Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Satsuma 薩摩 |
|
 |
|
| Historia | |
| Stocznia | Marynarki w Yokosuka[1]  |
| Położenie stępki | 15 maja 1905 |
| Wodowanie | 15 listopada 1906 |
 Cesarska Marynarka Wojenna |
|
| Wejście do służby | 25 marca 1910 |
| Wycofanie ze służby | 20 września 1923 |
| Los okrętu | zatopiony 7 września 1924 jako okręt-cel |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | normalna 19 372 t pełna 19 700 t |
| Długość | 146,9 m całkowita 146 m na linii wodnej |
| Szerokość | 25,4 m |
| Zanurzenie | 8,4 m |
| Prędkość | 18,25 węzła |
| Zasięg | paliwo: 2860 t węgla, 377 t ropy |
| Załoga | 887 oficerów i marynarzy |
| Napęd | |
| 2 pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania, 20 kotłów Miyabara, moc 17 300 ind. KM | |
| Uzbrojenie | |
| 4 działa 305 mm L/45 (2xII) 12 dział 254 mm (6xII) 12 dział 120 mm (12xI) 8 dział 76 mm 5 wyrzutni torped 457 mm |
|
| Opancerzenie | |
| burty do 229 mm, wieże do 229 mm, pokład 50 mm | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Satsuma (jap. 薩摩 Satsuma?) – pancernik Imperialnej Marynarki Japońskiej, zaprojektowany i zbudowany w Japonii w Stoczni Marynarki w Yokosuka.
Spis treści |
"Satsuma" był pierwszym okrętem na świecie, który był projektowany i którego budowę rozpoczęto według idei all-big-gun (posiadania samej ciężkiej artylerii), ale z powodu braku wystarczającej liczby dział do wyposażenia, zastosowano ostatecznie mieszaną artylerię główną dwóch kalibrów. Planowano uzbroić go w aż 12 dział kalibru 305 mm w 4 wieżach dwudziałowych i 4 jednodziałowych, ostatecznie uzbrojenie ograniczono do 4 dział 305 mm i 12 dział 254 mm[2]. Z tego powodu określany jest jako semidrednot (półdrednot). Pierwszym okrętem zbudowanym według tej idei (drednotem) był rozpoczęty nieco później, aczkolwiek ukończony szybciej HMS "Dreadnought".
"Satsuma" był największym pancernikiem na świecie w momencie wodowania, a także pierwszym pancernikiem zbudowanym w Japonii, choć wiele elementów pochodziło z Wielkiej Brytanii, a szczególnie części głównego uzbrojenia, które były produkowane w Tyneside przez firmę Armstrong. Został wyposażony w arsenale w Kure. Nazwa "Satsuma" pochodzi od prowincji Satsuma, obecnie części prefektury Kagoshima. Jego bliźniaczym okrętem miał być pancernik "Aki", lecz w toku budowy został przeprojektowany i w efekcie różnił się od "Satsumy"[3].
Wojna rosyjsko japońska (1904 – 1905), a zwłaszcza bitwa pod Cuszimą (1905) wykazały, że zunifikowany kaliber największych dział jest najlepszą drogą do atakowania nieprzyjaciela z dużych dystansów, umożliwiając koordynowanie strzelania całymi salwami z identycznymi parametrami i jednocześnie zmniejszając zagrożenie ze strony torped.
 |
Zarówno "Satsuma", jak i inny pancernik koncepcji all-big-gun – USS "South Carolina" (BB-26), zostały zaprojektowane przed HMS "Dreadnought", ale nie miały innej, wielkiej zalety brytyjskiego okrętu – zastosowania do napędzania okrętu turbin parowych zamiast maszyn parowych potrójnego rozprężania, co pozwalało na zwiększenie prędkości. "Satsuma" maksymalnie na próbach rozwinął 18,95 węzłów przy mocy 18.507 indykowanych KM[2][1].
"Satsuma" uczestniczył w I wojnie światowej, patrolując linie żeglugowe na południe od Japonii, na Morzu Południowochińskim i Morzu Żótłym oraz asystując przy okupacji ex-niemieckich Karolinów i uczestnicząc w oblężeniu Qingdao.
Pancernik został wycofany ze służby zgodnie z ustaleniami Traktatu waszyngtońskiego. Został użyty jako okręt-cel i zatopiony artylerią pancerników "Mutsu" i "Nagato" 7 września 1924 w Zatoce Tokijskiej[5], 30 mil na północny wschód od Miyakejima
Okręt miał konstrukcję gładkopokładową, z dziobem kliprowym. Spaliny z kotłów o mieszanym opalaniu (węgiel i ropa) odprowadzane były przez dwa wysokie, proste kominy na śródokręciu, pośrodku długości okrętu (półbliźniaczy "Aki" miał trzy kominy). W pewnej odległości przed przednim kominem znajdowała się nadbudówka dziobowa połączona z palowym masztem, a za drugim kominem była nadbudówka rufowa, połączona z palowym masztem rufowym. Oba maszty miały bomy do łodzi.
Główne uzbrojenie stanowiły 4 działa kalibru 305 mm w dwudziałowych wieżach w osi symetrii na pokładzie dziobowym i rufowym. Artylerię główną uzupełniało 12 dział kalibru 254 mm w dwudziałowych wieżach, ustawionych na śródokręciu po trzy na każdej z burt, po obu stronach kominów i nadbudówki rufowej. Oprócz prowadzenia ognia w kierunku burt, dziobowa para wież mogła w pewnym zakresie kątów strzelać do przodu, a rufowa - do tyłu. Artylerię średnią stanowiło 12 dział 152 mm w kazamatach pod poziomem pokładu górnego, co utrudniało ich użycie podczas złej pogody. Po 4 działa na burtę były umieszczone w kazamatach na śródokręciu, a po jednym - w nieopancerzonych kazamatach na dziobie i na rufie.
Artylerię pomocniczą stanowiły 4 działa 76 mm L/40 i 4 krótkolufowe działa 76 mm L/28, a podczas I wojny światowej dodano dwa działa przeciwlotnicze tego kalibru[2].
|
|
|
| Pas pancerny | od 100 do 230 mm |
| Barbety | od 180 do 240 mm |
| Wieże | od 180 do 200 mm |
| Mostek | 150 mm |
| Pokład | 50 mm |
