Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony_(1).jpg&filetimestamp=20050410132154)
Salon Odrzuconych (fr. Salon des Refusés) – wystawa dzieł odrzuconych przez jury paryskiego salonu, zorganizowana na polecenie Napoleona III w 1863 roku.
Paryski salon w XIX wieku miał monopol na wystawianie dzieł; niemożliwa była kariera artystyczna bez wcześniejszego zaprezentowania dorobku na salonie. O zaprezentowaniu dzieł na salonie decydowało jury, które wobec stale rosnącej ich liczby (w 1801 wystawiono 485 obrazów[1], w 1806 – 707, w 1848 – 5180[2]) musiało także odrzucać ich coraz więcej. W 1863 liczba dzieł nieprzyjętych na salon sięgała 3000[3] albo nawet 4000[4]. Édouard Manet i Gustave Doré złożyli w tej sprawie do ministerstwa list protestacyjny. Dowiedział się o tym Napoleon III, a następnie po obejrzeniu odrzuconych obrazów polecił pokazać je na odrębnej wystawie, nazwanej wówczas Salonem Dodatkowym:
Wystawa ta odbyła się 15 dni po oficjalnym salonie w tym samym budunku: Palais de l'Industrie w Paryżu. Pokazano łącznie 1200 obrazów 380 autorów[4]. Wśród nich były płótna Maneta (w tym Śniadanie na trawie), Johana Bartholda Jongkinda, Camille Pissarra i Symfonia w bieli Jamesa McNeilla Whistlera. Frekwencja na Salonie Odrzuconych równała się z tą na salonie oficjalnym; jednak Salon Odrzuconych, pozbawiony powagi oficjalnego salonu, stał się miejscem odwiedzanym przez szukający rozrywki tłum i okazją do prymitywnego szydzenia z artystów i ich dzieł. Ukazało się wiele artykułów prasowych krytykujących wystawę, ale były także głosy przychylne. Paul Mantz w "Gazette des Beaux-Arts" uznał Salon Odrzuconych za przywrócenie wolności sztukom[6].
_1862.jpg&filetimestamp=20050611123435)
