| Samara | |||||
|
|||||
Gmach Opery w Samarze |
|||||
| Państwo | |||||
| Obwód | |||||
| burmistrz | Dmitrij Azarow | ||||
| Powierzchnia | 465,97 km² | ||||
| Ludność (2004) • liczba ludności • gęstość |
1 133 754 (2010)[1] 2.485 os./km² |
||||
| Nr kierunkowy | +7 (846) | ||||
| Kod pocztowy | 443000-443125 | ||||
| Tablice rejestracyjne | 63 | ||||
| Podział miasta | 9 dzielnic | ||||
| Miasta partnerskie | |||||
| Na mapach: | |||||
| Strona internetowa miasta | |||||
Samara (ros. Самара, w latach 1935-1991 Kujbyszew, cyrylica: Куйбышев) – miasto w Rosji, port rzeczny nad Wołgą. Stolica obwodu samarskiego. Wielki ośrodek przemysłu maszynowego, metalowego, petrochemicznego, spożywczego i lekkiego.
Spis treści |
Samara została założona w 1586 jako warownia do obrony przed najazdami Tatarów. Od 1688 jest miastem, w 1851 została stolicą guberni. Od drugiej połowy XIX wieku ważny węzeł kolejowy. W 1883 miasto miało 63,5 tys. mieszkańców, do 1897 liczba wzrosła do 91,6 tys. W latach 1918-1919 w rękach sił antybolszewickich, potem część ZSRR. Od 1928 stolica obwodu, w 1935 zmieniono nazwę na Kujbyszew. Podczas wojny w mieście znalazło się szereg instytucji ewakuowanych z zagrożonej nadejściem wojsk niemieckich Moskwy, a miasto tymczasowo pełniło niektóre funkcje stolicy ZSRR. W mieście znalazły się między innymi placówki dyplomatyczne, w tym polska ambasada. Ambasadorem polskim w ZSRR (w czasach II wojny światowej) został prof. Stanisław Kot, który niebawem przybył do Kujbyszewa (siedziba ambasady polskiej), organizując wszechstronną pomoc dla Polaków. Polacy masowo udawali się w rejon Kujbyszewa, gdzie tworzyła się Armia Polska.
Na terenie Samary (Kujbyszewa) mieściła sie w latach 1944-1964 Kujbyszewska Suworowska Szkoła Wojskowa.
Z okazji 150 rocznicy zamontowania pierwszego grzejnika w Sankt Petersburgu, którego wynalazcą był Franz San Galli, na początku sezonu grzewczego 2005, przed elektrociepłownią w Samarze stanął 31 tonowy pomnik żeliwnego kaloryfera (wykonany przez lokalnego artystę rzeźbiarza Nikołaja Kuklewa).
W latach 1941-43 miasto przezywano Drugim Baku, gdyż sprowadzono tu ponad 5000 pracowników naftowych ze stolicy Azerbejdżanu w celu przyspieszenia wydobycia ropy.
W czasie II wojny światowej mieściła się tu szkoła kontrwywiadu kierowana przez NKWD, w której od kwietnia do lipca 1944 byli szkoleni przyszli członkowie kadr MBP i UB - tzw. kujbyszewiacy[potrzebne źródło].
W czasie powstania kwietniowego mieszkańcy Samary materialnie i duchowo wspierali powstańców. Jednym z symboli mających wzmocnić ducha Bułgarów miała być chorągiew. Niestety powstanie upadło, zanim zdążono ją przekazać. Dopiero podczas rosyjsko-tureckiej wojny pod Ploeszti 18 maja 1877 r. oddano flagę bułgarskiemu wojsku.