Sejm Ustawodawczy (1947-1952)

Sejm Ustawodawczy – polski Sejm wybrany dnia 19 stycznia 1947 r. w sfałszowanych przez komunistów wyborach, powołany w celu przyjęcia nowej konstytucji, działający według zasad określonych w ustawie konstytucyjnej z 19 lutego 1947 r. (tzw. Małej Konstytucji).

5 lutego 1947 r. Sejm wybrał na stanowisko Prezydenta RP Bolesława Bieruta. Przy braku Senatu, stwierdzono dogodną komunistom niemożność przeprowadzenia wyboru prezydenta w trybie przewidzianym w art. 39 Konstytucji z 17 marca 1921, na tym samym posiedzeniu Sejm przyjął ustawę konstytucyjną o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej, na mocy której Prezydenta wybierał Sejm, nie zaś Zgromadzenie Narodowe.

22 lipca 1952 Sejm uchwalił Konstytucję Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Wyniki wyborów

Oficjalne (sfałszowane) wyniki wyborów:

• Blok Demokratyczny (PPR, PPS, SD, SL) – 80,1%
• Polskie Stronnictwo Ludowe – 10,3%
• Stronnictwo Pracy – 4,7%
• Polskie Stronnictwo Ludowe "Nowe Wyzwolenie" – 3,5%
• pozostali – 1,4%

W rzeczywistości większość głosów zdobyło PSL.

Głosy zgodnie z Ordynacją Wyborczą do Sejmu Ustawodawczego (z dnia 22 września 1946) miały być przeliczane na mandaty metodą d'Hondta.

Skład Sejmu

Marszałek: Władysław Kowalski (SL)

• Blok Demokratyczny: 394 mandaty;
• PSL: 28;
• Stronnictwo Pracy: 12;
• PSL "Nowe Wyzwolenie": 7;
• pozostali: 3.

Linki zewnętrzne

• Instytut Pamięci Narodowej "Sfałszowane wybory – 19 stycznia 1947 roku"
• IPN Kraków. Maciej Korkuć "Wybory 1947 – mit założycielski komunizmu"