].
Wraz z reprezentacją Wybrzeża Kości Słoniowej wystąpił w trzech Pucharach Narodów Afryki: w 2008, 2010 i 2012 roku (srebrny medal). Ponadto w 2010 uczestniczył w mistrzostwach świata w RPA. W turnieju tym rozegrał trzy mecze i strzelił jednego gola – zdobył bramkę w wygranym 3:0 spotkaniu z Koreą Północną[11].
|
|||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||
