Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Schronisko Zbójnickie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Na mapach: 49°10′35.8″N 20°10′02.51″E / 49.176611, 20.1673639

Schronisko Zbójnickie
Schronisko Zbójnickie
Schronisko Zbójnickie
Państwo  Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 1960 m n.p.m.
Data otwarcia 1924
Właściciel Klub Słowackich Turystów
Słowackie Towarzystwo Wspinaczkowe JAMES
"Tło mapy lokalizacyjnej, z zaznaczonymi granicami"
"Schronisko Zbójnickie"
Schronisko Zbójnickie
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
http://www.zbojnickachata.sk
Zbójnicka Chata, w tle Świstowy Szczyt

Schronisko Zbójnickie (słow. Zbojnícka chata, niem. Großkohlbacher Schutzhaus, Langersee-Schutzhaus, Räuberhütte, węg. Hosszú-tavi-menedékház) – schronisko w słowackich Tatrach Wysokich, w Dolinie Staroleśnej (słow. Veľká Studená dolina) na wysokości ok. 1960 m n.p.m.[1]

Pierwszym budynkiem, który powstał w tym miejscu, była chata wzniesiona w latach 1907–1908. Wybudował je węgierski zarząd lasów państwowych dla celów myśliwskich, ale w 1910 r. udostępnił turystom. Na początku było niezagospodarowane, mieściła jedno pomieszczenie z pryczami, ławkami i piecykiem[1]. W roku 1924 schronisko zostało przejęte przez Klub Czechosłowackich Turystów – przebudowano je i nadano obecną nazwę Zbojnícka chata. Przeprowadzano później kolejne remonty – ostatni miał miejsce po pożarze 14 czerwca 1998 r. i zakończył się pod koniec 1999 r. W odbudowie duży wkład miały dobrowolne datki zebrane wśród słowackiego społeczeństwa. Podczas remontu obok spalonego budynku znajdował się duży namiot, w którym mogli spać także turyści[2]. Dzisiaj schronisko ma 16 łóżek[3]. Zbójnicka Chata jest zaopatrywana tylko przez nosiczów. Chatarem schroniska w 2010 r. był Ľudovít Záhor[4].

Nazwę swą schronisko wzięło od pobliskich Zbójnickich Stawów. Dawniej przez polskich taterników zwana była Trupiarnią ze względu na panujące w nim zimno, wilgoć i nieporządek. Obecna polska nazwa jest kalką słowackiej, nie była używana przed II wojną światową[1].

[edytuj] Szlaki turystyczne

Czasy przejścia podane na podstawie mapy[5].

Szlak niebieski – niebieski szlak z Tatrzańskiej Łomnicy obok Wodospadów Zimnej Wody i Rainerowej Chatki i dalej wzdłuż Staroleśnego Potoku do schroniska, stąd przez Rohatkę i Dolinę Białej Wody do Łysej Polany.
  • Czas przejścia z Tatrzańskiej Łomnicy do Rainerowej Chatki: 2:10 h, ↓ 1:55 h
  • Czas przejścia od Rainerowej Chatki do schroniska: 2:15 h, ↓ 1:45 h
  • Czas przejścia od schroniska na Rohatkę: 1:15 h, ↓ 55 min
  • Czas przejścia z Rohatki na Łysą Polanę: 5 h, ↑ 5:40 h
Szlak żółty – żółty szlak jednokierunkowy prowadzący ze Schroniska Téryego przez Czerwoną Ławkę do Schroniska Zbójnickiego.
  • Czas przejścia ze Schroniska Téryego na przełęcz: 1:30 h
  • Czas przejścia z przełęczy do Schroniska Zbójnickiego: 1:45 h

[edytuj] Kontakt

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. 
  2. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5. 
  3. 3,0 3,1 Zbojnicka chata. [dostęp 2012-01-20].
  4. Hiking.sk – Tatranskí chatári sa nemenia (słow.). [dostęp 2012-01-20].
  5. Tomasz Nodzyński, Marta Cobel-Tokarska: Tatry Wysokie i Bielskie: polskie i słowackie. Warszawa: ExpressMap, 2007. ISBN 978-83-60120-88-0. 
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Schronisko_Zbójnickie&oldid=29859115
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty