Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Seksmisja | |
| Gatunek | komedia science fiction |
| Data premiery | 14 maja 1984 |
| Kraj produkcji | Polska |
| Język | polski |
| Czas trwania | 116 min |
| Reżyseria | Juliusz Machulski |
| Scenariusz | Juliusz Machulski |
| Główne role | Jerzy Stuhr Olgierd Łukaszewicz |
| Muzyka | Henryk Kuźniak |
| Zdjęcia | Jerzy Łukaszewicz |
| Scenografia | Janusz Sosnowski |
| Kostiumy | Małgorzata Braszka |
| Montaż | Mirosława Garlicka |
| Produkcja | Andrzej Sołtysik |
| Dystrybucja | Film Polski |
| Kontynuacja | Seksmisja II |
| Nagrody | 1984 Juliusz Machulski Złoty Talar 1984 Juliusz Machulski, FPFF Gdynia, Nagroda Główna 1984 Janusz Sosnowski, FPFF Gdynia, nagroda za scenografię |
Seksmisja – polska komedia science fiction z 1984 roku w reżyserii Juliusza Machulskiego, opowiadająca historię zahibernowanych w 1991 roku Maksa i Alberta, którzy budzą się po wojnie w świecie pozbawionym mężczyzn.
Film cieszył się dużą popularnością przy premierze, wszedł do kanonu polskiej komedii i został filmem kultowym. W 2008 roku Seksmisja została wybrana przez czytelników magazynu FILM 'Polską Komedią Stulecia'. Film kręcono m.in. w kopalni soli w Wieliczce, Łebie i okolicach Łodzi[1]. Oglądanie filmu dozwolone od 12 lat (wg KRRiT).
Spis treści |
Akcja filmu rozpoczyna się dnia 9 sierpnia 1991. Na konferencji prasowej reporterka przedstawia epokowy eksperyment polegający na hibernacji dwóch ochotników: Maksa Paradysa i Alberta Starskiego na okres 3 lat. Metodę wprowadzania organizmu ludzkiego w stan anabiozy (hibernacji) wynalazł laureat Nagrody Nobla – profesor doktor Wiktor Kuppelweiser. Przebudzenie ochotników następuje zupełnie inaczej niż planowano: w roku 2044, w podziemnym państwie kobiet, które rozmnażają się przez partenogenezę (dzieworództwo), dzięki czemu od dawna rodzą same dziewczynki. Od opiekującej się nimi doktor Lamii Reno dowiadują się, że w czasie ich snu wybuchła na Ziemi wojna nuklearna. Jednym z jej skutków było zniszczenie genów męskich, w związku z czym są obecnie jedynymi mężczyznami na planecie. Maks i Albert stają przed dziejową misją. Kobiety starają się przystosować dwóch przypadkiem ocalałych mężczyzn do swojej społeczności, czyli uczynić ich kobietami. Główny wątek filmu stanowią perypetie dwóch głównych bohaterów, którzy nie dość, że nie chcą poddać się zabiegom dobrowolnie, to jeszcze starają się przywrócić światu swoją płeć. Komedia obfituje w wiele aluzji do realiów życia w państwie totalitarnym, w tym przede wszystkim socjalistycznym nawiązując tym samym do PRL.
Film niesie zauważalne podobieństwo do słuchowiska Matriarchat Marcina Wolskiego, a także do powieści Janusza Zajdla – Paradyzja (napisanej dwa lata przed powstaniem filmu, wyd. w 1984 roku) oraz Cylinder van Troffa (wyd. 1978). Do tej pierwszej nawiązuje nazwisko jednego z bohaterów – Maksa Paradysa.
W obu powieściach Zajdla przedstawione są totalitarne, wyizolowane społeczności, żyjące w zamknięcu (odpowiednio: na Paradyzji, sztucznym księżycu planety Tartar oraz w podziemnych tunelach na Księżycu). W "Cylindrze van Troffa" pojawiają się również wątki hibernacji, znalezienia się bohaterów w niezrozumiałym świecie przyszłości oraz ucieczki z zamkniętej kolonii. W powieści tej występuje również motyw liczebnej dominacji jednej płci: rozpylone nad Ziemią substancje sprawiają, że 99 proc. urodzeń to chłopcy, co ma doprowadzić do stopniowego wymarcia zdegenerowanej ludzkości, by ocaleni na Księżycu wybrańcy mogli ją potem na nowo zasiedlić. Z braku kobiet jeden z nielicznych ziemskich naukowców klonuje przedstawicielki tej płci, by je następnie sprzedawać innym mężczyznom – opis tej procedury przypomina przedstawioną w "Seksmisji" partenogenezę.
Podobne motywy pojawiają się w amerykańskim filmie Chłopiec i jego pies z 1975 roku. Przedstawia on świat po wojnie atomowej, w którym również zachwiana została równowaga płci – kobiety wyginęły w miastach zbombardowanych bronią nuklearną, podczas gdy mężczyźni uratowali się, bo byli na froncie. W filmie pojawia się również motyw żyjącej pod ziemią społeczności, która ocaliła stare obyczaje.
Rzucają się też w oczy podobieństwa z filmem Miasto kobiet (1980) Felliniego, zwłaszcza jego początkowej części.
|
|||||||||||||||||||
