Seaborg

Seaborg
dubn ← seaborg → bohr
W ↑ Sg ↓ Uph 106 Sg
Ogólne informacje
Nazwa, symbol, l.a.	seaborg, Sg, 106 (łac. seaborgium)
Grupa, okres, blok	6, 7, d
Stopień utlenienia	VI
Właściwości metaliczne	metal przejściowy
Masa atomowa	271 u
Numer CAS	54038-81-2
Właściwości atomowe Konfiguracja elektronowa [Rn]5f146d47s2 Zapełnienie powłok 2, 8, 18, 32, 32, 12, 2 (wizualizacja powłok)
Najbardziej stabilne izotopy izotop wyst. o.p.r. s.r. e.r. MeV p.r. 265aSg {syn.} 8,9 s α 8,76 261Rf 265bSg {syn.} 16,2 s α 8,70 261Rf 267Sg {syn.} 1,4 min 83% SF 17% α 8,20 263Rf 271Sg {syn.} 1,9 min 67% α 33% SF 8,54 267Rf
Niebezpieczeństwa Globalnie Zharmonizowany System Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów Wiarygodne źródła klasyfikacji tej substancji według kryteriów systemu GHS są niedostępne. Europejska klasyfikacja substancji Wiarygodne źródła klasyfikacji tej substancji według europejskich kryteriów są niedostępne.
Multimedia w Wikimedia Commons
Hasło seaborg w Wikisłowniku

Seaborg (Sg, łac. seaborgium), wcześniej o nazwie Unnilhexium (Unh) – pierwiastek chemiczny z grupy metali przejściowych w układzie okresowym. Nazwa pochodzi od nazwiska amerykańskiego chemika Glenna T. Seaborga.

Znane jest 12 izotopów tego pierwiastka. Najbardziej stabilnym jest izotop ²⁷¹Sg, który ma czas połowicznego zaniku ok. 2 minut.

Pierwiastek ten nie występuje naturalnie; został sztucznie otrzymany równolegle przez dwa zespoły naukowe. W lipcu 1974 r. zespół Albert Ghiorso z Lawrence Radiation Laboratory na Uniwersytecie Kalifornijskim opublikował informacje o otrzymaniu izotopu ²⁶³Sg, który miał czas półtrwania około 1 s. We wrześniu tego samego roku, radziecki zespół pod kierunkiem G. N. Flerowa, z Dubnej opublikował otrzymanie izotopu ²⁵⁹Sg, który miał czas półtrwania 0,48 s.

Seaborg ma własności chemiczne zbliżone do wolframu.