Sejm Księstwa Warszawskiego – najwyższy organ ustawodawczy Księstwa Warszawskiego. Składał się z dwu izb: Senatu i Izby Poselskiej.
W skład Senatu wchodzili biskupi rzymskokatoliccy, wojewodowie i kasztelanowie, w liczbie 10 z każdej z tych grup, mianowani przez króla saskiego (do 1809 – przyłączenia Galicji] po sześciu przedstawicieli każdej z tych grup). Wszyscy senatorowie byli powoływani dożywotnio przez króla. Do Izby Poselskiej weszło 100 posłów szlacheckich, wybranych na sejmikach i 66 deputowanych, wybieranych na zgromadzeniach gminnych oraz członkowie Rady Stanu. W Izbie Poselskiej zasiadali też z urzędu członkowie Rady Stanu w liczbie nie przekraczającej 13.
Wobec posiadania przez dziedzicznego władcę inicjatywy ustawodawczej i pełni władzy wykonawczej, sprawowanej za pośrednictwem Rady Stanu, kompetencje Sejmu były dosyć znikome. Ograniczały się one do uchwalania poprawek w prawie podatkowym, prawie cywilnym i karnym oraz w sprawach monetarnych. Komisje sejmowe miały prawo do przedstawiania pod obrady projektów zmian prawnych, musiały one jednak uzyskać stosowną aprobatę Rady Stanu.
Sejm Księstwa Warszawskiego zebrał się tylko 3 razy: na sesje zwyczajne w latach 1809 i 1811 oraz nadzwyczajną w 1812.
|
|||||||||||||||||