| Sam Querrey | |
| Państwo | |
| Miejsce zamieszkania | Thousand Oaks |
| Data i miejsce urodzenia | 7 października 1987 San Francisco |
| Wzrost | 198 cm |
| Masa ciała | 90 kg |
| Gra | praworęczna, oburęczny backhand |
| Status profesjonalny | 2006 |
| Zakończenie kariery | aktywny |
| Trener | David Nainkin, Alex Reichel |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 6 |
| Najwyżej w rankingu | 17 (31 stycznia 2011) |
| Australian Open | 3R (2007-2010) |
| Roland Garros | 2R (2011) |
| Wimbledon | 4R (2010) |
| US Open | 4R (2008, 2010) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 4 |
| Najwyżej w rankingu | 23 (17 maja 2010) |
| Australian Open | 3R (2010) |
| Roland Garros | 3R (2008) |
| Wimbledon | 1R (2008) |
| US Open | QF (2007) |
Sam Austin Querrey[1] (ur. 7 października 1987 w San Francisco) – amerykański tenisista sklasyfikowany obecnie[2] na 76. miejscu w rankingu ATP, reprezentant kraju w Pucharze Davisa.
W 2006 roku Querrey oficjalnie rozpoczął karierę tenisową, jednak już w październiku 2004 roku po raz pierwszy wystąpił w turnieju zawodowym, podczas turnieju rangi Futures w amerykańskim Laguna Niguel. Pojedynek z Michaelem Yanim Querrey przegrał 6:7(4), 3:6.
Pierwszy turniej rangi ATP Tour Querrey wygrał w marcu 2008 roku w Las Vegas, a ostatni w sierpniu 2010 roku w Los Angeles. Łącznie Amerykanin triumfował w sześciu turniejach kategorii ATP Tour oraz pięciokrotnie dochodził do finałów. W 2009 roku Querrey został zwycięzcą cyklu US Open Series, wyprzedzając w klasyfikacji końcowej drugiego Andy'ego Murraya oraz trzeciego Juana Martína del Potro. Najwyżej w rankingu singlowym był na 17. miejscu w styczniu 2011 roku.
W grze podwójnej Amerykanin wywalczył cztery deblowe tytuły, w tym mistrzostwo rozgrywek Masters Series w Rzymie z maja 2011 roku w parze z Johnem Isnerem. Ponadto Querrey docierał do dwóch kolejnych deblowych finałów turniejów ATP Tour. W zestawieniu gry podwójnej Amerykanin najwyższą pozycję osiągnął w maju 2010 roku, nr 23.
Spis treści |
Querrey w tym okresie wygrał dwa turnieje, USTA Spring Championships i Easter Bowl (2005). W wielkoszlemowych turniejach, US Open i French Open osiągał ćwierćfinały. Dnia 11 czerwca 2006 roku rozpoczął karierę seniorską.
Pierwszym turniejem Amerykanina był występ w Challengerze. Natomiast pierwszy start Querreya w zawodach z cyklu ATP Tour miał miejsce w San Jose, z którego odpadł w I rundzie. Jedynym turniejem wielkiego szlema, w którym wystartował tego roku był US Open, gdzie doszedł do II rundy. Po drodze wyeliminował Philippa Kohlschreibera 6:3, 6:4, 6:4. Spotkanieo III rundę przegrał z Gastónem Gaudio 6:3, 2:6, 1:6, 4:6. Sezon zakończył na 130. pozycji w światowym rankingu oraz z trzema wygranymi turniejami z serii challenger.
Nowy rok rozpoczął od debiutu w Australian Open, gdzie doszedł do III rundy. Aby zagrać dalej musiał pokonać Tommy'ego Robredo. Querrey uległ Hiszpanowi 4:6, 7:6(5), 2:6, 1:6. W lutym wziął udział w rozgrywkach w Memphis, gdzie doszedł do ćwierćfinału. Spotkanie o dalszą rundę rozegrał z Tommym Haasem, któremu uległ 2:6, 2:6. Po tygodniu Querrey po raz kolejny osiągnął ćwierćfinał, tym razem w turnieju w Las Vegas.
Tego roku zadebiutował Roland Garrosie, odpadając z rywalizacji w I rundzie. W Wimbledonie, podobnie jak we Francji również zakończył grę w I etapie. W lipcu, podczas turnieju w Indianapolis awansował do półfinału, gdzie pokonał m.in. Jamesa Blake'a. Mecz półfinałowy przegrał z Dmitrijem Tursunowem 6:7(4), 2:6. Po dwóch tygodniach, podczas turnieju Masters Series w Cincinnati Querrey doszedł do ćwierćfinału, odpadając z Jamesem Blakiem. Na koniec sezonu w US Open odpadł w I rundzie.
Sezon Querrey zakończył na 63. pozycji w rankingu światowym[3].
Swój trzeci zawodowy sezon zaczął od Australian Open i tak jak przed rokiem awansował do III rundy, przegrywając z Novakiem Đokoviciem 3:6, 1:6, 3:6. W Delray Beach osiągnął półfinał, a spotkanie o finał zagrał z Keim Nishikorim. Mecz zakończył się zwycięstwem Japończyka 4:6, 6:2, 7:6(7). W marcu Querrey wziął udział w turnieju w Las Vegas, gdzie doszedł do finału, w którym pokonał Kevina Andersona 4:6, 6:3, 6:4. Były to pierwsze wygrane rozgrywki Querreya z cyklu ATP Tour[4].
Podczas rywalizacji na kortach ziemnych Amerykanin uzyskał ćwierćfinał zawodów w Monte Carlo. W pojedynku o półfinał imprezy został po raz kolejny w sezonie wyeliminowany przez Novaka Đokovicia. W Roland Garrosie Querrey odpadł w I rundzie, jak i w Wimbledonie. W Indianapolis doszedł do półfinału, a mecz o finał przegrał z Gillesem Simonem 3:6, 6:4, 4:6. W ostatnim wielkoszlemowym turnieju, US Open osiągnął IV rundę, w której nie sprostał Rafaelowi Nadalowi przegrywając 2:6, 7:5, 6:7(2), 3:6.
Sezon 2008 Querrey ukończył z jednym wygranym turniejem (Las Vegas) oraz na 39. pozycji w rankingu ATP[3].
Rok 2009 rozpoczął od finału w Auckland, pokonując po drodze m.in. Davida Ferrera. Pojedynek o tytuł przegrał z Argentyńczykiem Juanem Martínem del Potro 4:6, 4:6[5]. Z wielkoszlemowego Australian Open Querrey odpadł w I rundzie. W lutym Amerykanin awansował do dwóch ćwierćfinałów, w San Jose oraz w Memphis.
W Roland Garrosie odpadł w I rundzie. Na trawiastych kortach Wimbledonu doszedł do II rundy, odpadając z Marinem Čiliciem. Podczas zawodów w Newport Amerykanin osiągnął drugi finał w sezonie. Pojedynek finałowy rozegrał zRajeevem Ramem, któremu uległ 6:7(3), 7:5, 6:3[6].
US Open Series Querrey rozpoczął od startu w Indianapolis awansując do finału, w którym zmierzył się z Robbym Gineprim. Querrey nie sprostał Ginepriemu i przegrał mecz 2:6, 4:6[7]. W Los Angeles Querrey po raz kolejny uzyskał finał, w którym zmierzył się z Carstenem Ballem. Amerykanin wygrał pojedynek 6:4, 3:6, 6:1, a zarazem i całą imprezę[8]. W rozgrywkach Masters Series w Cincinnati doszedł do III rundy, pokonując Andy'ego Roddicka 7:6(11), 7:6(3). W meczu o ćwierćfinał nie sprostał Lleytonowi Hewittowi. W New Haven Querrey uzyskał kolejny finał, pokonując po drodze m.in.: Nikołaja Dawydienkę oraz José Acasuso. W meczu o tytuł zagrał z Fernando Verdasco. Spotkanie zakończyło się w dwóch setach dla Hiszpana 6:4, 7:6(6). Querrey dzięki temu, że wywalczył w tej edycji US Open Series trzy finały (Indianapolis, Los Angeles i New Haven), z czego oraz wygrał w Los Angeles stał się zwycięzcą całego cyklu[9].
Ostatni wielkoszlemowy w sezonie turniej, US Open Amerykanin rozpoczął od zwycięstwa w trzech setach nad Michaelem Yanim. Drugą rundę przeszedł w podobnym stylu, natomiast w meczu o IV fazę turnieju zagrał z Robinem Söderlingiem, który pokonał Amerykanina 6:2, 7:5, 6:7(6), 6:1. W Bangkoku, podczas treningu Querrey doznał kontuzji ramienia[10], która wyeliminowała go z gry do końca sezonu.
Rok zakończył na 25. miejscu w klasyfikacji ATP Entry[3].
Po ponad 3 miesięcznej przerwie spowodowanej urazem powrócił do tenisa na turniej w Brisbane. Amerykanin w I rundzie zmierzył się z Jamesem Blakiem. Querrey przegrał pojedynek 6:4, 3:6, 4:6. Z wielkoszlemowego Australian Open odpadł w I rundzie z po porażce w czterech setach z Rainerem Schüttlerem. Na początku lutego wziął udział w turnieju w San Josè. W grze pojedynczej doszedł do półfinału (porażka z Roddickiem w trzech setach), a w deblu wygrał swój pierwszy turniej ATP Tour. Wspólnie z Mardym Fishem doszedł do finału bez straty seta, a w meczu o tytuł pokonał debel Benjamin Becker-Leonardo Mayer 7:6(3), 7:5.
W dniach 14-21 lutego wystartował w turnieju w Memphis. W singlu rozgrywki zakończyły się zwycięstwem Querreya, który w drodze po tytuł pokonał m.in. Roddicka, Ernestsa Gulbisa, a w finale wynikiem 6:7(3), 7:6(5), 6:3 wygrał z Johnem Isnerem[11]. Ponadto w grze podwójnej również odniósł triumf, partnerując Isnerowi. Amerykańska para wyeliminowała broniący tytuł debel Mardy Fish-Mark Knowles, a pojedynku finałowym pokonała 6:4, 6:4 duet Ross Hutchins-Jordan Kerr[12].
Sezon gry na nawierzchni ziemnej Querrey rozpoczął od turnieju w Houston. Amerykanin doszedł tam do finału, eliminując finalistę z 2009 roku Wayne'a Odesnika. Spotkanie finałowe ostatecznie przegrał 7:5, 4:6, 3:6 z Argentyńczykiem Juanem Ignacio Chelą. W maju, podczas turnieju Masters Series w Rzymie doszedł do finału rozgrywek deblowych, grając w parze z Johnem Isnerem. W finale przegrał z parą Bob Bryan-Mike Bryan 2:6, 3:6. W swoim kolejnym starcie, na kortach ziemnych w Belgradzie Querrey osiągnął finał rozgrywek. W pojedynku finałowym po raz kolejny zmierzył się z Johnem Isnerem. Mecz zakończył się zwycięstwem Querreya 3:6, 7:6(4), 6:4. Był to tym samym pierwszy tytuł Amerykanina na nawierzchni ziemnej[13]. Wielkoszlemowy Roland Garros zakończył w I rundzie po porażce ze swoim rodakiem Robbym Gineprim, po czterosetowym pojedynku.
Na kortach trawiastych w Londynie {Queen's) Amerykanin odniósł swoje piąte zawodowe zwycięstwo w karierze. Querrey stracił w całym turnieju jednego seta w pojedynku półfinałowym z Rainerem Schüttlerem. W finale pokonał wynikiem 7:6(3), 7:5 Mardy'ego Fisha[14]. Podczas Wimbledonu Querrey doszedł do IV rundy, gdzie przegrał z Brytyjczykiem Andym Murrayem 5:7, 3:6, 4:6.
Podczas cyklu turniejów wchodzących w skład US Open Series Amerykanin doszedł na przełomie lipca i sierpnia do finału zawodów w Los Angeles. Querrey wygrał czwarty w sezonie turniej, a w finale pokonał po raz pierwszy w karierze Andy'ego Murraya 5:7, 7:6(2), 6:3, broniąc w drugim secie piłki meczowej[15]. Podczas US Open Amerykanin doszedł do IV rundy, eliminując m.in. Nicolása Almagro. Spotkanie o ćwierćfinał przegrał w pięciu setach ze Stanislasem Wawrinką.
Na koniec sezonu Querrey zajmował 18. pozycję w zestawieniu ATP[3].
Rok zainaugurował od turnieju w Sydney, gdzie został pokonany w swoim pierwszym meczu przez Ołeksandra Dołgopołowa. Również podczas Australian Open Querrey przegrał swój pierwszy pojedynek z Łukaszem Kubotem. W połowie lutego Amerykanin wystartował w Memphis, gdzie grał jako obrońca tytułu. Querrey osiągnął tam ćwierćfinał po wyeliminowaniu Denisa Istomina oraz Briana Dabula. W meczu o półfinał nie sprostał Mardy'emu Fishowi.
Okres gry na kortach ziemnych Querrey rozpoczął od zawodów w Houston. Amerykanin dotarł do finału gry podwójnej, tworząc parę z Johnem Isnerem. Pojedynek finałowy przegrali z Bobem i Mikiem Bryanami. W połowie maja, Querrey razem z Isnerem wygrali rywalizację deblową w Rzymie. W finale wygrali poprzez walkower z Mardym Fishem i Andym Roddickiem, ze względu na kontuzję ramienia jakiej doznał Roddick[16]. Podczas Roland Garrosa Querrey doszedł do II rundy po pokonaniu Philippa Kohlschreibera. Spotkanie o dalszą rundę przegrał z Ivanem Ljubičiciem.
W czerwcu Querrey doznał urazu łokcia, przez co poddał się operacji. W rezultacie wycofał się z Wimbledonu, a także z US Open[17]. Na początku listopada amerykański tenisista wystartował w Walencji dochodząc do ćwierćfinału, po wygranej z Jo-Wilfriedem Tsongą. Pojedynek o awans do następnej rundy Querrey przegrał z Juanem Martínem del Potro.
Sezon 2011 Amerykanin zakończył na 93. pozycji w klasyfikacji ATP[3].
Na początku sezonu Querrey zagrał w Australian Open odpadając z rywalizacji w II rundzie po porażce z Bernardem Tomiciem. Pod koniec lutego Amerykanin osiągnął ćwierćfinał zwodów w Memphis. Spotkanie o rundę półfinałową przegrał z Radkiem Štěpánkiem. W zawodach kategorii Masters Series na kortach Indian Wells Querrey odpadł w II rundzie po porażce z Nicolásem Almagro. W grze podwójnej w parze z Johnem Isnerem doszli do finału turnieju. W meczu o mistrzostwo lepsi okazali się Marc López oraz Rafael Nadal[18].
Sezon gry na kortach ziemnych Querrey rozpoczął od zawodów w Houston, gdzie w parze z Jamesem Blake'iem wywalczył czwarty tytuł deblowy, pokonując w finale parę Treat Conrad Huey oraz Dominic Inglot zakończonym 7:6(14), 6:4[19]. Pod koniec maja Amerykanin zagrał w wielkoszlemowym Roland Garrosie odpadając w I rundzie po porażce z Janko Tipsareviciem.
W reprezentacji zadebiutował w 2008 podczas półfinałowej rywalizacji z Hiszpanią. Swoje oba spotkania Amerykanin przegrał z Rafaelem Nadalem[20] i Feliciano Lópezem. Końcowy wynik konfrontacji to 4:1 dla Hiszpanów.
W roku 2010 po raz kolejny wystąpił w drużynie, podczas rywalizacji w I rundzie z Serbią. Querrey przegrał w swoim pierwszym meczu z Novakiem Đokoviciem 2:6, 6:7(4), 6:2, 3:6, a w swoim kolejnym pojedynku pokonał 7:5, 6:2 Viktora Troickiego. Ostatecznie Amerykanie przegrali rywalizację 2:3. We wrześniu wystartował w barażach o utrzymanie USA w Grupie światowej w rywalizacji z Kolumbią. Swój singlowy mecz Querrey przegrał z Santiago Giraldo, ale Amerykanie wygrali rundę 3:1
Jego ojciec ma na imię Mike, a matka Chris. Jego młodsza siostra, Elle uprawia siatkówkę. Sam Querrey jako jedyny w rodzinie zawodowo gra w tenisa.
Querrey bardzo lubi koszykówkę. Jest fanem zespołu Los Angeles Clippers (liga NBA). Poza tym gra w golfa oraz tenisa stołowego.
| Legenda |
| Wielki Szlem |
| Tennis Masters Cup |
| ATP Masters Series |
| Igrzyska Olimpijskie |
| ATP Tour 500 |
| ATP Tour 250 |
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
| 1. | 2008 | Twarda | 4:6, 6:3, 6:4 | ||
| 2. | 2009 | Twarda | 6:4, 3:6, 6:1 | ||
| 3. | 2010 | Twarda (hala) | 6:7(3), 7:6(5), 6:3 | ||
| 4. | 2010 | Ceglana | 3:6, 7:6(4), 6:4 | ||
| 5. | 2010 | Trawiasta | 7:6(3), 7:5 | ||
| 6. | 2010 | Twarda | 5:7, 7:6(2), 6:3 |
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
| 1. | 2009 | Twarda | 4:6, 4:6 | ||
| 2. | 2009 | Trawiasta | 7:6(3), 5:7, 3:6 | ||
| 3. | 2009 | Twarda | 2:6, 4:6 | ||
| 4. | 2009 | Twarda | 4:6, 6:7(6) | ||
| 5. | 2010 | Ceglana | 7:5, 4:6, 3:6 |
| Turniej | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | Wygrane turnieje | Bilans w turnieju |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| – | 3R | 3R | 1R | 1R | 1R | 2R | 0/6 | 5-6 | |
| – | 1R | 1R | 1R | 1R | 2R | 1R | 0/6 | 1-6 | |
| – | 1R | 1R | 2R | 4R | – | 0/4 | 4-4 | ||
| 2R | 1R | 4R | 3R | 4R | – | 0/5 | 9-5 | ||
| Wygrane turnieje | 0 / 1 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 2 | 0 / 2 | 0 / 21 | N/A |
| Bilans spotkań | 1-1 | 2-4 | 5-4 | 3-4 | 6-4 | 1-2 | 1-2 | N/A | 19-21 |
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 2010 | Twarda (hala) | 7:6(3), 7:5 | |||
| 2. | 2010 | Twarda (hala) | 6:4, 6:4 | |||
| 3. | 2011 | Ceglana | walkower | |||
| 4. | 2012 | Ceglana | 7:6(14), 6:4 |
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 2010 | Ceglana | 2:6, 3:6 | |||
| 2. | 2011 | Ceglana | 7:6(4), 2:6, 5-10 | |||
| 3. | 2012 | Twarda | 2:6, 6:7(3) |